Ciężkie upośledzenie umysłowe nie jest osobną chorobą, ale jest uważane za jeden ze stopni upośledzenia umysłowego. Ciężkie upośledzenie umysłowe odnosi się do podkategorii imbecility, co oznacza nie przeciętną głupotę w surowości, ale nie głęboką idiotyzm. Takie osoby zazwyczaj charakteryzują się fenotypem o cechach i ograniczeniach dotyczących działalności dowolnej sfery. Ale mają dość rozwinięty drugi potoczny ludzki system sygnałowy, co jest korzystne na tle idiotyzmu. W przeciwieństwie do głębokiego stopnia, pacjenci mogą tworzyć i wytwarzać odruchy proste, które są warunkowo elementarne i sprzyjają opiece, która jest głównie przed idiotyzmem.

Upośledzenie umysłowe powstaje w segmencie wczesnego dzieciństwa i tylko do 3-letniej granicy wieku. Jest to patogenetycznie wyjaśniane przez specyfikę indywidualnego rozwoju instynktów mentalnych w okruchach i identyfikację problemów. Przyczyny tych manifestacji są liczne i oczywiście jest to ciężkie obciążenie (moralne i pieniężne) dla małżeństw i społeczeństwa. Ale ludzkość naszego społeczeństwa wspiera takie osoby niepełnosprawne, pomimo ich niezdolności do kształcenia pedagogicznego.

Ciężkie upośledzenie umysłowe - co to jest?

Ciężkie upośledzenie umysłowe należy do rejestru chorób psychicznych, ma liczbę F 72. Opóźnienie umysłowe tworzy kilka form: zróżnicowane, które ma swoje własne powody i niezróżnicowane, których pochodzenie nie jest jasne.

Rozprzestrzenianie się tak poważnej formy upośledzenia umysłowego jest mniej wyraziste niż łatwe, ale jego liczba jest znaczna. Przyczyny różnią się znacznie w zależności od osoby, bardzo wielu. Podczas medycyny opartej na dowodach naukowych ich wyszukiwanie jest bardzo istotne, ale nie zawsze znalezienie przyczyny zwiększa liczbę szans na wybór odpowiedniego leczenia.

Kierunek poszukiwania przyczyn jest wybierany indywidualnie ze względu na różne przypadki kliniczne, ponieważ niemożliwe jest przewidzenie wyniku wszystkich sytuacji. Czynniki pojawienia się ciężkiego upośledzenia umysłowego są spowodowane różnymi źródłami, dziecko może być narażone na nie nawet w łonie matki, pod ochroną, podczas porodu z trudnym wynikiem, z infekcjami, urazami i wieloma innymi przyczynami.

Intoksykacja zajmuje jedną z głównych przyczyn, ponieważ może być ich wiele. Wiele leków wewnątrzmacicznych, takich jak embriotoksyna lub fetotoksyna o działaniu teratogennym, może prowadzić do ciężkiego upośledzenia umysłowego. Według Amerykańskiego Stowarzyszenia do testowania leków i żywności dla kobiet w ciąży, tylko roztwory soli mogą być nieszkodliwe, a to jest raczej selektywne. Ale nie ma witamin, przydatnych tabletek, które wspierają płód, ale nie ma wątpliwości co do antybiotyków, hormonów, cytostatyków i środków przeciwrobaczych. Ale polypragmasy jest teraz wyrażone znacznym spożyciem nadmiaru leków, tak wiele par, nie wiedząc o ich świeżo wybitej pozycji, przyjmuje toksyczne teratogenne. Niebezpieczne są także pigułki nasenne, leki uspokajające i neuroleptyki, wiele środków znieczulających, leki do znieczulenia, a także leki i alkohol.

Alkohol u matki może przynieść wiele niebezpieczeństw i wywołać poważne upośledzenie umysłowe. Intoksykacja u matki chorobami pochodzenia somatycznego i nadużywania substancji ma również wpływ ze sfery egzogeny. Szczególnie niebezpieczne grupy nudnych infekcji obejmują toksoplazmozę, która u dorosłych jest praktycznie obojętna, różyczka, choroba dziecięca, która ma nieodwracalne działanie teratogenne na płód, z głuchotą i ślepotą, a także bardzo niebezpieczny wirus cytomegalii i wirus opryszczki. Ta patologia jest szczególnie niebezpieczna w ostrym przebiegu w czasie ciąży z powodu nieodwracalnego wpływu na płód z powodu ich zdolności do przechodzenia przez łożysko.

Wpływ absolutnie wszystkich wirusów na lek na płód jest nieznany, ale nawet zwykłe przeziębienie może czasem poważnie zaszkodzić rozwojowi umysłowemu, a grypa, różyczka, ospa wietrzna, szkarłatna szkoda, a tym bardziej.

Wiele przewlekłych dolegliwości, a także toksyczna praca są bardzo szkodliwe dla nienarodzonego dziecka. Rzeczywiście, w ciele matki gromadzą się szkodliwe metabolity i zakłócają normalny metabolizm. Powoduje to często, że okruchy sortują funkcje detoksykacji na swoim delikatnym organizmie, co prowadzi do powstawania dekompensacji z ciężkim upośledzeniem umysłowym.

Wiele patologii położniczych doprowadzi również do upośledzenia umysłowego: przewlekłego i ostrego niedotlenienia płodu, uszkodzenia łożyska, jego niskiego położenia, ciąży mnogiej, zwłaszcza w przypadku bliźniąt jednojajowych, oraz małej i dużej ilości wody podczas ciąży. Urazy w dowolnym momencie ciąży i podczas porodu mogą być śmiertelne dla normalnego rozwoju mózgu. Szczególnie niebezpieczne są traumatyczne metody porodu i niedotlenienie płodu.

Teraz wraz z pojawieniem się genetyki zaczęły się pojawiać zespoły genetyczne prowadzące do poważnego upośledzenia umysłowego.

Ciężkie upośledzenie umysłowe u dzieci występuje z zespołem Retta, mutacją genetyczną, która w wieku sześciu miesięcy prowadzi do regresji dziecka, zanim zostanie normalnie uformowana psychicznie. Ciężkie upośledzenie umysłowe u dzieci występuje z urazami lub chorobami we wczesnym wieku - do 3 lat.

Objawy ciężkiego upośledzenia umysłowego

Ciężkie upośledzenie umysłowe objawia się wrodzonymi patologiami. Powinien się manifestować przed pierwszymi trzema latami.

Ciężkie upośledzenie umysłowe u dzieci objawia się wcześnie i zazwyczaj rodzice szybko próbują określić przyczynę pojawienia się, aby pomóc okruchom, ale nie zawsze jest to możliwe.

Charakterystyka dzieci z ciężkim upośledzeniem umysłowym jest bardzo malownicza, mają charakterystyczny fenotyp, czyli wygląd. Usta są uchylone, mogą się ślinić. Można ich nauczyć podstawowych umiejętności, ale opieka nad nimi jest bardzo trudna. Rozwój jest opóźniony, inteligencja powoli i trwale się rozwija. Nie są szkoleni i są w stanie opanować tylko najprostszą ciężką pracę fizyczną. Mają anamnestyczną hipomnezję, słabe zapamiętywanie, ale w przeciwieństwie do idiotyzmu odróżniają swoich bliskich. W rozmowie klinicznej zauważalny jest ich prymitywizm, a także wywiad z krewnymi, można zrozumieć, jak kiepsko się orientują w samoopiece. Zgodnie z kwestionariuszami psychologicznymi i metodami identyfikacji inteligencji można je przetestować i dowiedzieć się, że takie osoby nie przekraczają 34, ale nie mniej niż 20. W takich przypadkach można postawić diagnozę ciężkiego upośledzenia umysłowego.

Opóźnienie jest zawsze zauważalne w perspektywie fizycznej, nie tylko u intelektualisty. Często występują wady uszu, twarzy, podobnych nieprawidłowości zewnętrznych, nietypowy kształt głowy, niedorozwój genitaliów. W zależności od pierwotnej przyczyny, takie osoby mają neuralgiczne objawy, niedowłady i paraliż, zwłaszcza jeśli przyczyną jest niedotlenienie lub uraz centralnego układu nerwowego. Często uczą się elementarności, więc rozumieją mowę i potrafią nawet wypowiadać proste słowa. Ale gramatycznie nie mogą werbalnie wypowiedzieć się werbalnie, ani też użyć skomplikowanych konstrukcji. Ich myślenie, a także wyrażenia, są specyficzne i często oznaczają najprostsze żądania. Często mają pogwałcenie instynktów i woli, co może prowadzić do trudności z życiem z nimi. Ich emocje są słabo zróżnicowane, ale rozpoznają krewnych i słuchają pochwał i odwrotnie. Są agresywni, mogą walczyć, nie są zadowoleni, rozdrażnieni i wycofani. Odpowiedzi na pytania są spójne, monosyllabicznie, prymitywnie i po przerwie. Nie potrafi abstrakować i generalizować. Konto jest praktycznie niedostępne dla nich, niektórym udaje się wyszkolić do trzech do pięciu. Potrafią jeść gotowe potrawy i sukienki, powtarzając proste czynności związane z pracą.

Nie można ich zostawić, inaczej zostaną utracone, łatwo sugestywne, nie są zorientowane w nowym środowisku i nie są w stanie się ominąć, muszą być nadzorowane. Nie wykazują specjalnych zainteresowań, ale mogą korygować zdjęcia w czasopismach.

Istnieją dwie oddzielne grupy ludzi z ciężkim upośledzeniem umysłowym, jedna grupa jest ospale apatyczna, jednostka jest obojętna i interesuje się tylko zaspokajaniem swoich potrzeb, należy do ospałych. Inna grupa, ludzie erekcji, są bardzo żywi i mobilni, charakteryzują się agresją i żywotnością, są mobilni i często niespokojni. W sferach emocjonalnych są bardzo różni ze złośliwością, są uparci lub serdeczni, wtedy są zadowoleni i uprzejmi. Ale druga grupa jest znacznie mniej powszechna.

Charakterystyka ciężkiego upośledzenia umysłowego u dzieci objawia się opóźnieniem od pogody, a u dorosłych naruszeniem intymnej sfery i motywów behawioralnych.

Programy dla dzieci z ciężkim upośledzeniem umysłowym

Problemy dzieci są plagą społeczeństwa i cierpią na nie wszystkie warstwy ludzi. Dlatego wiele programów uczy się, aby dawać możliwości uczenia się i pracy w przyszłości, aczkolwiek elementarne, dla takich dzieci. Oprócz programów obciążonych psychologami i psychoterapeutami bardzo ważne jest stosowanie tradycyjnych metod leczenia w celu ułatwienia połączeń między neuronami.

Wiele krajów opracowało programy szkoleniowe dla okruchów o specjalnych potrzebach, a zwłaszcza z ciężkim upośledzeniem umysłowym. Istnieje wiele ośrodków dla szczególnie rozwiniętych dzieci, które uczą lekcji na uproszczonym, specjalnie opracowanym programie, a także pracują tam kinezyterapeuci, specjalne urządzenia do aktywacji nerwów, profesjonalni masażyści i lekarze. Ogólnie rzecz biorąc, dzieci w tych ośrodkach mają możliwość spędzenia całego dnia i dają im małą szansę na rozwinięcie umiejętności na całe życie. W starszym wieku istnieją podobne ośrodki, w których są podstawowe umiejętności dorosłości, orientacji, daty treningów, sezonów, tam można nauczyć się umiejętności samodzielnego życia i podstawowej kuchni. Uczą także prostej pracy przy komputerze i oferują wizytę w pokoju z werbelową terapią w celu złagodzenia agresji.

Spośród leków o ciężkim upośledzeniu umysłowym istotne są nootropy i adaptogeny. Niezawodna opieka jest ważna w przypadku leczenia, gdy potrzebne są patologie somatyczne i aby zapobiec powstawaniu przewlekłych zakażeń. W niektórych przypadkach, z zaburzeniami zachowania, używamy środków uspokajających lub nawet leków przeciwpsychotycznych, najlepiej nietypowych: Rispaxol, Clozapine, Solian. W przypadku zaburzeń snu stosujemy Zolpidem lub środki uspokajające, o typie Valeriana, Beefren, antystres Magne, Valesana.

Upośledzenie umysłowe (upośledzenie umysłowe). Przyczyny upośledzenia umysłowego. Klasyfikacja upośledzenia umysłowego (typy, typy, stopnie, formy)

Czym jest upośledzenie umysłowe (oligofrenia)?

Statystyki (rozpowszechnienie upośledzenia umysłowego)

W połowie ubiegłego wieku przeprowadzono wiele badań, których celem było określenie częstości upośledzenia umysłowego wśród populacji różnych krajów. W wyniku tych badań stwierdzono, że oligofrenia występuje u około 1–2,5% populacji. Jednocześnie, zgodnie z badaniami XXI wieku, częstość pacjentów z oligofrenią nie przekracza 1–1,5% (0,32% w Szwajcarii, 0,43% w Danii, 0,6% w Rosji).

Spośród wszystkich upośledzonych umysłowo ponad połowa (69–89%) cierpi na łagodną chorobę, podczas gdy ciężką oligofrenię obserwuje się w nie więcej niż 10–15% przypadków. Szczyt częstości występowania oligofrenii występuje w dzieciństwie i okresie dojrzewania (około 12 lat), podczas gdy w ciągu 20–35 lat częstość występowania tej patologii jest znacznie zmniejszona.

Ponad połowa osób z łagodnym upośledzeniem umysłowym wychodzi za mąż po osiągnięciu dorosłości. Jednocześnie jedna czwarta par, w których jeden lub oboje rodzice są oligofrenikami, jest bezpłodna. Około 75% osób upośledzonych umysłowo może mieć dzieci, ale 10–15% z nich może również cierpieć na upośledzenie umysłowe.

Stosunek pacjentów z oligofrenią wśród chłopców i dziewcząt wynosi około 1,5: 1. Warto również zauważyć, że wśród osób, które stały się niepełnosprawne z powodu choroby psychicznej, około 20–30% pacjentów popada w upośledzenie umysłowe.

Etiologia i patogeneza (podstawa rozwojowa) upośledzenia umysłowego (uszkodzenie mózgu)

Endogenne i egzogenne przyczyny wrodzonego i nabytego upośledzenia umysłowego

Przyczynami rozwoju upośledzenia umysłowego mogą być czynniki endogenne (tj. Upośledzone funkcjonowanie organizmu związane z patologiami jego rozwoju) lub czynniki egzogenne (wpływające na organizm z zewnątrz).

Endogenne przyczyny oligofrenii obejmują:

  • Mutacje genetyczne. Rozwój absolutnie wszystkich narządów i tkanek (w tym mózgu) zależy od genów, które dziecko otrzymuje od rodziców. Jeśli męskie i żeńskie komórki płciowe są od początku wadliwe (to znaczy, jeśli niektóre z ich genów są uszkodzone), u dziecka mogą wystąpić pewne nieprawidłowości rozwojowe. Jeśli w wyniku tych anomalii struktury mózgu zostaną naruszone (niedorozwinięte, niewłaściwie rozwinięte), może to spowodować oligofrenię.
  • Zaburzenia procesu zapłodnienia. Jeśli w procesie łączenia się męskich i żeńskich komórek rozrodczych (podczas zapłodnienia) występują mutacje, może to również powodować nieprawidłowy rozwój mózgu i opóźnienie umysłowe u dziecka.
  • Cukrzyca u matki Cukrzyca jest chorobą, w której proces używania glukozy (cukru) przez komórki organizmu jest zaburzony, powodując wzrost stężenia cukru we krwi. Rozwój płodu w łonie matki cierpiącej na cukrzycę następuje z naruszeniem jego metabolizmu, a także procesów wzrostu i rozwoju tkanek i narządów. Płód staje się jednocześnie duży, może mieć wady rozwojowe, zaburzenia struktury kończyn, a także zaburzenia psychiczne, w tym oligofrenię.
  • Fenyloketonuria. W tej patologii metabolizm (w szczególności aminokwas fenyloalanina) jest zaburzony w organizmie, czemu towarzyszy upośledzenie funkcjonowania i rozwój komórek mózgowych. Dzieci z fenyloketonurią mogą cierpieć na upośledzenie umysłowe o różnym nasileniu.
  • Wiek rodziców. Zostało naukowo udowodnione, że starsi rodzice dziecka (jedno lub oboje), tym większe prawdopodobieństwo, że będzie on miał pewne wady genetyczne, w tym te prowadzące do upośledzenia umysłowego. Wynika to z faktu, że z wiekiem komórki rozrodcze rodziców „starzeją się”, a liczba możliwych mutacji w nich wzrasta.
Egzogenne (działające zewnętrznie) przyczyny oligofrenii obejmują:
  • Zakażenie matki. Wpływ pewnych czynników zakaźnych na organizm matki może spowodować uszkodzenie zarodka lub rozwijającego się płodu, wywołując w ten sposób rozwój upośledzenia umysłowego.
  • Rany porodowe. Jeśli podczas porodu (poprzez naturalny kanał rodny lub cesarskie cięcie) nastąpił uraz mózgu dziecka, może to w przyszłości doprowadzić do opóźnienia rozwoju umysłowego.
  • Niedotlenienie (niedobór tlenu) płodu Niedotlenienie może wystąpić podczas rozwoju płodowego płodu (na przykład w ciężkich chorobach układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i innych u matki, w ciężkiej utracie krwi matki, w niskim ciśnieniu krwi matki, w patologii łożyska itp. ). Ponadto niedotlenienie może wystąpić podczas porodu (na przykład, jeśli poród jest zbyt długi, jeśli pępowina jest opleciona wokół szyi dziecka itp.). Centralny układ nerwowy dziecka jest bardzo wrażliwy na brak tlenu. W tym przypadku komórki nerwowe kory mózgowej mogą zacząć umierać w ciągu 2 do 4 minut głodu tlenowego. Jeśli czas na wyeliminowanie przyczyny braku tlenu zostanie wyeliminowany, dziecko może przeżyć, ale im dłużej było niedotlenienie, tym wyraźniejsze może być opóźnienie umysłowe dziecka w przyszłości.
  • Promieniowanie. Centralny układ nerwowy (OUN) zarodka i płodu jest niezwykle wrażliwy na różne rodzaje promieniowania jonizującego. Jeśli podczas ciąży kobieta była narażona na promieniowanie (na przykład podczas badań rentgenowskich), może to prowadzić do zakłócenia rozwoju OUN i oligofrenii u dziecka.
  • Intoksykacja. Jeśli substancje toksyczne dostaną się do organizmu kobiety w czasie ciąży, mogą bezpośrednio uszkodzić CNS płodu lub spowodować niedotlenienie, co może powodować opóźnienie umysłowe. Wśród toksyn można wyróżnić alkohol etylowy (który jest częścią napojów alkoholowych, w tym piwo), dym papierosowy, spaliny, barwniki spożywcze (w dużych ilościach), chemię gospodarczą, substancje odurzające, leki (w tym niektóre antybiotyki), i tak dalej.
  • Brak składników odżywczych podczas rozwoju płodu. Powodem tego może być post matki podczas noszenia płodu. Jednocześnie niedoborowi białek, węglowodanów, witamin i minerałów może towarzyszyć naruszenie rozwoju ośrodkowego układu nerwowego i innych narządów płodu, przyczyniając się tym samym do wystąpienia oligofrenii.
  • Wcześniactwo Udowodniono naukowo, że nieprawidłowości umysłowe o różnym stopniu nasilenia występują u wcześniaków o 20% częściej niż u dzieci urodzonych o czasie.
  • Niekorzystne siedlisko dziecka. Jeśli w pierwszych latach życia dziecko dorasta w niesprzyjającym środowisku (jeśli nie porozumiewają się z nim, nie zajmują się jego rozwojem, jeśli rodzice nie spędzają z nim wystarczająco dużo czasu), może również rozwinąć upośledzenie umysłowe. Jednocześnie warto zauważyć, że nie ma anatomicznego uszkodzenia centralnego układu nerwowego, w wyniku czego oligofrenia jest zazwyczaj słabo wyrażana i łatwo podatna na korektę.
  • Choroby ośrodkowego układu nerwowego w pierwszych latach życia dziecka. Nawet jeśli dziecko było zupełnie normalne po urodzeniu, uszkodzenie mózgu (z urazami, głodem tlenowym, chorobami zakaźnymi i zatruciami) w ciągu pierwszych 2-3 lat życia może prowadzić do uszkodzenia lub nawet śmierci niektórych części ośrodkowego układu nerwowego i oligofrenii..

Dziedziczne upośledzenie umysłowe w zespołach genetycznych (chromosomalnych) (z zespołem Downa)

Charakterystyczne jest opóźnienie umysłowe:

  • Dla zespołu Downa. W normalnych warunkach dziecko otrzymuje 23 chromosomy od ojca i 23 chromosomy od matki. Po połączeniu powstaje 46 chromosomów (23 pary), co jest charakterystyczne dla normalnej komórki ludzkiej. W zespole Downa 21 par zawiera nie 2, ale 3 chromosomy, co jest główną przyczyną zaburzeń rozwojowych dziecka. Oprócz objawów zewnętrznych (deformacja twarzy, kończyn, klatki piersiowej itd.) Większość dzieci ma opóźnienie umysłowe o różnym nasileniu (zwykle ciężkie). Jednocześnie, z należytą starannością, ludzie z zespołem Downa mogą nauczyć się samoopieki i żyć do 50 lat lub dłużej.
  • Dla zespołu Klinefeltera Zespół Klinefeltera charakteryzuje się wzrostem liczby chromosomów płciowych u chłopców. Zwykle objawy choroby obserwuje się, gdy dziecko osiąga okres dojrzewania. Jednocześnie niewielki lub umiarkowany spadek rozwoju intelektualnego (objawiający się głównie zaburzeniami mowy i myślenia) można zaobserwować już we wczesnych latach szkolnych.
  • Dla zespołu Shereshevsky-Turner. W przypadku tego zespołu dochodzi do naruszenia fizycznego i seksualnego rozwoju dziecka. Opóźnienie umysłowe jest stosunkowo rzadkie i łagodne.
  • Dla zespołu Rubinsteina-Teybiego. Charakteryzuje się deformacją pierwszych palców u rąk i nóg, niskim wzrostem, deformacją szkieletu twarzy i upośledzeniem umysłowym. Oligofrenia występuje u wszystkich dzieci z tym zespołem i często jest ciężka (dzieci nie koncentrują się dobrze i są trudne do nauczenia).
  • Dla zespołu Angelmana. Z tą patologią dotkniętych jest 15 chromosomów dziecka, w wyniku czego ma on oligofrenię, zaburzenia snu, opóźnienie rozwoju fizycznego, zaburzenia ruchowe, drgawki i tak dalej.
  • Dla zespołu łamliwego chromosomu X. W tej patologii porażka niektórych genów chromosomu X prowadzi do narodzin dużego płodu, który ma wzrost głowy, jąder (u chłopców), nieproporcjonalny rozwój szkieletu twarzy i tak dalej. Upośledzenie umysłowe w tym zespole może być łagodne lub umiarkowanie ciężkie, co objawia się zaburzeniami mowy, zaburzeniami zachowania (agresywnością) i tak dalej.
  • Dla zespołu Retta. Ta patologia charakteryzuje się także porażką niektórych genów chromosomu X, co prowadzi do poważnego upośledzenia umysłowego u dziewcząt. Charakterystyczne jest, że dziecko rozwija się całkowicie normalnie do 1–1,5 roku życia, ale po osiągnięciu określonego wieku zaczyna tracić wszystkie nabyte umiejętności, a jego zdolność do nauki drastycznie maleje. Bez odpowiedniego i regularnego leczenia i szkolenia ze specjalistą upośledzenie umysłowe postępuje szybko.
  • Dla zespołu Williamsa. Charakteryzuje się porażką chromosomów genów 7. W tym przypadku dziecko ma charakterystyczne cechy twarzy (szerokie czoło, szeroki i płaski mostek nosa, duże policzki, szpiczasty podbródek, rzadkie zęby). Pacjenci mają również zez i opóźnienie umysłowe o umiarkowanym nasileniu, co obserwuje się w 100% przypadków.
  • Dla zespołu Crouzona. Charakteryzuje się przedwczesnym stopieniem kości czaszki, co prowadzi do naruszenia jej rozwoju w przyszłości. Oprócz specyficznego kształtu twarzy i głowy, dzieci te doświadczają ściskania rosnącego mózgu, któremu mogą towarzyszyć drgawki drgawkowe i opóźnienie umysłowe o różnym nasileniu. Leczenie chirurgiczne choroby w pierwszym roku życia dziecka zapobiega postępowi upośledzenia umysłowego lub zmniejsza jego nasilenie.
  • Dla zespołu rudy (oligofrenia kserodermiczna). Przy tej patologii obserwuje się zwiększoną rogowacenie powierzchniowej warstwy skóry (która objawia się tworzeniem się dużej liczby łusek), jak również opóźnienie umysłowe, zaburzenia widzenia, częste drgawki i zaburzenia ruchowe.
  • Dla zespołu Apera. Przy tej patologii odnotowuje się również przedwczesną adhezję kości czaszki, co prowadzi do wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, uszkodzenia substancji mózgowej i rozwoju upośledzenia umysłowego.
  • Dla zespołu Bardeta-Beadle'a. Niezwykle rzadka choroba dziedziczna, w której upośledzenie umysłowe łączy się z ciężką otyłością, uszkodzeniem siatkówki, uszkodzeniem nerek (polikystyczne), wzrostem liczby palców rąk i naruszeniem (opóźnieniem) rozwoju narządów płciowych.

Oligofrenia spowodowana mikrobiologicznym, pasożytniczym i wirusowym uszkodzeniem płodu

Przyczyną upośledzenia umysłowego dziecka może być porażka matki w czasie ciąży. Jednocześnie same patogenne mikroorganizmy mogą przenikać do rozwijającego się płodu i zakłócać tworzenie jego centralnego układu nerwowego, przyczyniając się tym samym do rozwoju oligofrenii. Jednocześnie zakażenia i zatrucia mogą wywołać rozwój patologicznych procesów w organizmie matki, w wyniku czego proces dostarczania tlenu i składników odżywczych do rozwijającego się płodu zostanie zakłócony. To z kolei może również zakłócić tworzenie centralnego układu nerwowego i wywołać różne zaburzenia psychiczne po urodzeniu dziecka.

Oligofrenia spowodowana chorobą hemolityczną noworodka

W chorobie hemolitycznej noworodka (HDN) obserwuje się uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego (ośrodkowego układu nerwowego), co może prowadzić do opóźnienia umysłowego o różnym nasileniu (od łagodnego do bardzo ciężkiego).

Istotą HDN jest to, że układ odpornościowy matki zaczyna niszczyć erytrocyty (czerwone krwinki) płodu. Bezpośrednią przyczyną tego jest tak zwany czynnik Rh. To specjalne antygeny, które są obecne na powierzchni erytrocytów ludzi Rh-dodatnich, ale są nieobecne u ludzi bez Rh.

Jeśli kobieta z ujemnym czynnikiem Rh zajdzie w ciążę, a jej dziecko ma dodatni czynnik Rh (który dziecko może odziedziczyć po ojcu), ciało matki może postrzegać antygen Rh jako „nieznajomego”, w wyniku czego zacznie wytwarzać swoiste przeciwciała przeciwko niemu. Te przeciwciała mogą przedostać się do ciała dziecka, przyczepić się do czerwonych krwinek i zniszczyć je.

Z powodu zniszczenia czerwonych krwinek hemoglobina (normalnie odpowiedzialna za transport tlenu) zostanie z nich uwolniona, która następnie zamieni się w inną substancję - bilirubinę (niezwiązaną). Niezwiązana bilirubina jest niezwykle toksyczna dla ludzkiego organizmu, w wyniku czego w normalnych warunkach natychmiast wchodzi do wątroby, gdzie wiąże się z kwasem glukuronowym. Tworzy to nietoksyczną związaną bilirubinę, która jest wydalana z organizmu.

W przypadku choroby hemolitycznej noworodka liczba zapadających się czerwonych krwinek jest tak duża, że ​​stężenie niezwiązanej bilirubiny w krwi dziecka wzrasta kilka razy. Co więcej, układy enzymatyczne wątroby noworodka nie są jeszcze w pełni ukształtowane, w wyniku czego organizm nie ma czasu na wiązanie i usuwanie toksycznej substancji z krwiobiegu w odpowiednim czasie. W wyniku ekspozycji na podwyższone stężenia bilirubiny w ośrodkowym układzie nerwowym odnotowuje się niedobór tlenu w komórkach nerwowych, co może przyczynić się do ich śmierci. Przy dłuższym postępie patologii może wystąpić nieodwracalne uszkodzenie mózgu, prowadzące do rozwoju uporczywego upośledzenia umysłowego o różnym nasileniu.

Czy padaczka prowadzi do upośledzenia umysłowego?

Jeśli padaczka zaczyna się manifestować we wczesnym dzieciństwie, może prowadzić do rozwoju łagodnego lub umiarkowanie ciężkiego upośledzenia umysłowego u dziecka.

Padaczka jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego, w której w pewnych obszarach mózgu okresowo występują ogniska pobudzenia, wpływające na pewne strefy komórek nerwowych. Może to objawiać się drgawkami, zaburzeniami świadomości, zaburzeniami zachowania i tak dalej. Przy częstych napadach padaczkowych proces uczenia się dziecka ulega spowolnieniu, zakłócają się procesy zapamiętywania i odtwarzania informacji, pojawiają się pewne zaburzenia behawioralne, które razem prowadzą do upośledzenia umysłowego.

Upośledzenie umysłowe w małogłowie

Mikrocefalii w prawie 100% przypadków towarzyszy oligofrenia, jednak stopień upośledzenia umysłowego może się znacznie różnić (od łagodnego do bardzo ciężkiego).

Pod mikrocefalią występuje niedorozwój mózgu podczas rozwoju płodu. Przyczyną tego może być infekcja, zatrucie, ekspozycja na promieniowanie, nieprawidłowości genetyczne i tak dalej. Niewielkie rozmiary czaszki (ze względu na mały rozmiar mózgu) i stosunkowo duży szkielet twarzy są charakterystyczne dla dziecka z mikrocefalią. Reszta ciała rozwija się normalnie.

Oligofrenia z wodogłowiem

W wrodzonym wodogłowiu częściej obserwuje się łagodne do umiarkowanego upośledzenie umysłowe, podczas gdy ciężka oligofrenia jest charakterystyczna dla nabytej postaci choroby.

Wodogłowie jest chorobą, w której proces wypływu płynu mózgowo-rdzeniowego jest zaburzony. W rezultacie gromadzi się we wnękach (komorach) tkanki mózgowej i przepełnia je, co prowadzi do kompresji i uszkodzenia komórek nerwowych. W tym przypadku funkcje kory mózgowej są upośledzone, w wyniku czego dzieci z wodogłowiem pozostają w tyle w rozwoju umysłowym, mają pogwałcenie mowy, pamięci i zachowania.

W wrodzonym wodogłowiu nagromadzenie płynu w jamie czaszkowej prowadzi do rozbieżności jego kości (w wyniku wzrostu ciśnienia śródczaszkowego), co przyczynia się do ich niepełnego zespolenia. Jednocześnie uszkodzenie rdzenia postępuje stosunkowo powoli, co objawia się łagodnym lub umiarkowanym opóźnieniem umysłowym. Jednocześnie, wraz z rozwojem wodogłowia w starszym wieku (gdy kości czaszki już się zrosły i ich kostnienie jest zakończone), wzrostowi ciśnienia śródczaszkowego nie towarzyszy wzrost wielkości czaszki, co powoduje bardzo szybko uszkodzone tkanki ośrodkowego układu nerwowego, czemu towarzyszy poważne upośledzenie umysłowe.

Rodzaje i rodzaje upośledzenia umysłowego (klasyfikacja oligofrenii według stopni, stopni ciężkości)

Obecnie istnieje kilka klasyfikacji upośledzenia umysłowego, które są wykorzystywane przez lekarzy do diagnozy i wyboru najskuteczniejszego leczenia, a także do przewidywania przebiegu choroby.

Klasyfikacja w zależności od ciężkości oligofrenii pozwala ocenić ogólny stan pacjenta, a także ustalić najbardziej realistyczną i oczekiwaną prognozę dla jego przyszłego życia i zdolność uczenia się, po zaplanowaniu taktyki leczenia i treningu pacjenta.

W zależności od wagi emituj:

  • łagodne upośledzenie umysłowe (osłabienie);
  • umiarkowane opóźnienie umysłowe (łagodna upośledzenie);
  • ciężkie upośledzenie umysłowe (wymawiane imbecyl);
  • głębokie opóźnienie umysłowe (idiotyzm).

Łagodne upośledzenie umysłowe (osłabienie)

Ta forma choroby występuje w ponad 75% przypadków. Przy łagodnym stopniu oligofrenii obserwuje się minimalne zaburzenia zdolności umysłowych i rozwoju umysłowego. Takie dzieci zachowują zdolność uczenia się (która jednak działa znacznie wolniej niż u zdrowych dzieci). Dzięki odpowiednim programom korekcyjnym mogą nauczyć się komunikować z innymi, zachowywać się prawidłowo w społeczeństwie, kończyć szkołę (klasy 8–9), a nawet uczyć się prostych zawodów, które nie wymagają wysokich zdolności intelektualnych.

Jednocześnie upośledzenie pamięci jest charakterystyczne dla pacjentów z osłabieniem (zapamiętują nowe informacje gorsze), zaburzeniami koncentracji i zaburzeniami motywacji. Łatwo ulegają wpływom innych, a ich stan psycho-emocjonalny rozwija się raczej słabo, w wyniku czego nie mogą założyć rodziny i mieć dzieci.

Umiarkowany stopień upośledzenia umysłowego (łagodna upośledzenie)

U pacjentów z umiarkowaną oligofrenią notuje się głębsze upośledzenie mowy, pamięci i zdolności umysłowych. Dzięki intensywnym badaniom potrafią zapamiętać kilkaset słów i używać ich poprawnie, ale z trudem tworzą zwroty i zdania.

Tacy pacjenci mogą niezależnie utrzymywać, a nawet wykonywać prostą pracę (na przykład zamiatać, myć, przenosić przedmioty z punktu A do punktu B itd.). W niektórych przypadkach mogą nawet ukończyć klasę 3-4, nauczyć się pisać słowa lub liczyć. Jednocześnie niezdolność do racjonalnego myślenia i przystosowywania się do społeczeństwa wymaga stałej opieki nad takimi pacjentami.

Ciężkie upośledzenie umysłowe (wyraźna imbecility)

Charakteryzują się poważnymi zaburzeniami psychicznymi, w wyniku których większość pacjentów traci zdolność do samoopieki i potrzebuje stałej opieki. Chore dzieci praktycznie nie są podatne na naukę, nie potrafią pisać ani liczyć, ich słownictwo nie przekracza kilkudziesięciu słów. Nie są też w stanie wykonywać żadnej celowej pracy, ponieważ nie są w stanie budować relacji z osobą płci przeciwnej i mieć rodziny.

Jednocześnie pacjentów z ciężką oligofrenią można nauczyć prymitywnych umiejętności (jeść jedzenie, pić wodę, zakładać i zdejmować ubrania na własną rękę itd.). Mogą też doświadczać prostych emocji - radości, strachu, smutku lub zainteresowania czymś (które jednak trwa tylko kilka sekund lub minut).

Głębokie opóźnienie umysłowe (idiotyzm)

Opcje kliniczne i formy upośledzenia umysłowego

Klasyfikacja ta pozwala ocenić stopień rozwoju zdolności psycho-emocjonalnych i umysłowych dziecka i wybrać najlepszy dla niego program treningowy. Przyczynia się to do przyspieszonego rozwoju pacjenta (jeśli to możliwe) lub do zmniejszenia nasilenia objawów w ciężkich i głębokich postaciach patologii.

Z klinicznego punktu widzenia upośledzenie umysłowe może być:

  • atoniczny;
  • asteniczny;
  • sthenic;
  • dysforyczny.

Forma atoniczna

Ta forma charakteryzuje się dominującym naruszeniem zdolności koncentracji uwagi. Przyciągnięcie uwagi dziecka jest niezwykle trudne, a nawet jeśli się powiedzie, szybko się rozprasza i przełącza na inne przedmioty lub działania. Z tego powodu takie dzieci są niezwykle trudne do nauczenia (nie zapamiętują informacji, których uczą, a jeśli zapamiętają, bardzo szybko zapominają).

Należy zauważyć, że ta forma oligofrenii również osłabia wolicjonalną sferę dziecka. Nie wykazuje żadnej inicjatywy, nie stara się uczyć ani robić czegoś nowego. Często mają tak zwaną hiperkinezę - wiele niekierunkowych ruchów związanych z efektami różnych bodźców zewnętrznych, które rozpraszają uwagę pacjenta.

W wyniku długoterminowych obserwacji specjaliści zdołali podzielić atoniczną formę upośledzenia umysłowego na kilka opcji klinicznych, z których każda charakteryzuje się przewagą jednego lub innego rodzaju upośledzenia.

Kliniczne warianty atonicznej formy oligofrenii to:

  • Aspontane-apatyczne - charakteryzuje się słabo wyrażonymi manifestacjami emocjonalnymi, a także niską motywacją i prawie całkowitym brakiem niezależnej aktywności.
  • Akatisic - na pierwszy plan wysuwa się hiperkineza (stałe ruchy niekierowane, ruchy i działania dziecka).
  • Światowy - charakteryzujący się podwyższonym nastrojem dziecka i niezdolnością do krytycznej oceny ich zachowania (potrafi dużo mówić, czynić nieprzyzwoite działania w społeczeństwie, wygłupiać się i tak dalej).

Forma asteniczna

Jedna z najłagodniejszych postaci choroby, występująca u pacjentów z łagodną oligofrenią. Ta forma charakteryzuje się również zaburzeniem uwagi, które łączy się z pokonaniem sfery emocjonalnej dziecka. Cynowanie oligofrenią asteniczną jest drażliwe, płaczliwe, jednak mogą szybko zmienić nastrój, stać się wesołym, dobrodusznym.

Do 6–7 lat upośledzenie umysłowe u takich dzieci może nie być zauważalne. Jednak już w pierwszej klasie nauczyciel będzie w stanie zidentyfikować znaczne opóźnienie w zdolnościach myślenia dziecka i naruszenie zdolności koncentracji. Takie dzieci nie widzą do końca lekcji, ciągle kręcą się na miejscu, jeśli chcą coś powiedzieć, natychmiast wykrzyczą to bez pozwolenia i tak dalej. Dzieci mogą jednak opanować podstawowe umiejętności szkolne (czytanie, pisanie, matematykę), które pozwolą im wykonywać określoną pracę w dorosłym życiu.

Kliniczne warianty oligofrenii astenicznej to:

  • Główna opcja. Główną manifestacją jest szybkie zapominanie o wszystkich informacjach otrzymanych w szkole. Stan emocjonalny dziecka jest również zaburzony, co może objawiać się przyspieszonym wyczerpaniem lub, odwrotnie, nadmierną impulsywnością, zwiększoną mobilnością i tak dalej.
  • Opcja Bradypsychiczna. Te dzieci charakteryzują się powolnym, opóźnionym myśleniem. Jeśli zadasz dziecku proste pytanie, może odpowiedzieć na nie w ciągu kilkudziesięciu sekund lub nawet minut. Trudno jest takim osobom uczyć się w szkole, rozwiązywać postawione przed nimi zadania i wykonywać każdą pracę, która wymaga natychmiastowej reakcji.
  • Opcja dislialic. Zaburzenia mowy przejawiają się w niewłaściwej wymowie dźwięków i słów na pierwszy plan. Inne objawy postaci astenicznej (zwiększona rozpraszalność i niedorozwój emocjonalny) są również obecne u tych dzieci.
  • Opcja dyspersji. Charakteryzuje się naruszeniem aktywności ruchowej, głównie w palcach rąk, gdy próbuje wykonać dokładny, celowany ruch.
  • Opcja Dysmnesic. Charakteryzuje się dominującym upośledzeniem pamięci (ze względu na niezdolność do skoncentrowania się na zapamiętanych informacjach).

Formularz Stenicus

Charakteryzuje się osłabionym myśleniem, emocjonalnym „ubóstwem” (dzieci wyrażają bardzo słabo emocje) i brakiem inicjatywy. Tacy pacjenci są jednak życzliwi, przyjaźni, ale jednocześnie skłonni do impulsywnych, pochopnych działań. Warto zauważyć, że są praktycznie pozbawieni możliwości krytycznej oceny swoich działań, chociaż są w stanie wykonać prostą pracę.

Kliniczne warianty stenicznej formy oligofrenii to:

  • Zrównoważony wariant polega na tym, że dziecko ma takie samo niedorozwinięte myślenie, sferę emocjonalną i wolicjonalną sferę (inicjatywę).
  • Wersja niezrównoważona - charakteryzuje się przewagą zaburzeń emocjonalno-wolicjonalnych lub psychicznych.

Postać dyspersyjna

Charakteryzuje się zaburzeniami emocjonalnymi i niestabilnością psychiczną. Takie dzieci przez większość czasu są w złym nastroju, podatne na łzawienie, drażliwość. Czasami mogą doświadczać wybuchów gniewu, w wyniku których mogą zacząć łamać i bić okoliczne rzeczy, krzyczeć lub nawet atakować ludzi wokół siebie, zadając im obrażenia.

Takie dzieci są słabo podatne na naukę, ponieważ mają powolne myślenie, słabą pamięć i upośledzoną zdolność koncentracji.

Upośledzenie umysłowe u dorosłych

Upośledzenie umysłowe u dorosłych

  • Rosyjskie Towarzystwo Psychiatrów. Inne stowarzyszenia

Spis treści

Słowa kluczowe

  • upośledzenie umysłowe
  • dorośli
  • zaburzenia zachowania
  • intelekt
  • zachowanie adaptacyjne
  • IQ

Skróty

TK - tomografia komputerowa

ICD-10 - rewizje Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób

MRI - rezonans magnetyczny

USG - USG

LPM - warsztaty produkcji medycznej

OUN - centralny układ nerwowy

PND - przychodnia neuropsychiatryczna

Terminy i definicje

Upośledzenie umysłowe u dorosłych jest niejednorodną grupą stanów spowodowanych wrodzonym lub wczesnym nabytym niedorozwojem umysłowym z wyraźnym brakiem inteligencji (zdolności poznawczych, werbalnych, społecznych), któremu towarzyszy naruszenie zachowania adaptacyjnego, które utrudnia lub uniemożliwia jednostce właściwe funkcjonowanie społeczne.

1. Krótka informacja

1.1 Definicja.

Zgodnie z międzynarodową klasyfikacją chorób 10 rewizji (ICD-10) upośledzenie umysłowe jest stanem opóźnionego lub niekompletnego rozwoju psychiki, który charakteryzuje się przede wszystkim upośledzonymi zdolnościami, które przejawiają się w okresie dojrzewania i zapewniają ogólny poziom inteligencji, tj. Poznawczy, mowy, motoryczny i społeczny umiejętności. W celu zakodowania diagnozy upośledzenia umysłowego ICD-10 zasugerował użycie sekcji F7 (F70 - 79) z cyframi po punkcie w zależności od etiologii, a także obecność lub brak istotnych zaburzeń zachowania.

Intelekt nie jest pojedynczą cechą i jest oceniany na podstawie dużej liczby różnych mniej lub bardziej specyficznych umiejętności. Chociaż każda osoba ma ogólną tendencję do rozwijania wszystkich tych umiejętności na podobnym poziomie, mogą występować znaczne różnice, szczególnie wśród osób upośledzonych umysłowo. Tacy ludzie mogą wykrywać poważne naruszenia upośledzenia umysłowego, mogą wykazywać wyższą produktywność w jednym określonym obszarze (na przykład poprzez proste zadania wizualno-przestrzenne). Ta sytuacja utrudnia diagnozowanie osób upośledzonych umysłowo. Definicja poziomu intelektualnego powinna opierać się na wszystkich dostępnych informacjach, w tym danych klinicznych, zachowaniach adaptacyjnych (z uwzględnieniem cech kulturowych) i produktywności za pomocą testów psychometrycznych.

Aby uzyskać rzetelną diagnozę, należy ustanowić obniżony poziom funkcjonowania intelektualnego, prowadzący do braku zdolności dostosowania się do codziennych potrzeb normalnego środowiska społecznego. Współistniejące zaburzenia psychiczne lub somatyczne mają ogromny wpływ na obraz kliniczny i wykorzystanie istniejących umiejętności. Wybrana kategoria diagnostyczna powinna zatem opierać się na ogólnej ocenie umiejętności, a nie na ocenie konkretnego pola lub jednego rodzaju umiejętności. Wymienione współczynniki rozwoju psychicznego powinny być wykorzystywane z uwzględnieniem problemów adekwatności międzykulturowej. Poniższe kategorie są arbitralnym podziałem złożonego kontinuum i nie można ich określić z absolutną precyzją. Iloraz inteligencji powinien być określony indywidualnie przypisanym standardowym testem, dla którego ustalone są lokalne normy kulturowe, a wybrany test musi być adekwatny do poziomu funkcjonowania i dodatkowych specyficznych niekorzystnych warunków funkcjonowania, w których jednostka jest, na przykład, upośledzona ekspresja, upośledzenie słuchu, czynniki somatyczne. Skale dojrzałości społecznej i adaptacji, również znormalizowane zgodnie z lokalnymi warunkami, powinny, w miarę możliwości, być wypełniane na podstawie przesłuchania rodziców lub opiekunów, którzy znają zdolności jednostki w życiu codziennym. Jeśli standardowe procedury nie są przestrzegane, diagnozę należy ustalić tylko tymczasowo [5].

1.2 Etiologia i patogeneza.

Różnorodność czynników patogennych i niespecyficzność upośledzenia umysłowego utrudnia ocenę zależności przyczynowo-skutkowych w przypadku upośledzenia umysłowego. W większości przypadków czynniki środowiskowe i endogenne (dziedziczne) pojawiają się w złożonej interakcji i jedności. Istnieją jednak powszechne patogenetyczne powiązania wspólne dla wszystkich form hipoplazji intelektualnej, prowadzące do podobnych objawów klinicznych zespołu opóźnienia umysłowego, wśród których szczególnie ważną rolę odgrywa czynnik chronogenny, to znaczy okres ontogenezy, w który wpływa rozwijający się mózg. Różne efekty patogenne, zarówno genetyczne, jak i egzogenne, działające w tym samym okresie, mogą powodować ten sam typ objawów klinicznych, podczas gdy ten sam czynnik etiologiczny, działający na różnych etapach ontogenezy, może prowadzić do różnych konsekwencji [3].

Z upośledzeniem umysłowym, które jest polimorficzną grupą stanów patologicznych, istnieje duża różnorodność zaburzeń klinicznych i psychopatologicznych. Istnieją klinicznie zróżnicowane i klinicznie niezróżnicowane formy upośledzenia umysłowego [2].

Grupa klinicznie zróżnicowanego upośledzenia umysłowego obejmuje choroby niezależne od nozologii ze specyficznym obrazem klinicznym, psychopatologicznym i somatoneurologicznym, dla których niedorozwój umysłowy jest jednym z symptomów, z reguły najcięższym. Częściej są to zaburzenia uwarunkowane genetycznie lub klinicznie zdefiniowane zespoły z charakterystycznymi objawami somatoneurologicznymi, których etiologia nie jest jeszcze jasna.

Różne formy upośledzenia umysłowego różnią się znacznie od siebie w swoich mechanizmach patogenetycznych. Istnieje jednak powszechna patogeneza ogniw,

Około 75% upośledzenia umysłowego jest spowodowane uszkodzeniem mózgu w okresie prenatalnym. Naruszenie powstawania narządów i układów najczęściej występuje podczas krytycznych etapów ich rozwoju. Wszystkie nieprawidłowości rozwojowe wewnątrzmaciczne dzielą się na blastopatię z powodu porażki zarodka podczas blastogenezy (do 4 tygodnia ciąży), embriopatii - zmiany podczas embriogenezy, czyli od 4 tygodni. do 4 miesięcy ciąża i fetopatia - porażka płodu w ciągu 4 miesięcy. do końca ciąży [6].

1.3 Epidemiologia.

Częstość występowania upośledzenia umysłowego na świecie, według oficjalnych raportów medycznych, jest bardzo zróżnicowana: od 3,04 do 24,6 i więcej na tysiąc ludności. Według Światowej Organizacji Zdrowia rozpowszechnienie upośledzenia umysłowego w populacji wynosi od 1 do 3% populacji. W regionach, w których obserwuje się narażenie na czynniki ekopatogenne, a także izolowane grupy społeczne, częstość występowania tej patologii może osiągnąć 7%. Wśród mężczyzn upośledzenie umysłowe występuje około 1,5 razy częściej niż wśród kobiet. Ten stosunek jest najbardziej zauważalny przy łagodnym stopniu niedorozwoju umysłowego, a przy znacznym stopniu niedoboru intelektualnego z reguły nie ma różnicy ilościowej między mężczyznami a kobietami [7].

1.4 Kodowanie na ICD 10

Łagodne upośledzenie umysłowe (F70):

F70.0 - Łagodne upośledzenie umysłowe wskazujące na brak lub osłabienie zaburzenia zachowania;

F70.1 - wskazujące na istotne zaburzenia behawioralne;

F70.8 - inne zaburzenia zachowania;

F70.9 - zaburzenia zachowania nie są zdefiniowane.

Umiarkowane upośledzenie umysłowe (F71):

F71.0 - Umiarkowane opóźnienie umysłowe wskazujące na brak lub osłabienie zaburzenia zachowania;

F71.1 - wskazujące na istotne zaburzenia behawioralne;

F71.8 - inne zaburzenia zachowania;

F71.9 - Umiarkowane opóźnienie umysłowe bez wskazania na zaburzenia zachowania.

Upośledzenie umysłowe jest ciężkie (F72):

F72.0 - Ciężkie upośledzenie umysłowe ze wskazaniem na brak lub osłabienie zaburzenia zachowania;

F72.1 - wskazujący na istotne zaburzenia behawioralne;

F72.8 - inne zaburzenia zachowania;

F72.9 - Umiarkowane opóźnienie umysłowe bez wskazania na zaburzenia zachowania.

Głębokie opóźnienie umysłowe (F73):

F73.0 - Głębokie opóźnienie umysłowe, wskazujące na brak lub słabość zaburzenia zachowania;

F73.1 - wskazujący na istotne zaburzenia behawioralne;

F73.8 - inne zaburzenia zachowania;

F73.9 - Umiarkowane opóźnienie umysłowe bez wskazania na zaburzenia zachowania.

1.5 Klasyfikacja.

Głównym kryterium grupowania upośledzenia umysłowego jest stopień głębokości defektu intelektualnego i stopień upośledzenia zachowania adaptacyjnego.

W ICD-10 wyróżnia się łagodne upośledzenie umysłowe (F70), umiarkowane (F71), ciężkie (F72) i głębokie (F73). Podkreślono także sekcje F78 (inne opóźnienie umysłowe) i F79 (nieokreślone opóźnienie umysłowe).

Zgodnie z zasadą etiologiczną należy stosować zróżnicowany (w tym przypadku dodatkowy kod z ICD-10) i niezróżnicowane formy upośledzenia umysłowego [10].

2. Diagnoza

2.1 Skargi i historia

Z pomocą zapytania zbierane są skargi i subiektywna historia (jeśli pozwala na to poziom rozwoju psychicznego pacjenta). Z reguły subiektywne dolegliwości u dorosłych pacjentów dotyczą trudności w uczeniu się i adaptacji w społeczności, zaburzeń mowy, a także dolegliwości związanych ze współistniejącymi zaburzeniami.

Przesłuchanie powinno być prowadzone w atmosferze zaufania i łatwości, w miarę możliwości wyłączając interwencję z zewnątrz i wszelkie inne rozrywki. Zadawane pytania powinny być możliwie zwięzłe, proste, jednoznaczne i zrozumiałe dla pacjenta. Biorąc pod uwagę zwiększoną sugestywność osób upośledzonych umysłowo, konieczne jest porzucenie sugestywnych (sugestywnych) pytań. Informacje anamnestyczne są z reguły zbierane z przeszłości do chwili obecnej.

  • Zaleca się uzyskanie obiektywnej historii. [1]

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

Komentarz: Obiektywna historia powinna odzwierciedlać:

- informacje o dziedzicznym obciążeniu chorobą psychiczną, w tym informacje o tym, czy rodzice pacjenta są krewnymi;

- historia położnicza i ginekologiczna matki, stan jej zdrowia przed zajściem w ciążę i podczas ciąży (choroby układu krążenia itp.), informacje o patogennych skutkach biologicznych w okresie prenatalnego i okołoporodowego rozwoju pacjenta, przeszłych chorób;

- dane dotyczące wczesnego rozwoju psychoruchowego pacjenta, cechy formowania mowy, umiejętności szkolne, osobowość pacjenta, status rodzinny i społeczny, egzogenne zagrożenia poporodowe, cechy reakcji psycho-emocjonalnej, uraz psychiczny;

- dane o osobliwościach stanu psychicznego i zachowaniu pacjenta w dorosłości, umiejętnościach samoobsługi, poziomie adaptacji społecznej (zdolność do nawiązywania i utrzymywania produktywnego kontaktu z innymi ludźmi, budowania ich zachowań z uwzględnieniem istniejących tradycji moralnych, etycznych i kulturowych, w całości lub z ograniczeniami do radzenia sobie z ich obowiązki społeczne, obecność powiązanych anomalnych sytuacji psychospołecznych). Źródłem istotnych informacji są cechy z miejsca studiów lub pracy (jeśli pacjent studiuje lub pracuje) [4].

2.2 Badanie fizykalne

  • Zalecana inspekcja ogólna. [1]

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

Komentarz: Ogólne badanie ciała obejmuje: obecność możliwych nieprawidłowości somatycznych, wady rozwojowe (wady wzroku, wady serca, dodatkowe palce, głuchotę, skrócenie kończyn, a także powiększoną wątrobę i śledzionę), piętno diembryogenezy (nieregularny kształt małżowin usznych, wysoki („gotyk” ) podniebienie, niski wzrost włosów, hiperteloryzm, nieprawidłowy wzrost zębów), identyfikacja śladów różnych urazów, badanie stanu narządów i układów oraz obecność chorób somatycznych w historii. Badanie neurologiczne identyfikuje: zaburzenia nerwów czaszkowych, odruchy i ich zmiany, zaburzenia pozapiramidowe, patologię móżdżku i zaburzenia koordynacji ruchowej, wrażliwość i jej zaburzenia, zaburzenia autonomicznego układu nerwowego.

2.3 Diagnostyka laboratoryjna

  • Zaleca się go w diagnostyce zróżnicowanych form opóźnienia umysłowego w celu określenia specyficznych zaburzeń genetycznych i metabolicznych, które nie były wcześniej wykrywane w dzieciństwie [6].

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

2.4 Diagnostyka instrumentalna

Instrumentalne metody badawcze mające na celu ewentualne ustalenie diagnozy nozologicznej upośledzenia umysłowego, a także weryfikację natury organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (OUN):

  • Zalecane badanie elektroencefalograficzne; [1]

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

  • Zalecane badanie reoencefalograficzne; [1, 6]

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

  • Zalecane badanie echoencefalograficzne [1]

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

  • Zaleca się obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI). [1]

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

  • Zalecane eksperymentalne badania psychologiczne. [1]

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

Komentarz: Eksperymentalne badania psychologiczne powinny koncentrować się na: ocenie poziomu rozwoju intelektualnego; charakterystyka struktury aktywności intelektualnej wraz z identyfikacją najbardziej i najmniej ukształtowanych formacji funkcjonalnych; charakterystyka ogólnych przesłanek produktywności aktywności intelektualnej (sprawność umysłowa, uwaga, pamięć). Wysokie znaczenie diagnostyczne testu Wechslera dla tego typu badań diagnostycznych zostało potwierdzone w wielu badaniach. Przy całym znaczeniu diagnostycznym badań psychometrycznych należy wziąć pod uwagę pewną nietrwałość współczynnika intelektualizmu, jego wrażliwość na zmiany w środowisku, a także zależność od czynników kulturowych i społecznych, dlatego analiza danych eksperymentalnych powinna być przeprowadzona w kontekście holistycznej oceny aktywności umysłowej podmiotu. Metoda patopsychologiczna mająca na celu jakościową analizę zaburzeń psychicznych nie może istnieć bez ilościowej oceny poziomu rozwoju inteligencji. Główną cechą metodyczną tego ostatniego jest instalacja do określania poziomu uczenia się, określona przez ilość pomocy potrzebnej podmiotowi do rozwiązania proponowanego problemu i jego zdolność do tłumaczenia uczonego.

  • Do badania sprawności psychicznej i uwagi zalecono przynajmniej jedną z następujących metod: tabele Schulte'a (czarno-biały i kolorowy), wynik Crepelina, test korekcji Bourdona, test Toulouse-Pierona i inne [6]

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

  • Do badania indywidualnych cech psychologicznych zaleca się stosowanie co najmniej jednej techniki u pacjentów z płytkim defektem intelektualnym: różne skale samooceny (zgodnie z Dembo-Rubensteinem, „Well-being-activity-mood” - SAN itp.), Testy projekcyjne („Thematic Apperception Test „- TAT, testy Rosenzweiga, Wagnera, techniki rysowania itp.). [7]

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

  • Do badania pamięci zalecono co najmniej dwie metody: zapamiętywanie 10 słów, obrazy, pośrednie zapamiętywanie Leontieva, piktogram, zapamiętywanie krótkich opowiadań, zdjęcia, próbki do identyfikacji zapamiętanych przedmiotów itp. [6].

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

2.5 Inna diagnostyka

  • Zaleca się skompilowanie drzewa genealogicznego dla podejrzenia dziedzicznej patologii rodzinnej, badania cytogenetycznego - jeśli nie zostało wcześniej przeprowadzone, jak również konkretnych metod biochemicznych. do badania form opóźnienia umysłowego, przypuszczalnie z powodu zaburzeń metabolicznych. Najczęściej do wykrywania zaburzeń metabolicznych stosuje się testy przesiewowe moczu, chromatografię papierową, chromatografię cienkowarstwową i testy enzymatyczne. [1]

Poziom wiarygodności zaleceń 5 (poziom wiarygodności dowodów - C)

3. Leczenie

3.1 Leczenie zachowawcze

Według ICD-10 u dorosłych z upośledzeniem umysłowym można zaobserwować współwystępujące połączenie z dowolnymi zaburzeniami psychicznymi i neuropsychiatrycznymi, których leczenie opisano w odpowiednich wytycznych klinicznych [5].

Ze względu na kompletność rozwoju morfofunkcjonalnego mózgu, stymulacja rozwoju umysłowego za pomocą leków neurometabolicznych u dorosłych pacjentów z upośledzeniem umysłowym nie zawsze jest przeprowadzana, jednak w niektórych przypadkach wskazane jest wyznaczenie leków nootropowych (poprawa funkcji poznawczych pacjenta).

Gdy zespoły upośledzenia umysłowego są powodowane przez defekty metaboliczne w ramach zróżnicowanych form, pacjenci, którzy osiągnęli dojrzałość, są leczeni określonymi terapiami, w tym dietą i hormonalną terapią zastępczą.

Jeśli możliwe jest wpływanie na czynniki etiologiczne upośledzenia umysłowego, należy przeprowadzić leczenie etiologiczne choroby. Niewątpliwie etiologiczne leczenie upośledzenia umysłowego jest skuteczne tylko wtedy, gdy nie nastąpiło jeszcze nieodwracalne uszkodzenie mózgu pacjenta w wyniku wpływu określonego czynnika etiologicznego [1].

W większości przypadków upośledzenia umysłowego przeprowadza się leczenie patogenetyczne.

Głównym celem leczenia zachowawczego w przypadku upośledzenia umysłowego u dorosłych jest zmniejszenie lub wyeliminowanie powiązanych zaburzeń zachowania. W zależności od wiodącej przyczyny powstawania lub nasilania zaburzeń behawioralnych, struktura środków terapeutycznych przesuwa się w stronę głównie terapii lekowej lub wzmocnienia komponentu psychoterapeutycznego złożonego leczenia. Zintegrowane stosowanie terapii lekowych i nielekowych w połączeniu z psychoterapią, terapią zajęciową i pracą społeczną z rodziną i pacjentem jest jedną z podstawowych zasad leczniczych zaburzeń zachowania u osób z upośledzeniem umysłowym.

Adekwatność interwencji terapeutycznej zależy od prawidłowej oceny współczynnika czynników przyczynowych wraz z określeniem proporcji składników biologicznych i społeczno-psychologicznych, które określają orientację orientacyjną na konkretny efekt - psychoterapeutyczny, medyczny lub korekcyjny-pedagogiczny. Korektę zachowania należy przeprowadzić, jeśli to możliwe, w warunkach ambulatoryjnych. Preferowane są techniki behawioralne i poznawczo-behawioralne, które wykazały największą skuteczność z punktu widzenia podejścia opartego na dowodach.

  • Psychofarmakoterapia nie jest wiodącą metodą leczenia i powinna być prowadzona ściśle według wskazań klinicznych i przez ograniczony czas.

Poziom wiarygodności zaleceń 5 (poziom wiarygodności dowodów - C)

Komentarz: Jego zastosowanie jest uzasadnione tylko w przypadkach poważnych i nieskorygowanych zaburzeń zachowania, w obecności „gleby biologicznej”, która predysponuje do zaburzeń behawioralnych, jak również w obecności powiązanych zaburzeń wegetatywnych emocjonalnych i somatycznych, w celu złagodzenia napięcia emocjonalnego na początkowych etapach psychoterapeutycznych i korygujących praca pedagogiczna.

Leczenie farmakologiczne upośledzonych umysłowo pacjentów z minimalnie wyrażonymi zaburzeniami zachowania nie jest przeprowadzane.

W przypadku objawowego leczenia farmakologicznego upośledzenia umysłowego u dorosłych z ciężkimi współistniejącymi zaburzeniami behawioralnymi, przepisywanie leków nie może być stosowane jako kara, nie jest wiodącą metodą terapii i powinno być rozpoczynane od „lekkich” leków i po niewystarczającym wpływie nielekowych metod korygowania zaburzonego zachowania w obowiązkowym połączenie z metodami korekcji nielekowej. Ich powołanie nie jest również zalecane bez wystarczających podstaw do długotrwałego (więcej niż jeden miesiąc). Aby wybrać indywidualny wariant działania leczniczego, należy wziąć pod uwagę poziom dowodów dla konkretnego leku i ocenić ciężkość i czas trwania zaburzenia, wyniki wcześniejszego leczenia, a także przeprowadzić szczegółową i dokładną analizę towarzyszącej psychopatologii, biorąc pod uwagę wysoką częstotliwość reaktywnej prowokacji i wrażliwość objawów na wpływy zewnętrzne, które mają znaczący wpływ na zmienność charakteru i nasilenia zaburzeń zachowania.

  • W ciężkich zaburzeniach zachowania, którym towarzyszy odhamowanie psychomotoryczne, agresja i autoagresja, z odmową przyjmowania leków, zaleca się rozpoczęcie leczenia lekami neuroleptycznymi o wyraźnym działaniu uspokajającym, w postaciach dawkowania do podawania pozajelitowego (chlorpromazyna **, lewa heparromazyna # **, sultopryd, zuklopentiksol **) [4]

Poziom wiarygodności zaleceń 3 (poziom wiarygodności dowodów - B)

Komentarz: Wraz ze spadkiem pobudliwości afektywnej, brak agresywnych i autoagresywnych działań przenosi się na doustne przyjmowanie tych leków przeciwpsychotycznych.

Biorąc pod uwagę szeroki zakres odpowiedzi terapeutycznej na powołanie leków psychotropowych, konieczne jest miareczkowanie w celu uzyskania efektu terapeutycznego. Optymalne jest rozpoczęcie od 0,5 oszacowanej terapeutycznie aktywnej dawki, po której następuje wzrost. Konieczne jest wzięcie pod uwagę prawdopodobieństwa wystąpienia działań niepożądanych, paradoksalnych skutków i powikłań terapii psychotropowej w przypadku opóźnienia umysłowego z resztkową niewydolnością organiczną ośrodkowego układu nerwowego lub objawiającego się na tle powolnego procesu organicznego w ramach zróżnicowanych form opóźnienia umysłowego, często z dziedzicznymi wadami metabolicznymi. Istnieją dowody na skuteczność leków z grupy leków przeciwdepresyjnych w niektórych postaciach stereotypowo powtarzających się zachowań autoagresywnych.

  • U pacjentów z ciężkim i głębokim opóźnieniem umysłowym zaburzenia zachowania mogą być związane (zwłaszcza u mężczyzn) z niezrealizowanym pożądaniem seksualnym. W tej kategorii pacjentów często nie powstaje nie tylko identyfikacja psychoseksualna i orientacja seksualna, ale także brak zrozumienia pojawiających się wrażeń somatycznych. W takich przypadkach zalecane są leki antyandrogenne. Czas trwania terapii zależy od stanu pacjenta, aw postaci leczenia podtrzymującego małymi dawkami może być stosowany przez wiele miesięcy [8].

Poziom wiarygodności zaleceń 1 (poziom wiarygodności dowodów - A)

Farmakoterapia dorosłych pacjentów z upośledzeniem umysłowym ze znaczącymi zaburzeniami zachowania (Tabela 1)

Czytaj Więcej O Schizofrenii