Narkolepsja jest tego rodzaju zaburzeniem neurologicznym, którego efekt wpływa na zdolność osoby do kontrolowania własnej czuwania i snu. Narkolepsja, której objawom towarzyszy nadmierna senność i niekontrolowane ataki snu, które manifestują się w ciągu dnia, jest w pewien sposób niebezpieczną chorobą, ponieważ nagły atak snu może wystąpić w dowolnym czasie i podczas wykonywania dowolnego działania.

Ogólny opis

Z reguły narkolepsja rozwija się u młodych ludzi (w wieku 15–25 lat), głównie u mężczyzn, chociaż możliwość wystąpienia narkolepsji jest dozwolona w każdym innym wieku. Dziedziczność, w połączeniu z ekspozycją na pewne czynniki zewnętrzne, jest uważana za główny domniemany czynnik przyczyniający się do rozwoju tej choroby, na przykład choroby wirusowe można zidentyfikować jako jeden z nich. Ogólnie przyczyny tej choroby nie są w pełni zrozumiałe. Wielu ekspertów uważa, że ​​przyczyną narkolepsji jest brak takiej substancji biologicznie czynnej, dzięki której procesy związane ze snem i przebudzeniem są regulowane w mózgu, oreksyna (hipokretyna) jest uważana za taką substancję.

Atak zasypiania z narkolepsją towarzyszy, jak wiadomo, nagły sen połączony z natychmiastową utratą napięcia mięśniowego. Narkolepsji towarzyszy ciągła senność i zmęczenie, a te warunki są istotne, niezależnie od całkowitego czasu snu pacjenta. Ponownie, jak jest jasne, narkolepsja może stać się poważną przeszkodą wpływającą na poziom jakości życia, zwłaszcza jeśli chodzi o jego niekontrolowaną i nierozpoznaną formę.

Jeśli chodzi o rozpowszechnienie narkolepsji, istnieją dane wskazujące na częstość jej diagnozy w średnio 20-40 na 100 000. Obecne metody terapii mają na celu naprawienie tej choroby, ale nie pozbycie się jej.

Narkolepsja: przyczyny

Jak już wspomniano, obecnie nie ma dokładnych powodów, które wyjaśniłyby charakter tej choroby. Główne opcje to wyniki wielu badań. Tak więc, według niektórych danych, przyczyny narkolepsji leżą w identyfikacji genów, które są ściśle związane z zaburzeniami snu, które rozważamy. Kosztem tych genów zapewnia się kontrolę powstawania sygnałów w mózgu związanych z zasypianiem i przebudzeniem. Według innych, narkolepsja jest spowodowana brakiem hipokretyny w mózgu, co już podkreślono powyżej. Ponadto zidentyfikowano takie anomalie różnych regionów mózgu, dzięki czemu zapewniony jest udział w regulacji faz REM. Te nieprawidłowości działają jako główny czynnik wpływający na rozwój objawów związanych z narkolepsją.

Z kombinacją czynników związanych z prywatnością pacjentów z czynnikiem zaburzeń genowych, choroba ta może odpowiednio się rozwinąć. Nieco później, na podstawie szeregu badań, oprócz wymienionych cech rozwoju choroby, ujawniono, że może istnieć związek między rozwojem narkolepsji a niektórymi zaburzeniami w układzie odpornościowym, które można również uznać za czynnik towarzyszący rozwojowi tej choroby. Należy zauważyć, że ani problemy skali psychologicznej, ani problemy skali psychiatrycznej przyczyny rozwoju narkolepsji.

Narkolepsja: Objawy

Objawy narkolepsji mogą być zdefiniowane przez następującą grupę objawów, ta patologia jest współistniejąca:

  • Nadmierna senność w ciągu dnia. Z powodu nadmiernej senności w ciągu dnia powstają problemy związane z wykonywaniem normalnej aktywności w ciągu dnia. W tym przypadku, jak już wskazano, senność jest czynnikiem towarzyszącym ogólnemu stanowi pacjenta, niezależnie od tego, ile czasu zajmuje spanie w nocy. Tak więc, narkolepsja nie jest stanem wywołanym brakiem, na przykład, nocnego snu - pacjent może spać dowolną ilość czasu, narkolepsja w jej objawach nie jest związana z tym stanem. Pacjenci, którzy szukają pomocy u lekarza w związku z nadmierną sennością w ciągu dnia, mają skargi na niewyraźne myślenie, trudności z koncentracją i brak energii. Ponadto rozwijają się depresje, rozwija się nadmierne „ściskanie” i wyczerpywanie stanu ogólnego.
  • Rozwój katapleksji. Przez ten stan rozumie się stan, w którym następuje nagła utrata napięcia mięśniowego, co powoduje odpowiednio nagłe zmęczenie i utratę kontroli nad stanem mięśni. Na tle tego stanu rozwija się cały zespół przejawów, który może objawiać się jedynie jako niesłyszalność mowy odtwarzanej przez pacjenta, a także stan całkowitego wyczerpania organizmu spowodowanego przez określoną grupę mięśniową itp.
  • Pojawienie się halucynacji. Najczęściej obejmują one iluzoryczne doświadczenia, naturę pacjentów, są dość jasne i realistyczne, a nawet przerażające. Halucynacje mogą objawiać się w pewnych odmianach własnych odmian, na przykład hipnagogicznych, to znaczy pojawiających się bezpośrednio przed zaśnięciem, jak również hipnopompicznych, czyli takich halucynacji, które towarzyszą przebudzeniu pacjenta w jego własnym wystąpieniu. Dzięki halucynacjom pojawiają się niezwykłe zjawiska, słychać dźwięki. Halucynacje w ogólności mogą powodować rozwój lęku u pacjentów ze względu na szczególne cechy ich manifestacji.
  • Rozwój paraliżu sennego. Objawowi temu towarzyszy rozwój czasowej niezdolności, czyli brak zdolności mówienia lub poruszania się, spowodowany zasypianiem pacjentów lub odwrotnie, ich przebudzeniem. Czas trwania manifestacji tych epizodów jest krótki i wynosi kilka minut lub nawet sekund. Z reguły zanikanie objawów paraliżu występuje podczas dotykania pacjenta. Zakończeniu ataku towarzyszy przywrócenie zdolności do odtwarzania mowy i poruszania się, zależnie od tego, która z funkcji, odpowiednio, została „zablokowana”.

Ogólnie rzecz biorąc, możliwe jest uzupełnienie obrazu manifestacji choroby faktem, że objawy narkolepsji mogą objawiać się zarówno natychmiastowo, jak i całkowicie, oraz towarzyszyć im stopniowy rozwój i nasilenie obserwowane przez lata.

Diagnoza i leczenie

Diagnozie narkolepsji towarzyszy ocena stanu ogólnego pacjenta w gabinecie lekarskim, dzięki której można wykluczyć lub potwierdzić inne choroby charakteryzujące się objawami i objawami podobnymi do narkolepsji.

W warunkach somnologicznego laboratorium specjalista dokonuje badania ogólnej historii pacjenta, który się do niego zgłosił, któremu towarzyszy również badanie fizyczne złożonej skali.

Korzystnie, dwie główne opcje testowe są używane w diagnostyce: test MSLT i polisomnografia. Polisomnografia polega na przeprowadzeniu badania, w którym pacjent pozostaje w oddzielnym pomieszczeniu, małe elektrody są przymocowane do jego skóry, a ich przyczepność jest zapewniona przez adhezyjną substancję podobną do żelaza. Dołączone elektrody rejestrują szereg parametrów, takich jak tętno, cechy aktywności mięśni, fale wewnątrzmózgowe, ruchy oczu. Na podstawie wyników takiego testu można określić, czy istotne są inne zaburzenia związane z narkolepsją, co pozwala na uzyskanie pełniejszego obrazu cech przebiegu tej choroby w każdym konkretnym przypadku.

Jeśli chodzi o test MSLT, wykonuje się go następnego dnia po polisomnografii. Tutaj pacjent musi zasnąć podczas wstępnego mocowania elektrod na ciele, czas snu wynosi około 20 minut. W tym celu wykonuje się kilka prób, w odstępie 2-3 godzin między nimi.

Na podstawie tych dwóch testów staje się jasne, czy prowokują objawy niepokojące pacjentów, a mianowicie narkolepsję, czy też istnieje inna patologia, której towarzyszą wymienione objawy.

Jeśli chodzi o leczenie, jest to, jak już wspomniano, bardziej symptomatyczne. Objawy te można do pewnego stopnia złagodzić lub kontrolować, ale nie można jeszcze powrócić do zdrowia po chorobie. Ze względu na dopuszczalne skutki przejawów narkolepsji można zmniejszyć, dzięki czemu dopuszcza się z kolei możliwość prowadzenia normalnego życia. Różne rodzaje stymulantów (analogi amfetaminy) mogą być stosowane w leczeniu senności. Leki przeciwdepresyjne są stosowane w celu wyeliminowania objawów związanych z nieprawidłowościami w fazie początku snu REM.

Łagodzenie objawów towarzyszących narkolepsji można również osiągnąć poprzez zmiany stylu życia. W szczególności oznacza to konieczność odrzucenia nikotyny, alkoholu, eliminacji kofeiny i spożywania ciężkich pokarmów. Ponadto ważne jest przestrzeganie reżimu nocnego i nocnego snu - nocny sen powinien być przedłużony, w ciągu dnia, wręcz przeciwnie, zmniejszony (w ciągu 10-15 minut). Witamy w tym ćwiczeniu, przestrzeganiu diety.

Jeśli pojawią się objawy wskazujące na znaczenie narkolepsji, konieczne jest skonsultowanie się z neurologiem.

Narkolepsja: objawy, diagnoza i leczenie

Narkolepsja lub choroba Zhelino jest rodzajem choroby układu nerwowego charakteryzującej się zaburzeniami snu w postaci ataków senności w ciągu dnia, którym nie można się oprzeć. W przypadku tej choroby osoba może zasnąć w najbardziej nieodpowiednim momencie: prowadzić samochód, zdać egzamin i tak dalej. Oprócz epizodów obsesyjnego snu w ciągu dnia, narkolepsja charakteryzuje się kilkoma innymi objawami.

Aby zdiagnozować chorobę, wymagane są dodatkowe metody badawcze, takie jak polisomnografia i test wielokrotnego opóźnienia snu. Całkowite pozbycie się tej choroby nie jest obecnie możliwe. Jednak z wieloma lekami może zmniejszyć objawy choroby. W tym artykule omówimy przyczyny, objawy, metody diagnozy i metody leczenia narkolepsji.

Ogólne informacje

Narkolepsja to raczej rzadka choroba. Częstość występowania wynosi 20–40 przypadków na 100 000 ludności. Uważa się, że choroba ta wpływa zarówno na płeć żeńską, jak i męską. Jednak według niektórych raportów mężczyźni nadal chorują częściej.

Istotą choroby są epizodyczne ataki snu w ciągu dnia, którym może towarzyszyć utrata napięcia mięśniowego całego ciała lub poszczególnych grup mięśniowych, halucynacje i zaburzenia snu. Można powiedzieć, że ataki snu w ciągu dnia zaskakują człowieka. Nagle pojawia się przytłaczające pragnienie zasypiania, którego nie można pokonać. Osoba zasypia w niewygodnej pozycji, w dowolnym miejscu. Po pewnym czasie snu (który może być zupełnie inny: od kilku minut do kilku godzin) osoba budzi się sama i czuje się wypoczęta. Jednak po chwili atak się powtarza. Tę sytuację można odtworzyć kilka razy dziennie, co oczywiście znacznie zakłóca warunki życia.

Co powoduje taki dziwny i przedwczesny początek snu? Dowiedzmy się.

Powody

Narkolepsja jest patologią snu. A sen w ludzkim ciele spotyka się z mózgiem. W związku z tym przyczyna choroby leży gdzieś w mózgu.

Szereg badań w ostatnich latach wykazało, że narkolepsja występuje, gdy brakuje specjalnej substancji, oreksyny (hipokretyny). Oreksyna jest neuroprzekaźnikiem mózgu odpowiedzialnym za czuwanie. U ludzi i zwierząt cierpiących na narkolepsję wykazano spadek jej zawartości w płynie mózgowo-rdzeniowym (płynie mózgowo-rdzeniowym).

Dlaczego nie jest znane zmniejszenie produkcji oreksyny. Główna hipoteza jest taka, że ​​predyspozycje dziedziczne odgrywają główną rolę w rozwoju narkolepsji (zgodnie z systemem genów zgodności tkankowej HLA). Prawdopodobnie niektóre gotypy HLA powodują zniszczenie neuronów wytwarzających oreksynę w regionie podwzgórza.

Wiadomo, że podczas narkolepsji struktura snu jest zaburzona, to znaczy stosunek faz powolnego i szybkiego snu. Faza snu REM staje się nadmierna i przychodzi szybciej niż normalnie. Zmniejszenie aktywności systemu aktywującego mózg przyczynia się do okresów snu REM, nawet w okresie czuwania, co objawia się klinicznymi objawami zasypiania w niewłaściwym miejscu i niewłaściwym czasie.

Naukowcy uważają, że tylko genetyczne predyspozycje nie wystarczają do realizacji genetycznego mechanizmu naruszeń w narkolepsji. Nadal powinny wywoływać czynniki. Obejmują one:

  • urazowe uszkodzenie mózgu o dowolnym nasileniu;
  • choroby zakaźne;
  • zmiany hormonalne w organizmie (zaburzenia czynności gruczołów wydzielania wewnętrznego, ciąża);
  • nadmierne emocje (zarówno pozytywne, jak i negatywne).

Należy rozumieć, że wszystko to są tylko założenia, z których niektóre mają potwierdzenie instrumentalne. Ważny powód i dokładny mechanizm rozwoju wciąż pozostają poza rozumieniem naukowców.

Objawy

Choroba występuje w wieku od 5 do 50 lat, ale częściej debiutuje do 30 lat. Główną manifestacją choroby są powtarzające się ataki snu w ciągu dnia. Napady te można łączyć z obecnością wielu innych objawów, ale niekoniecznie z jednoczesną ich obecnością.

Główne objawy narkolepsji to:

  • sen w ciągu dnia;
  • ataki katapleksji (dowiedz się poniżej, jakie rodzaje ataków i co się charakteryzuje);
  • halucynacje związane z okresami zasypiania i przebudzenia;
  • nocne problemy ze snem.

Porozmawiajmy o każdym objawie bardziej szczegółowo.

Sen w ciągu dnia

Mogą wystąpić o każdej porze dnia, ale wieczorem zwykle senność jest mniejsza niż w ciągu dnia. Osoba zaczyna się zasypiać i chcesz spać tak bardzo, że prawie żadne działanie nie może powstrzymać początku snu. Mycie twarzy zimną wodą, aktywne ruchy, mrowienie, palenie i inne podobne działania mogą tylko nieznacznie opóźnić początek snu.

Zasypianie następuje na każdym przystanku. Oczywiście monotonna praca, czytanie książki, oglądanie telewizji, słuchanie nudnych wykładów bardziej przyczynia się do snu. Jednak ważna rozmowa w pracy, bycie u steru samochodu, udział w kłótni i podobnych sytuacjach nie sprzeciwiają się początkowi snu. Mówiąc najprościej, sen występuje w każdej sytuacji i sytuacji, nawet najbardziej niewystarczającej. W takim przypadku możliwe jest (ale nie konieczne) kontynuowanie wykonywania jakichkolwiek czynności, ale przez śpiącą osobę (na przykład już zasypiającą, osoba nadal jedzie).

Czas snu był różny. Jeśli ktoś pozostaje w domu, może to być godziny, a jeśli jest w niezbyt wygodnym środowisku, sen trwa tylko kilka minut. Kiedy człowiek budzi się, czuje się dość energicznie i może szybko zaangażować się w działalność przerwaną przez sen. W zasadzie łatwo jest obudzić pacjenta podczas ataku (tak jak podczas normalnego snu). Ale po pewnym czasie atak się powtarza.

Częstość napadów w ciągu dnia wynosi od jednego do kilku. Najczęściej takie ataki pokonują pacjentów około 10-12 godzin i po obiedzie.

Pacjenci są świadomi wszystkiego, co się z nimi dzieje, to znaczy rozumieją, że spali, ale nie mogą nic z tym zrobić.

Ataki katapleksji

Termin „katapleksja” jest rozumiany jako nagła utrata napięcia mięśniowego i siły mięśni poprzecznie prążkowanych. Zjawisko to można uogólnić, z zajęciem wszystkich grup mięśniowych, a następnie towarzyszy mu upadek, utrata zdolności mówienia, całkowita bezruch. Jeśli katapleksja rozwija się w oddzielnych macierzach mięśni, wówczas poszczególne funkcje motoryczne są selektywnie tracone. Na przykład głowa zwisa, nogi są osłabione, przedmioty wypadają z rąk.

Świadomość podczas katapleksji nie jest zakłócona. Osoba rozumie, że upada lub nie może wykonać jakiejś akcji, ale nie jest w stanie coś z tym zrobić.

Średnio atak trwa kilka sekund, co najmniej - minut. Jednak możliwe jest powtarzanie takich ataków wielokrotnie. Jeśli napady przechodzą jeden po drugim, prawie bez przerwy, lub jest bardzo krótki, rozwija się stan zwany stanem katapleksji.

Ataki katapleksji mogą pojawić się same, spontanicznie i mogą być wywołane przez emocje, a także pozytywne i negatywne. Dość często epizody katapleksji wywołują śmiech, wściekłość, stosunek seksualny.

Podczas ataku katapleksu odruchy ścięgien zmniejszają się, pocenie się zwiększa, skóra staje się czerwona lub blada, tętno zwalnia. Jeśli podczas ataku głowa zwisa, nawet spontaniczne oddychanie jest trudne.

Ataki katapleksji towarzyszące przebudzeniu i zasypianiu są nazywane paraliżem tętnic szyjnych (lub, odpowiednio, katapleksją przebudzenia i zasypiania). Są to takie epizody, w których osoba przed zaśnięciem lub zaraz po przebudzeniu nie może ani poruszyć się, ani wypowiedzieć słowa. Możliwe są tylko migotanie i ruchy oczu. Zwykle paraliż senny występuje w związku z nocnym snem, chociaż może być dość rzadki podczas dziennych epizodów snu.

Ataki katapleksji nie występują w debiucie choroby. Zwykle zajmuje to trochę czasu, zanim zaczną się codzienne sny. Narcolepsy uzyskuje pewne „doświadczenie” i wtedy pojawiają się ataki katapleksji.

Halucynacje

Ten objaw występuje u około jednej trzeciej pacjentów z narkolepsją. Pojawiają się halucynacje wzrokowe, słuchowe, smakowe, węchowe, dotykowe. Najczęściej występują obrazy wizualne. Halucynacje występujące podczas snu, zwane hipnagogiczne, a podczas przebudzenia - hipnopompiczne. Halucynacje hipnagogiczne występują znacznie częściej.

Zasadniczo ten objaw jest nieodłączny w okresie nocnego snu (a także paraliżu sennego), ale czasami może również wystąpić podczas dziennych ataków.

Halucynacje są przeważnie przerażające, towarzyszą im gwałtowne emocje i uniemożliwiają zasypianie. W miarę ich powtarzania pojawia się strach przed zaśnięciem w nocy, strach przed pozostawieniem samego siebie w ciemnym pokoju itd. (W zależności od treści halucynacji).

Nocne problemy ze snem

Ten objaw obserwuje się w połowie przypadków narkolepsji. Pacjentom trudno jest zasnąć (halucynacje mogą być częściowo odpowiedzialne za to), sam sen jest bardzo powierzchowny. Ludzie cierpiący na narkolepsję często budzą się w środku nocy i nie mogą ponownie zasnąć. Snu towarzyszą żywe sny, które mogą stać się przyczyną przebudzenia. Jednocześnie nie można powiedzieć, że pacjenci dostają wystarczającą ilość snu w ciągu dnia (podczas ataków snu w ciągu dnia). Wcale nie, a brak dobrego snu wpływa na dobre samopoczucie ludzi. Rozwija się przewlekłe zmęczenie, pacjenci skarżą się na bóle głowy, zaburzenia pamięci, zmniejszoną uwagę i zdolność koncentracji.

Diagnostyka

Oczywiście w diagnostyce narkolepsji najważniejsza rola należy do dolegliwości pacjenta i historii choroby. Jednak to nie wystarczy. W celu wiarygodnego potwierdzenia diagnozy konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych metod badawczych: polisomnografii i testu wielokrotnych opóźnień snu.

Polisomnografia zapewnia nagrywanie wideo snu z jednoczesnym rejestrowaniem parametrów fizjologicznych ciała: elektrokardiogramów, elektroencefalogramów, skurczów mięśni, ruchów oddechowych i wielu innych wskaźników. Zazwyczaj trzeba spędzić całą noc w laboratorium. Zgodnie z wynikami badania uzyskane dane są przetwarzane za pomocą komputera. Celem tego badania jest: wyeliminowanie innych przyczyn zaburzeń snu. Dzień po polisomnografii wykonywany jest test wielokrotnego opóźnienia snu.

Test wielokrotnych opóźnień snu jest następujący: pacjent otrzymuje 4-5 prób zasypiania w ciągu dnia. Za jedną próbę przydzielane jest 20 minut. Odstęp między próbami wynosi 2 godziny. W tym czasie rejestrowanych jest również kilka parametrów ciała, a fazy snu są rejestrowane (szybko i wolno). W przypadku narkolepsji sen REM występuje bardzo szybko i występują zmiany w strukturze snu, które różnią się od normalnych. Obecność takich zmian przy braku innych objawów zaburzeń snu podczas polisomnografii potwierdza rozpoznanie narkolepsji.

Leczenie

Narkolepsja jest chorobą nieuleczalną. Całkowite pozbycie się choroby nie jest jeszcze możliwe. Jednak wiele leków może zmniejszyć liczbę epizodów snu w ciągu dnia, znormalizować nocny sen, usunąć ataki katapleksji i halucynacji.

Aby wyeliminować senność w ciągu dnia, użyj modafinilu (Allertek, Modalert, Provigil). Jest przepisywany 100-200 mg rano. Jeśli dawka nie jest wystarczająca, a w ciągu dnia występują epizody snu, to dodatkowe 100 mg jest przepisywane o godzinie 12-13 po południu (nie później niż!). Chociaż przyjmowanie dodatkowej dawki leku niesie ze sobą ryzyko zakłócenia snu w nocy. Lek nie uzależnia i jest dość dobrze tolerowany. Istnieje jednak jedno zastrzeżenie dla mieszkańców Rosji: lek nie jest produkowany na jego terytorium i nie można go importować (od 2012 r.).

Oprócz Modafinilu, w leczeniu senności w ciągu dnia stosuj Sidnokarb (20-50 mg dziennie), Indopan (30-60 mg dziennie), Meridil (10-30 mg dziennie). Narkotyki są psychostymulantami i są przewidziane kursy na 3-4 tygodnie, po czym następuje stopniowe anulowanie w ciągu 2-3 tygodni. Następnie kursy są powtarzane.

Aby normalizować nocny sen, może być konieczne przyjmowanie tabletek nasennych, chociaż ich skuteczność w narkolepsji jest niska.

Aby wyeliminować ataki katapleksji i halucynacji, należy stosować leki przeciwdepresyjne. Najskuteczniejsze były trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne: imipramina (Melipramine, Tofranil), klomipramina (Anafranil). Najczęściej stosowano klomipraminę. Dawka wynosi 25-150 mg, przyjmowana raz na dobę. Stosowanie leków przeciwdepresyjnych może prawie całkowicie wyeliminować napady katapleksji i halucynacje hipnagogiczne.

Obecnie prowadzone są badania skuteczności aerozolu do nosa oparte na oreksynie. Został opracowany przez amerykańskich naukowców. Lek wykazał już swoją skuteczność w przypadku stosowania u zwierząt. Być może w krótkim czasie dzięki temu rozwojowi narkolepsja nie będzie już chorobą nieuleczalną.

Zaleca się, aby pacjenci z narkolepsją ściśle przestrzegali schematów snu, czyli kładli się spać i budzili się w tym samym czasie, a także mieli krótką drzemkę po obiedzie (trwającą nie dłużej niż 30 minut).

Osobno chciałbym powiedzieć, że osoby cierpiące na narkolepsję nie powinny prowadzić samochodu, pracować na wysokości ani poruszać się maszyną, ponieważ mogą one wyrządzić szkodę nie tylko sobie, ale także innym w przypadku zasypiania.

Zatem narkolepsja jest patologią snu ze specyficznym obrazem klinicznym. Choroba nie została jeszcze opanowana do leczenia radykalnego, jednak podjęto już pewne kroki w tym kierunku. Pacjenci z tą patologią nie powinni rozpaczać. Należy przejrzeć niektóre momenty swojego życia, nieznacznie zmienić styl życia i dostosować się do istniejących problemów. Sama choroba sama w sobie nie stanowi zagrożenia dla życia, jeśli wykluczymy sytuacje, w których moment zasypiania może być ryzykowny.

Channel One, program „Żyj zdrowo” z Eleną Malysheva na temat „Narkolepsja. Jak pokonać „senną” chorobę? ”:

Przyczyny nagłych ataków snu - jak leczyć zespół Gelino

Co to jest narkolepsja? Jakie są objawy hipersomnii w ciągu dnia? Jakie są przyczyny problemów z czuwaniem? Czy istnieje terapia, która może zapobiec nagłym atakom snu? Zobaczmy szczegółowo, co to jest.

Czym jest narkolepsja

Narkolepsja jest zaburzeniem pochodzenia neurologicznego (nie należy mylić z zaburzeniami psychicznymi), którego najbardziej charakterystyczną manifestacją są powtarzające się epizody ciężkiej senności (hipersomnia) w ciągu dnia, zmuszające osobę do snu w ciągu dnia.

Choroba ta jest stosunkowo rzadka wśród populacji, zakłada się, że dotyka ona 40 osób na każde 100 000 i nie ma „preferencji” dotyczących płci i wieku (może uderzyć zarówno w dzieci, jak i dorosłych oraz osoby starsze).

Należy jednak zauważyć, że to zaburzenie rzadko objawia się przed upływem 10 lat, aw każdym razie jest mało związane z innymi chorobami. Najczęstsze przypadki narkolepsji występują w okresie od 15 do 30 lat.

U osób starszych rozpoznanie narkolepsji powoduje duże trudności, ponieważ niektóre objawy, takie jak letarg, senność w ciągu dnia i halucynacje, mogą być związane z innymi chorobami w podeszłym wieku. Jednak przypadki wykrycia narkolepsji po 60 latach są niezwykle rzadkie.

Dzieci zagrożone są w grupie wiekowej od 11 do 15 lat, czyli w okresie przedśmiertnym i młodym, bardzo rzadko pojawia się hipersomnia przed 11 rokiem życia (odsetek osób dotkniętych przez 10 lat wynosi około 16%), chociaż przypadki dzieci z narkolepsją były zgłaszane nawet wiek 5-8 lat (udział 4,5% całkowitej liczby ofiar).

Różne typy zespołu Zhelino

Narkolepsja, zwana także syndromem Gelino w imieniu swojego odkrywcy, jest patologią, która objawia się w zaburzeniach snu, w szczególności hipersomnii.

Istnieją różne typy narkolepsji:

  • Pierwotny narkolepsja: Jest to klasyczna forma narkolepsji z charakterystycznymi epizodami hipersomnii w ciągu dnia, katapleksją (osłabienie, nagłe zmniejszenie napięcia mięśniowego), halucynacjami i paraliżem sennym.
  • Wtórna narkolepsja: Bardziej rzadka postać narkolepsji, która rozwija się w wyniku urazowego uszkodzenia mózgu, chorób takich jak stwardnienie rozsiane i guzy mózgu oraz urazy spowodowane zapaleniem.
  • Napadowa narkolepsja: jest to stan związany z padaczką, fakty dotyczące napadowego napadu narkoleptycznego są jednym z objawów, które pojawiają się podczas napadów padaczkowych i które polegają na nagłym śnie z późniejszym upadkiem.
  • Narkolepsja bez katapleksji: jest mniej powszechną postacią pierwotnej narkolepsji i charakteryzuje się brakiem katapleksji jako objawu. Może występować w dwóch wariantach, bez katapleksji, ale z obecnością epizodów snu REM, określanych przez testy diagnostyczne (w tym przypadku definiowane jako narkolepsja jednoskładnikowa) lub bez epizodów snu katapleksji i REM.

Jakie są możliwe skutki hipersomnii?

Narkolepsja, pomimo korzystnego rokowania, ale będąc chorobą przewlekłą, może mieć istotne konsekwencje dla życia społecznego pacjenta.

Dość często mogą istnieć:

  • Wypadki drogowe: jeśli atak hymersomnii rozpocznie się podczas jazdy. Z tego powodu zaleca się, aby osoby z narkolepsją nie prowadziły żadnego pojazdu.
  • Obrażenia: na przykład osoba może uderzyć się w głowę lub inne części ciała podczas ataku hipersomnii, po czym następuje upadek.
  • Utrata kontaktów społecznych i roboczych: ponieważ ataki hipersomnii QC podczas pracy (co oczywiście odbywa się z mniejszą skutecznością), a także w procesie aktywności społecznej - prowadzi to do marginalizacji podmiotu.

Przyczyny ataków snu - wciąż nieznane

Prawdziwe przyczyny narkolepsji są nieznane na dziś. Jest oczywiste, że jest to spowodowane zmianami w ośrodkowym układzie nerwowym, które regulują sen i czuwanie, ale naukowcy wciąż nie rozumieją zmian, w których z nich powodują takie objawy.

Wiadomo jednak, że u pacjentów z narkolepsją nie ma komórek zdolnych do wydzielania hormonu hipokretyny, który wydaje się być zaangażowany w proces utrzymywania stanu czuwania pacjenta. Z drugiej strony wyniki różnych badań wskazują, że narkolepsja jest chorobą wieloczynnikową i nie jest możliwe określenie pojedynczej przyczyny zaburzenia.

Hipotezy dotyczące pochodzenia narkolepsji nie mają jasnych mechanizmów i definicji, ale można je podsumować w następujący sposób:

  • Czynniki dziedziczne: narkolepsja jest, według niektórych naukowców, dziedziczną patologią prowadzącą do mutacji genu kodującego białko mieliny (gen MOG oligodendocytów mielinowych). Niedobór lub nieprawidłowości w strukturze tego białka wpływają na pracę centralnego układu nerwowego.
  • Choroby autoimmunologiczne: niektórzy badacze twierdzą, że narkolepsja może być patologią autoimmunologiczną. Zakłada się, że nieprawidłowe komórki układu odpornościowego atakują komórki wydzielające hipokretynę. Brak hipokretyny jest również związany z początkiem depresji.
  • Korelacja z chorobami metabolicznymi: niektóre ostatnie badania wykazały korelację między chorobami metabolicznymi, takimi jak otyłość, a występowaniem narkolepsji. Wspólnym punktem jest produkcja hormonu oreksyny, który jest w stanie regulować głód i wpływa na stan czuwania. Inne badania, między innymi, powiązały obecność narkolepsji i jej pojawienia się z cukrzycą typu 2.

Szczepionka przeciw grypie może powodować narkolepsję

Obecnie dyskutowane jest pytanie o korelację między szczepionką przeciw grypie H1N1 a występowaniem narkolepsji u dzieci. Ponieważ wzrost narkolepsji często występuje u dzieci zaszczepionych przeciwko tego typu wirusom. Ta korelacja nie została jeszcze wystarczająco zweryfikowana, ale wiemy, że w latach 2002–2010 częstość występowania narkolepsji u osób szczepionych wzrosła co najmniej 17 razy.

4 główne objawy narkolepsji

Objawy narkolepsji są bardzo charakterystyczne i składają się z czterech głównych punktów, które, jeśli wszystkie są obecne razem, dają definitywną diagnozę choroby.

  • Katapleksja - jest to utrata lub zmniejszenie napięcia mięśniowego i siły mięśniowej, co powoduje destabilizację podmiotu, w wyniku czego może on nagle spaść na ziemię, nawet go nie zauważając. Zaczyna się od silnego stresu emocjonalnego, zarówno pozytywnego (śmiech, podniecenie), jak i negatywnego (płacz), i z reguły nie wpływa na stan świadomości, z wyjątkiem poważniejszych przypadków.
  • Senność w ciągu dnia jest jednym z pierwszych symptomów, na które narzekają narcoleptyki. Ataki senności mogą wystąpić bardzo nagle i niespodziewanie, w dowolnym czasie i miejscu, co często niekorzystnie wpływa na pracę i działalność społeczną. Nocny sen Narcoleptic jest zaburzony i charakteryzuje się częstym pobudzeniem, podczas gdy epizody senności w ciągu dnia mogą się nasilać.
  • Paraliż senny - Jest to stan charakteryzujący się tym, że podmiot jest w stanie, ale z całkowitą niezdolnością do poruszania kończynami, mówienia lub komunikowania się w jakikolwiek sposób ze światem zewnętrznym. Występuje w momentach poprzedzających sen lub wczesne przebudzenie i może zostać zatrzymany przez użycie zewnętrznych bodźców (na przykład kołysanie pacjenta). Często jest przyczyną ludzkiego cierpienia, ponieważ bardzo boi się niezdolności do poruszania się.
  • Halucynacje powstają, gdy pacjent zasypia (i nazywa się go hipnagogicznym) lub gdy się budzi (w tym przypadku nazywane są hipnopompicznym). Pacjent z otwartymi oczami doświadcza halucynacji wzrokowych i słuchowych, które wyglądają jak prawdziwe i czasami mogą mieć momenty interakcji z rzeczywistością. Często wiąże się z paraliżem snu i pojawia się w 60% przypadków narkolepsji.

Czas trwania epizodów senności wynosi od 15 do 60 minut, podczas gdy epizody katapleksji trwają tylko kilka sekund, czasami kilka minut, aw ciężkich przypadkach do pół godziny, w tym przypadku istnieje możliwość zmiany stanu świadomości.

Epizody mogą wystąpić kilka razy w ciągu dnia, jednak często pojawiają się po obiedzie.

Diagnoza narkolepsji - MLST i inne badania

Diagnozowanie narkolepsji często ma trudności, pomimo wszystkich bardzo charakterystycznych objawów. Oprócz obserwacji klinicznych wymagane są testy niespecyficzne, a także EKG, EEG, MRI, CT, monitorowanie oddechu i polisomnografia, test oceniający jakość snu pacjenta i obecność jakichkolwiek zmian. Testy te służą do diagnozy różnicowej z innymi chorobami (na przykład nadmierną sennością spowodowaną bezdechem sennym lub bruksizmem).

Specyficznym testem w rozpoznawaniu narkolepsji jest tzw. Test opóźnienia snu (MLST, Multiple Sleep Latency Test). Obejmuje czterokrotny stan snu pacjenta, który trwa około 20 minut, w odstępach dwugodzinnych, oraz weryfikację fazy snu REM przez pacjenta. Test ten należy przeprowadzić po wykonaniu polisomnografii (być może następnego dnia), aby uzyskać wyraźniejszy obraz jakości snu pacjenta.

Test MLST ma wysoką specyficzność i czułość (odpowiednio 93% i 80%), ale nie zapewnia absolutnej pewności i dlatego musi być zintegrowany z innymi niespecyficznymi testami.

Farmakoterapia w narkolepsji

Narkolepsja jest chorobą przewlekłą, dla której nie ma skutecznego leku. Istniejące zabiegi mają na celu kontrolowanie objawów, a nie leczenie patologii.

Leki stosowane do kontrolowania narkolepsji są przepisywane przez lekarza, a ich dawkowanie różni się w zależności od nasilenia objawów.

Do leków stosowanych do kontrolowania objawów narkolepsji należą:

  • Modafinil: sprzedawany pod nazwą handlową provigil - jest lekiem należącym do kategorii używek. Spektrum jego działania nie jest jeszcze w pełni zrozumiałe, ale najwyraźniej działa na poziomie uwalniania neuroprzekaźników i struktury, która reguluje sen i czuwanie, takich jak podwzgórze, ciało migdałowate i wzgórze. To działanie zmniejsza uczucie senności i zwiększa wigor. Może być stosowany u dorosłych, w dawkach w zakresie od 200 do 400 mg oraz u dzieci, w dawkach około 100 mg. Inne środki pobudzające, które można stosować z narkolepsją, to dekstroamfetamina i metylofenidat.
  • Hydroksymaślan sodu: stosowane w celu poprawy ciągłości snu nocnego, jego głębokości i czasu trwania, w celu zmniejszenia skutków hipersomnii w ciągu dnia i leczenia katapleksji. Lek ten należy do środków uspokajających, dla których dzienna dawka dorosłych wynosi od 6 do 9 g, a dla dzieci dawka dzienna wynosi 3-7 g.

Istnieją również środki niefarmakologiczne stosowane w narkolepsji.

Nielekowa terapia hipersomnii - zasady postępowania

Narkotykowa terapia nielekowa obejmuje wiele zasad zachowania i naturalnych środków.

Wskazówki dotyczące leczenia objawów narkolepsji można wymienić w następujący sposób:

  • Unikaj jedzenia bogatego w węglowodany i cukry proste, ponieważ ich produkty metaboliczne zwiększają senność przez cały dzień. Konieczne jest również zmniejszenie lub wyeliminowanie spożycia alkoholu, który jest również odpowiedzialny za zwiększenie senności w ciągu dnia.
  • Zaleca się krótkie przerwy na sen w ciągu dnia, trwające od 5-10 minut do godziny, aby uniknąć pojawienia się ataku narkolepsji w nieoczekiwanych momentach, na przykład podczas jazdy.
  • Jedz 400-600 mg kofeiny dziennie (około 3-4 filiżanek kawy), aby uzyskać efekt stymulujący. Jednak ten środek jest przeciwwskazany u dzieci.
  • Trzymaj się regularnych wzorców snu, idź do łóżka i wstań jednocześnie.
  • Weź suplementy roślinne, takie jak pieprz cayenne, żeń-szeń lub guarana, które mają działanie stymulujące.

Zaburzenia snu: narkolepsja, objawy

Narcoleptic kilka razy dziennie zasypia na krótki czas w każdych okolicznościach pod wpływem niezniszczalnego snu.

Ponad sto lat neurolodzy z całego świata badali tę chorobę, po raz pierwszy opisaną w 1877 r. Przez niemieckiego neuropatologa Westphala.

W sprawie przyczyn i objawów narkolepsji, zalecenia w zależności od sposobu leczenia - w artykule.

Jego nazwa pochodzi od greckich słów „odrętwienie” i „napad”. Choroba jest dość rzadka, ale całkowita liczba pacjentów z narkolepsją na świecie jest dość duża, tylko w USA jest ich ponad 100 tysięcy.

Eksperci zwracają uwagę na bliski związek choroby z predyspozycjami genetycznymi.

Ludzie narażeni na tę chorobę i ich środowisko często nie traktują tego poważnie.

Rozważmy jeden z przypadków opisanych przez Petera Hauriego, amerykańskiego somnologa:

Farmer Robertson, lat 36, ma trzy dobowe sny od 17 roku życia, trwające do 15 minut każdy. Przyjaciele uważają jego dziwne zachowanie za przejaw lenistwa.

Ale sam rolnik martwi się inną osobliwością: kiedy musi się złościć na swoje dzieci, karcić go lub karać, jest on pokryty silną słabością w kolanach, która po prostu powala go na krzesło lub na podłogę.

Zwracając się o pomoc do psychoterapeuty, pacjent został przebadany w klinice snu, gdzie zarejestrował swój sen w ciągu dnia. Badanie wykazało, że Robertson przechodzi w fazę paradoksalnego snu, od razu po przebudzeniu, co nie jest normalne dla zdrowych ludzi. Zdiagnozowano u niego narkolepsję i skutecznie leczono.

Ataki narkolepsji mogą wpływać na relacje pacjenta z innymi ludźmi i jakość jego życia. Dlatego bardzo ważne jest rozpoznanie tej choroby na wczesnych etapach rozwoju.

Objawy narkolepsji

  • Nagłe i nieuniknione ataki senności

Jest to najbardziej niepokojący objaw i najbardziej charakterystyczny. Napad narcyzowy występuje nieoczekiwanie: podczas posiłku, stosunku seksualnego, prowadzenia samochodu lub innego transportu, podczas pływania, co powoduje nieprzyjemne lub niebezpieczne sytuacje nie tylko dla pacjenta.

  • Utrata napięcia mięśniowego w mięśniach prążkowanych (katapleksja)

Przypomnijmy przypadek rolnika - osłabienie mięśniowe, które lekarze nazywają katapleksją, przejawiające się w chwilach silnych emocji, gniewu. Katapleksja może być wywołana nawet nieprzyjemnymi wspomnieniami.

Zdrowi ludzie mogą również odczuwać „słabość w kolanach”, gdy straszą lub otrzymują złe wieści. Jest to naturalna reakcja organizmu na stresującą sytuację.

W narkolepsji jest on wzmocniony patologicznie i może przejawiać się w postaci słabej lub całkowitego zapadnięcia się (upadku). Osoba może, w trakcie rozmowy, milczeć, upuścić papierosa z ust, wyjąć widelec z rąk, jego ciało nie jest posłuszne: ręce zwisają jak rzęsa, głowa jest naga, nogi uginają się, szczęka opada, język się nie obraca.

Atak bezruchu może natychmiast się zatrzymać, a pacjent, który upuścił książkę, ma czas, by ją złapać. Co ciekawe, w tym czasie narcoleptic jest świadomy tego, co się dzieje, a jego uwaga wyostrza się.

Katapleksja może nie rozwinąć się natychmiast po wystąpieniu senności, ale jakiś czas później (miesiące lub lata).

  • Porażenie senne

Innym objawem narkolepsji jest porażenie snu. W słabej formie wyraża się u zdrowej osoby, u pacjentów jest niezwykle silny. Pacjenci czują się unieruchomieni na krótki czas, mierzony w sekundach lub kilku minutach, i odczuwają silne uczucie niepokoju.

Paraliż senny występuje w momentach zasypiania lub przebudzenia i może zniknąć po dotknięciu zewnętrznym. Ten stan może przestraszyć pacjenta: jest świadomy sytuacji w różnym stopniu, ale nie może się poruszyć.

  • Halucynacje hipnagogiczne (omamy wzrokowe i słuchowe snu)

Jasne, senne doświadczenia w stanie aktywnego czuwania, często nieprzyjemne i straszne. Osoba może widzieć różne potwory i wszelkiego rodzaju zło, pełzające po nim, ale nie może ani krzyczeć, ani się ruszać.

Pacjent, będąc w stanie częściowego czuwania i jednocześnie śpiąc, nie ma kontroli nad tym, co się dzieje, co często go przeraża.

  • Automatyczne zachowanie

Narlecoleptic wykonuje nieświadomie zwykłe codzienne czynności. Może nawet zasnąć na krótki czas i kontynuować je w stanie snu, a po chwili nie pamiętać, co, jak i kiedy to zrobił.

Przejawem tego objawu może być potencjalne zagrożenie dla innych.

  • Niestabilny sen nocny

W narkolepsji przerywa się nie tylko codzienne czuwanie, przerywane krótkimi epizodami niekontrolowanego snu. Sen nocny przebiega również nieprawidłowo i charakteryzuje się dużą aktywnością ruchową z powodu częstych przebudzeń. Sen może zostać przerwany na kilka sekund, a pacjent może tego nie zauważyć.

Rano jest całkowicie wyczerpany i przytłoczony i nie może zrozumieć powodu, który polega na tym, że częste przebudzenia nie pozwalają zanurzyć się w pełnym szybkim lub głębokim powolnym śnie i uzyskać niezbędny odpoczynek. Granice oddzielające fazy odpoczynku i aktywności są nieobecne.

Narcoleptics nie mają pełnej aktywności w ciągu dnia i są pozbawieni normalnego snu nocnego.

  • Objawy towarzyszące narkolepsji obejmują podwójne widzenie, słabą koncentrację, bóle głowy, utratę pamięci.

Dzieci dotknięte tą chorobą często pozostają w tyle w rozwoju. Dorośli mogą mieć problemy z wykonywaniem obowiązków zawodowych.

Objawy choroby mogą rozwijać się stopniowo przez długi okres czasu lub wszystkie mogą wystąpić jednocześnie.

U zdrowych ludzi sen paradoksalny rozpoczyna się 60 do 90 minut po zaśnięciu, napięcie mięśniowe stopniowo zanika.

Narlecoleptic natychmiast pogrąża się w paradoksalnym śnie i może szybko stracić kontrolę nad mięśniami. Nagłe ataki snu występują z charakterystycznymi objawami: utrata napięcia mięśniowego, senny paraliż, żywe halucynacje - sny.

Pacjenci nie mają wyraźnego rozdzielenia czuwania i paradoksalnego snu.

Vogel, amerykański naukowiec, uważa, że ​​zdrowa osoba ma marzenia, aby spać, a narcoleptic śpi, aby zobaczyć sny. Dzięki nieoczekiwanemu przejściu w stan uśpienia uciekają od rzeczywistości, od sytuacji konfliktowych.

Narcoleptycy dobrze pamiętają swoje sny i rozmawiają o nich z przyjemnością. Udział snu REM u pacjenta wzrasta, a powolny zmniejsza się.

Przyczyny narkozy

Nie ma dokładnej odpowiedzi na temat przyczyn narkolepsji. Eksperci uważają, że predyspozycje genetyczne są jednym z najważniejszych warunków dla tej choroby.

Sen osób cierpiących na narkolepsję jest pod wieloma względami podobny do snu noworodków: zbyt aktywny i niedopasowany - bez etapów senności i sennych wrzecion.

Zarówno u niemowląt, jak i w narkolepsji, system półkuli wzgórzowej mózgu, który jest odpowiedzialny za organizowanie powolnego snu, jest osłabiony, natomiast system półkulistych pędów, który jest odpowiedzialny za szybki sen, jest wręcz przeciwnie wzmocniony. Ciągle produkując szybki sen (we fragmentach lub całkowicie), nie daje narkoleptom ani snu, ani normalnego czuwania.

Jakie czynniki lub przyczyny prowadzą do zaburzenia cyklu „uśpienia i czuwania”? Biochemicy i genetycy będą musieli odpowiedzieć na to pytanie. W międzyczasie narkolepsja jest całkowicie pod nadzorem neurologów, którzy oferują pacjentom leczenie medyczne i psychoterapeutyczne.

Zalecenia dotyczące narkolepsji

Leczenie tej choroby powinno obejmować właściwą organizację reżimu czuwania: iść spać i wstawać rano, najlepiej o tej samej porze.

Krótki sen w ciągu dnia jest przydatny przez 20–30 minut w każdym odcinku, co zapewni niezbędny poziom aktywności.

  • Powinieneś być ostrożny podczas wykonywania potencjalnie niebezpiecznych działań: prowadzenia samochodu i innych pojazdów, pracy z urządzeniami elektrycznymi. Zaplanuj swój dzień, aby obok ciebie mógł być ktoś.
  • Zastosuj dokładnie przepisane leki i zgłoś wszelkie zmiany w swoim zdrowiu swojemu lekarzowi.
  • Poproś swojego lekarza, aby przeprowadził rozmowę wyjaśniającą z członkami twojej rodziny, jeśli nie doceniają powagi choroby i zapisują jej przejawy jako lenistwo i inne rzeczy. Wsparcie rodzinne jest bardzo ważne.
  • Nie zaleca się ukrywania przed pracodawcą, że cierpisz na narkolepsję. Pracodawca zapewni niezbędne warunki pracy, jeśli jesteś wartościowym pracownikiem.
  • Znajomość osób narażonych na tę chorobę zapewni moralne wsparcie - znajdź w swoim mieście lub stwórz grupę wsparcia dla narkoleptów.
  • Zwróć szczególną uwagę na swoje dziecko, esl i jest chory na narkolepsję. Nauczyciele i trenerzy powinni o tym wiedzieć, aby pomóc i chronić w trudnych lub niebezpiecznych sytuacjach.

Interesujący fakt: nie tylko ludzie, ale także takie rasy psów, jak labradory, jamniki i dobermany, podlegają tej chorobie. Pokazują te same znaki co osoba: nagłe drzemki, katapleksja itp.

Źródło: A.M. Wayne „Trzy trzecie życia”

Życzę Tobie i Twoim zwierzętom dobrego zdrowia i proponuję obejrzeć krótki i zabawny film o mopsie, który żywo reaguje na program telewizyjny.


Elena Valve do projektu Sleepy cantata.

Choroba, gdy osoba nagle zasypia. Narkolepsja (zespół Zhelino) - nagłe nawroty snu

Patologia snu, charakteryzująca się naruszeniem sekwencji faz snu i pojawieniem się fazy szybkiego snu podczas czuwania. Głównym objawem choroby - ataki snu nie do pokonania, zmuszającego pacjenta do dosłownego „zasypiania na miejscu”. Typowe objawy narkolepsji obejmują również katapleksję, paraliż senny i zjawiska hipnagogiczne. Podstawą wyszukiwania diagnostycznego jest polisomnografia, test MSLT i badania mające na celu wykluczenie innych rodzajów hipersomnii. Leczenie narkolepsji ma na celu normalizację rytmu snu i czuwania, zmniejszenie senności w ciągu dnia i objawów katapleksji, poprawę nocnego snu.

Niewiele wiadomo na temat patogenezy narkolepsji. Podobieństwo stanu układu mięśniowego podczas zjawiska katapleksji i paraliżu sennego z jego stanem w fazie szybkiego snu, a także pojawienie się fazy szybkiego snu podczas zasypiania lub bezpośrednio po nim sugerują, że główny problem narkolepsji polega na przedwczesnym pojawieniu się fazy szybkiego snu - jej wprowadzeniu w fazie powolnego snu iw okresie czuwania.

Objawy narkolepsji

Podstawą objawów klinicznych narkolepsji jest niedoczynność nosa - atak (atak) nieodpartego snu (hipnoza - sen, lepsis - atak). Sami pacjenci opisują ten stan jako bardzo silną senność, która nieuchronnie prowadzi do zapadnięcia w sen. Takie ataki często rozwijają się w monotonnym otoczeniu i podczas wykonywania powtarzających się czynności (na przykład podczas słuchania wykładu, czytania, oglądania telewizji). Senność w takich sytuacjach można zaobserwować u zdrowych ludzi. Natomiast u pacjenta z narkolepsją ataki snu występują w momentach wytężonej aktywności (podczas jedzenia, mówienia, prowadzenia samochodu).

Częstotliwość epizodów niedoczulicy znacznie się różni, ich czas trwania może wynosić od kilku minut do 2-3 godzin. Budzenie osoby podczas snu narkoleptycznego jest tak łatwe, jak podczas normalnego snu. Po przebudzeniu pacjent z narkolepsją zwykle czuje się całkiem czujny. Jednak w ciągu kilku minut może nastąpić następny atak snu. Z biegiem czasu pacjenci przystosowują się do swojej choroby i odczuwając charakterystyczną senność, udaje im się znaleźć mniej lub bardziej odpowiednie miejsce do spania.

Wraz z epizodami epilepsji w ciągu dnia narkolepsja charakteryzuje się zaburzeniami snu nocnego. Typowe są jasne sny, częste przerwy nocnego snu, bezsenność i uczucie bezsenności rano. Słaba jakość snu prowadzi do zmniejszenia wydajności i zdolności koncentracji, pojawienia się senności w ciągu dnia i drażliwości, nasilenia konfliktów międzyludzkich, wystąpienia nerwicy depresyjnej, zespołu przewlekłego zmęczenia.

W procesie zasypiania lub przed przebudzeniem możliwe są zjawiska hipnagogiczne u pacjentów z narkolepsją - żywe halucynacje wzrokowe, wzrokowe i słuchowe, często o groźnym charakterze. Zjawiska te są podobne do snów występujących w fazie snu REM. Zwykle obserwuje się je u małych dzieci, w rzadkich przypadkach u zdrowych dorosłych.

U 25% pacjentów z narkolepsją obserwuje się paraliż senny - przemijające osłabienie mięśniowe, które uniemożliwia osobie wykonywanie dobrowolnych ruchów i powstaje podczas zasypiania i przebudzenia. Wielu pacjentów zauważa, że ​​w tym okresie mają silne poczucie strachu. Warto zauważyć, że hipotonia w paraliżu snu przypomina stan mięśni szkieletowych podczas snu REM.

W około 75% przypadków narkolepsji odnotowuje się napady nagłego krótkotrwałego osłabienia mięśni do całkowitego paraliżu - katapleksji. Zwykle katapleksja jest wywoływana przez ostrą reakcję emocjonalną pacjenta (zaskoczenie, radość, gniew, strach itp.). Osłabienie mięśni można uogólnić, a następnie pacjent z narkolepsją upada, jakby został przewrócony, lub pokryć tylko część ciała (na przykład tylko rękę lub obie ręce).

Diagnoza narkolepsji

Badanie pacjentów z dolegliwościami charakterystycznymi dla narkolepsji zwykle wykonuje neurolog. Wyszukiwanie diagnostyczne obejmuje polisomnografię z rejestracją EEG i test wielokrotnego opóźnienia snu (test MSLT). Bardziej szczegółowe badanie snu za pomocą specjalnego laboratorium somnologicznego prowadzi somnolog.

Polisomnografia bada sen nocny, dla którego pacjent z podejrzeniem narkolepsji będzie musiał spędzić całą noc w specjalnie wyposażonym biurze pod nadzorem lekarza. Polisomnografia ujawnia zaburzenia w przemianach faz snu ze wzrostem częstotliwości i czasu trwania snu REM z szybkimi ruchami gałek ocznych i wyklucza inne możliwe zaburzenia snu (w tym bezdech senny).

Test MSLT jest zwykle zaplanowany na dzień po polisomnografii. Podczas badania pacjent w ciągu dnia proszony jest o 5 prób zasypiania, odstęp między próbami spania wynosi 2-3 godziny. Kryteriami potwierdzającymi narkolepsję są: obecność przynajmniej dwóch epizodów potwierdzonego snu i skrócenie czasu uśpienia do 5 minut.

Dodatkowo okresy utajonej senności można określić, w niektórych przypadkach, pozwalając ocenić skuteczność leczenia.

Różnicowanie masy mięśniowej jest konieczne w przypadku padaczki, innych rodzajów hipersomnii: psychofizjologicznej; pourazowe - z powodu przeniesionego urazu czaszkowo-mózgowego, obecność krwiaka śródmózgowego; psychopatyczny - powstający na tle zaburzeń psychicznych (schizofrenia, histeria); związane z zapaleniem (zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie pajęczynówki), nowotworem lub naczyniem (przewlekłe niedokrwienie mózgu, tętniak, udar niedokrwienny i krwotoczny), chorobami mózgu, a także patologią somatyczną (niedoczynność tarczycy, cukrzyca, niewydolność wątroby, zgubna anatomia wzoru). Podczas diagnozy różnicowej może być konieczne skonsultowanie się z psychiatrą,

Leczenie narkolepsji z łagodną lub umiarkowaną sennością w ciągu dnia rozpoczyna się od modafinilu, który, stymulując stan czuwania, nie powoduje euforii, zespołu uzależnień i następstw. Początkowa dawka 1 raz rano. Jeśli nie ma wystarczającej ilości modafinilu, aby zatrzymać objawy narkolepsji przez cały dzień, dozwolona jest dodatkowa dzienna dawka leku.

W przypadkach, gdy nacrolepsy są słabo uleczalne modafinilem, uciekają się do przepisywania pochodnych amfetaminy: metylofenidatu lub deksamfetaminy, metamfetaminy. Jednak mają one skutki uboczne, takie jak tachykardia, pobudzenie, nadciśnienie, uzależnienie z ryzykiem rozwoju uzależnienia (patrz nadużycie amfetaminy).

Stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (klomipraminy i imipraminy), inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny (fluoksetyny), pomaga zmniejszyć częstość katapleksji u pacjentów z narkolepsją. Modafinil, metylofenidat i szereg innych leków są również stosowane w leczeniu narkolepsji. Opracowywany jest aerozol do nosa, który według naukowców pozwoli pacjentom z narkolepsją szybko wypełnić niedobór neuroprzekaźnika, a tym samym uniknąć epizodów hipnotepsy.

Rokowanie i zapobieganie narkolepsji

Choroba trwa przez całe życie. Istotny wpływ na jakość życia pacjentów, narkolepsja nie powoduje skrócenia czasu jego trwania. Odpowiednio przepisana terapia może znacznie zmniejszyć objawy narkolepsji, ale potrzeba stałego leczenia prowadzi do manifestacji ich skutków ubocznych.

Od dziś przyczyny i mechanizmy występowania narkolepsji nie są znane, jej specyficzna profilaktyka nie może być rozwinięta.

Narkolepsja jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego, powodującą zaburzenia snu, charakteryzującą się napadami w ciągu dnia o skrajnej senności i nieoczekiwanym zanurzeniem się podczas snu.

Ponadto występują ataki katapleksji, które objawiają się gwałtownym spadkiem napięcia mięśniowego, bezsennością, upośledzonym odpoczynkiem w nocy, halucynacjami pacjenta po zaśnięciu i przebudzeniu. Może objawiać się porażeniem w pierwszych minutach po przebudzeniu.

Rozwój narkolepsji zwykle występuje u młodych ludzi w wieku 15-25 lat, chociaż patologia jest dozwolona w innym wieku.

Głównym czynnikiem zakładanym dla rozwoju jest dziedziczność, która jest połączona z wpływem pewnych czynników z zewnątrz, na przykład takich jak choroba wirusowa.

Zaburzenie nie jest w pełni zrozumiałe, dlatego nie wszystkie przyczyny zdarzenia są znane. Niektórzy eksperci uważają, że przyczyny leżą w niewystarczająco aktywnej substancji biologicznej, która pozwala mózgowi kontrolować procesy wpływające na sen. Taką substancją jest oreksyna (hipokretyna).

Chorobie towarzyszą ataki zasypiania, które są połączone z natychmiastową utratą napięcia mięśniowego. W przypadku narkolepsji występuje regularne zmęczenie i senność, podczas gdy objawy te będą występować niezależnie od całkowitego czasu trwania snu pacjenta.

Choroba znacząco wpływa na jakość życia i zdolność do wypełniania bezpośrednich obowiązków zawodowych, zwłaszcza jeśli jest to niekontrolowana forma choroby. Obserwuje się go u 20-40 osób na 100 tys. Do tej pory istnieją zabiegi, których celem jest tylko zaradzenie chorobie, a nie jej eliminacja.

Narkolepsja: przyczyny

Główna przyczyna choroby została ujawniona dopiero pod koniec XX wieku. Całość narusza system, który powinien rozpocząć fazę paradoksalnego snu. W mózgu istnieją systemy, które powinny być odpowiedzialne za sen.

Istnieją również substancje chemiczne, które upraszczają proces przekazywania impulsów nerwowych przez neurony. Przy prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego substancje te pozwalają na stan przebudzenia. Ale jeśli brakuje impulsów, osoba zaczyna zasypiać. Dzięki badaniom na dużą skalę okazało się, że ustalono bardziej prawdomówny powód, dla którego występuje narkolepsja.

Przyczyna ta polega na braku oreksyny A i oreksyny B - neuroprzekaźników, które są odpowiedzialne za utrzymanie czuwania.

Niedobór oreksyny występuje, gdy:

  • uszkodzenie mózgu;
  • uszkodzenie mózgu przez infekcję;
  • ekstremalne zmęczenie;
  • ciąża;
  • uraz psychiczny i niestabilny stan emocjonalny;
  • niewydolność układu odpornościowego;
  • brak równowagi hormonów;
  • cukrzyca;
  • predyspozycje genetyczne;

Istnieją również nieujawnione przyczyny, dla których występuje narkolepsja.

Symptomatologia

W przypadku narkolepsji występują następujące objawy:

  • ekstremalna senność w ciągu dnia;
  • ostra utrata napięcia mięśniowego;
  • zakłócony odpoczynek w nocy;
  • niewyraźny umysł;
  • zachowanie „na maszynie”.

Objawy objawów u ludzi zaczynają się w okresie dojrzewania i utrzymują się przez całe życie. Objawy choroby mogą wystąpić na raz lub zacząć się stopniowo rozwijać w ciągu kilku lat.

Narkolepsja występuje z następującymi objawami:

  1. Nieodparte pragnienie spania w ciągu dnia z okresowym ostrym niekontrolowanym snem. Taka senność objawia się po normalnym odpoczynku nocnym. Pacjenci często wspominają o zmęczeniu i apatii. Narcolepsyx może oprzeć się spaniu tylko przez krótki czas, podczas gdy możliwość spania przez cały dzień, po przebudzeniu czuje się wypoczęta, ale może ponownie zasnąć. Stan ten powoduje ciągłą senność, pogarsza uwagę, pamięć, poziom podrażnienia wzrasta.
  2. Absolutne zaburzenie odpoczynku w nocy, które objawia się regularnym budzeniem lub niemożnością zasypiania.
  3. Halucynacje często straszą i pojawiają się bezpośrednio przed zaśnięciem lub w pierwszych minutach po przebudzeniu.
  4. Gwałtowny spadek napięcia mięśniowego to katapleksja, która najczęściej występuje na tle silnych emocji, na przykład śmiechu, wściekłości, zaskoczenia lub podniecenia. W trakcie ataku, który może trwać od kilku sekund do pół godziny, narkolepsja nie jest w stanie utrzymać głowy, występuje ostra słabość kończyn, często prowadząca do upadków.
  5. Podobny stan obserwuje się po pełnym przebudzeniu i towarzyszy mu niezdolność do kontrolowania ciała lub mówienia. Może trwać do kilku minut, podczas gdy osoba jest w pełni świadoma wszystkiego, co się dzieje wokół.
  6. Zachowanie „na maszynie”. Zjawisko to objawia się niezdolnością osoby do uświadomienia sobie swoich działań. Pacjent zasypia, ale jednocześnie kontynuuje swoją działalność, nie pamiętając swoich czynów. Taki objaw jest w stanie zaszkodzić zarówno pacjentowi, jak i innym, na przykład, gdy osoba gotuje lub prowadzi samochód.
  7. Osoby z narkolepsją często mają rozszczepione oczy, niezdolność do koncentracji, ból głowy i utratę pamięci. Dzieci, które mają podobną chorobę, najczęściej pozostają w tyle pod względem rozwoju fizycznego i intelektualnego od swoich rówieśników. Dorośli często nie mogą wykonać normalnego zadania w pracy.

Diagnostyka

Podczas diagnostyki ocenia się ogólny stan osoby, co pozwala wykluczyć lub potwierdzić obecność innych chorób, które mają objawy podobne do narkolepsji. Ogólna historia choroby jest badana w złożonych badaniach fizycznych.

Najczęściej używane są następujące testy:

Metoda zawarcia w badaniu z wnioskiem pacjenta w oddzielnym pomieszczeniu i podłączeniem elektrod, które przeprowadzają utrwalanie rytmu serca, aktywności mięśni, fal śródmózgowych i ruchów oczu. Na podstawie wyników możliwe jest określenie obecności współistniejących zaburzeń narkolepsji, co pozwala nam uzyskać pełny obraz cech przebiegu choroby u konkretnego pacjenta.

Procedurę przeprowadza się następnego dnia po polisomnografii. Pacjent powinien zasnąć z elektrodą zamontowaną na ciele. Czas snu wynosi około 20 minut. Powinno być kilka prób z przerwą 2-3 godzin.

Na podstawie przeprowadzonych badań można wyciągnąć dokładne wnioski dotyczące tego, czy objawy narkolepsji są spójne, czy też pacjent ma inną chorobę z podobnymi objawami.

Leczenie

Leczenie tego schorzenia ma na celu zwalczanie objawów, które mogą być złagodzone lub kontrolowane. Leczenie nie jest obecnie możliwe.

Leczenie narkotyków

Leczenie farmakologiczne opiera się na liczbie i nasileniu objawów. Leki są przepisywane przez lekarza i są w stanie zapewnić kontrolę nad sennością w ciągu dnia, omamami, katapleksją i upośledzonym odpoczynkiem.

Leki są podzielone na dwie grupy, które są wybierane przez lekarza indywidualnie:

  • stymulatory mózgu;
  • leki osłabiające działanie strefy snu mózgu.

Terapia behawioralna

Choroba wymaga nie tylko leczenia, ale także wdrożenia środków mających na celu poprawę jakości życia pacjenta:

  1. Obserwuj wyraźny wzór snu. Chodzenie do łóżka i budzenie się jest konieczne każdego dnia o tej samej porze.
  2. Korzyści z leczenia mogą mieć regularny krótki sen.
  3. Należy zachować ostrożność podczas wykonywania niebezpiecznych czynności dla pacjenta, takich jak gotowanie lub prowadzenie samochodu. Zaplanuj swój harmonogram, aby być czujnym w takich sytuacjach.
  4. Podczas leczenia konieczne jest ścisłe przestrzeganie zaleceń lekarza prowadzącego. Jeśli wystąpią jakiekolwiek zmiany w stanie pacjenta, należy natychmiast poinformować o tym lekarza.

Narkolepsja jest trudna do kontrolowania, jeśli nie zdajesz sobie sprawy ze złożoności choroby w swojej rodzinie lub w pracy.

Niektórzy ludzie błędnie postrzegają senność w ciągu dnia jako lenistwo lub depresję. Katapleksja lub sen „w podróży” są błędnie postrzegane jako problemy natury psychicznej. Dzięki odpowiedniej świadomości objawów choroby możesz pozbyć się strachu, gniewu, wstydu i depresji.

Jeśli masz narkolepsję, musisz komunikować się z krewnymi i bliskimi osobami, wyjaśniając, że takie zachowanie nie jest celowo i psychicznie normalne. Możesz wzmocnić taką rozmowę z udziałem lekarza prowadzącego. Wsparcie rodziny jest ważnym krokiem w kierunku walki z chorobą.

Konieczne jest również powiadomienie pracodawcy, aby zapewnić pewne warunki w miejscu pracy, co pozwala zaoszczędzić pracę jako pełnoprawny pracownik. Jeśli choroba nadal stała się przeszkodą w pracy, warto znaleźć inne źródła dochodów, które pozwolą ci zarabiać, pomimo choroby.

Jeśli choroba objawiła się u dziecka, konieczne jest przeprowadzenie rozmowy wyjaśniającej z nauczycielami szkolnymi. Niewielkie zmiany w klasie pozwolą dziecku utrzymać normalną samoocenę i pozycję w społeczeństwie.

Prognoza

Narkolepsja to choroba, która objawia się przez długi czas. Objawy mogą się zmieniać w zależności od ciężkości i przebiegu choroby przez całe życie. Objawy mogą się nasilić i po chwili wrócić do normy.

W tym przypadku senność może przejść w stan stały, który wymaga uwagi lekarza i leczenia. Czasami katapleksja wraz z innymi objawami znika lub zmniejsza się.

Czynniki, które mogą wpływać na objawy obserwowane u pacjenta z narkolepsją:

  • regularne naruszanie harmonogramu snu i czuwania;
  • stosowanie substancji, które wpływają na pracę centralnego układu nerwowego;
  • infekcja mózgu;
  • różne rodzaje zaburzeń snu, takie jak zespół bezdechu.

Aby poprawić jakość życia i zmniejszyć objawy, należy stale odwiedzać lekarza, przestrzegając jasnego harmonogramu snu i przyjmując leki przepisane przez lekarza. Lekarz specjalizujący się w badaniu i leczeniu takich patologii będzie w stanie określić objawy narkolepsji, przeprowadzając badania, a następnie przepisując leczenie.

Dokument o Jacqueline, która cierpi na narkolepsję.

Narkolepsja to niezwykły, tajemniczy stan ludzkiego ciała, charakteryzujący się nagłymi atakami senności. Kobiety cierpią na tę chorobę znacznie rzadziej niż mężczyźni (stosunek 1: 6) Procedury senności mogą prowadzić do nagłego snu i natychmiastowej utraty napięcia mięśniowego. W przypadku narkolepsji osoba doświadcza uczucia zmęczenia i ciągłej senności, która utrzymuje się przez dowolną długość snu. Nierozpoznana i niekontrolowana narkolepsja może niekorzystnie wpływać na jakość życia człowieka, a najnowsze postępy w farmakologii, medycynie i technologii pomogły lekarzom zdiagnozować i leczyć tę chorobę. Przy odpowiednim leczeniu pacjenci z tą chorobą prowadzą niemal normalny tryb życia.

Przyczyny narkolepsji

Dokładna przyczyna narkolepsji nie została jeszcze wyjaśniona, ale istnieją sugestie, że choroba rozwija się w wyniku uszkodzenia części mózgu, która kontroluje proces czuwania i snu. Problemy psychologiczne i psychiatryczne nie są przyczyną narkolepsji. Choroba może objawiać się po ciężkim zmęczeniu, doświadczać silnych emocji lub urazów czaszkowych, po wcześniejszych chorobach zakaźnych. Rozwój narkolepsji jest czasami związany z dziedziczną predyspozycją, upośledzoną funkcją gruczołów wydzielania wewnętrznego. Czasami nagłe ataki senności pojawiają się tylko podczas ciąży.

Naukowcy przeprowadzili serię badań i doszli do wniosku, że narkolepsja rozwija się wraz ze spadkiem liczby komórek w regionach regulatorowych mózgu. Niektórzy naukowcy uważają, że rozwój narkolepsji jest związany z genem odpowiedzialnym za syntezę hipokretyny, substancji chemicznej mózgu. W przypadku narkolepsji poziom hipokretyny jest znacznie zmniejszony, a połączenie czynników życia osobistego z zaburzeniami genowymi może prowadzić do rozwoju choroby. Później pojawiły się prace, które wykazały związek choroby z pewnymi zaburzeniami układu odpornościowego.

Objawy narkolepsji

Nadmierna senność jest uważana za najbardziej niepokojący objaw narkolepsji. Zasypianie w tej chorobie występuje zwykle kilka razy dziennie. Przed nagłym zasypianiem mowa stopniowo zwalnia, a potem głowa spada i świadomość wyłącza się. Krótki okres snu zostaje zastąpiony krótkim okresem napływu siły i wigoru. Narkolepsja rozwija się na tle przewlekłego zmęczenia, niewyraźnej świadomości, zmniejszonej koncentracji, zaburzeń pamięci, podwójnego widzenia, bólów głowy, mimowolnych drgań mięśni. Znane ruchy są wykonywane automatycznie, bez świadomości tego, co się dzieje.

Narkolepsji może towarzyszyć nagłe osłabienie mięśni (katalepsja), omamy lub paraliż senny. Atak katalepsji zwykle poprzedza nagły sen. Z halucynacjami pacjent w rzeczywistości widzi niezwykłe wizje, słyszy dziwne dźwięki. Objawowi narkolepsji może towarzyszyć lęk.

Paraliż senny charakteryzuje się początkiem bezruchu podczas zasypiania lub przebudzenia z zachowaną świadomością. Zazwyczaj objawy porażenia znikają po dotknięciu pacjenta. Objawy narkolepsji mogą pojawić się natychmiast lub rozwijać stopniowo przez wiele lat.

Diagnoza i leczenie narkolepsji

W przypadku narkolepsji w recepcji lekarz prowadzący ocenia stan pacjenta, aby wykluczyć inne choroby.

W somnologicznym laboratorium specjalista bada historię choroby pacjenta i przeprowadza kompleksowe badanie fizykalne. Najczęściej wykonywane są dwa ważne testy - polisomnografia i test wielokrotnego opóźnienia (test MSLT).

Aby przejść test polisomnograficzny, pacjent pozostaje na noc w pojedynczym pokoju. Małe elektrody są przymocowane do skóry za pomocą żelatynowej substancji klejącej. Elektrody rejestrują aktywność mięśni, tętno, ruchy oczu i fale mózgowe pacjenta. Ten test pozwala określić obecność innych zaburzeń, które mogą powodować objawy pacjenta.

Test MSLT jest wykonywany następnego dnia. Pacjentowi proponuje się zasnąć z elektrodami przez dwadzieścia minut podczas 4-5 prób w odstępach od dwóch do trzech godzin.

Dwa testy pomagają ustalić, czy objawy pacjenta są spowodowane przez narkolepsję lub inną chorobę z tymi samymi objawami.

Obecnie narkolepsja nie reaguje na leczenie. Objawy mogą być kontrolowane lub łagodzone, tak aby pacjenci cierpiący na tę chorobę rzadziej doświadczali jej objawów i mogli śledzić całkowicie normalny styl życia.

Plan leczenia narkolepsji zazwyczaj składa się z kilku elementów - przepisywania leków, terapii behawioralnej i organizowania pewnych czynności. Leki przepisane przez lekarza pomogą kontrolować halucynacje, katalepsję, nadmierną senność i inne zaburzenia snu.

W celu skutecznego leczenia narkolepsji bardzo ważne jest utrzymanie regularnego trybu budzenia się / snu. Chodzenie do łóżka i budzenie się jest konieczne każdego dnia o tej samej porze. Nie zaniedbuj również krótkotrwałych regularnych epizodów drzemek.

Filmy z YouTube związane z artykułem:

Narkolepsja to taka, której towarzyszy niestabilna faza snu REM.

Ponadto osoby cierpiące na tę chorobę odnotowały zwiększoną senność i narzekają na mimowolny „atak” snu.

Teorie, fakty i fikcja

Przez wieki przyczyny narkolepsji pozostawały dla wszystkich tajemnicą. Wyrażono najwięcej różnych wersji, na przykład jeden niemiecki lekarz wyraził nawet teorię, że choroba rozwinęła się u nastolatków z powodu nadmiernej masturbacji. W pewnym momencie narkolepsję uznano za zaburzenie psychiczne, a następnie był to jeden z objawów schizofrenii.

Wraz z rozwojem medycyny naukowcy zaczęli „kopać” głębiej i postawić hipotezę, że choroba rozwija się w wyniku niestabilnej równowagi neurochemicznej mózgu.

Prawdziwa przyczyna choroby została jednak ustalona dopiero pod koniec XX wieku. Zgodnie z oficjalnymi ustaleniami choroba rozwija się po zaburzeniach w systemie organizmu odpowiedzialnym za sen REM. Jako dowód naukowcy przytaczają eksperymenty, które kiedyś przeprowadził Pavlov.

To on kiedyś ustalił, że ludzki mózg jest bardzo złożoną strukturą, w której istnieją głębokie „mechanizmy” odpowiedzialne za sen. Głównymi elementami mózgu są neurony, które przenoszą różne impulsy i substancje biologicznie czynne z jednego miejsca na drugie.

Kiedy ludzki układ nerwowy jest w stanie pracy, jest przebudzony i zaangażowany w jakąś aktywność. Jednakże, jeśli przepracował się lub był w stanie pobudzenia przez długi czas, natychmiast odczuwa ataki snu i chce odpocząć.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek zakłóceń w układzie nerwowym, osoba może mimowolnie spać o każdej porze dnia. Zasadniczo, zaburzenia te są związane z brakiem oreksyny A i oreksyny B. To właśnie te neuroprzekaźniki są odpowiedzialne za stan czuwania i płynne przejście do snu.

Główne przyczyny rozwoju narkolepsji:

  • infekcja mózgu;
  • ciężki;
  • systematyczne nadmierne zmęczenie;
  • dysfunkcja układu odpornościowego;
  • zaburzenia hormonalne;
  • genetyczna podatność na tego typu choroby;
  • stały stres emocjonalny;
  • systematyczny brak snu;
  • uraz psychiczny;
  • cukrzyca;
  • czasami pierwsze objawy choroby pojawiają się podczas ciąży.

Należy pamiętać, że w większości przypadków dokładna przyczyna występowania tej choroby u konkretnej osoby jest nierealna do ustalenia. Bardzo często do tego może doprowadzić cały szereg problemów.

Co będzie wskazywać na chorobę?

Lekarze zauważają dwa główne objawy, które mogą wskazywać, że dana osoba ma narkolepsję:

Oprócz tych dwóch głównych objawów istnieje kilka możliwych oznak:

  • dzikie sny z elementami halucynacji, które występują w procesie zasypiania lub na odwrót;
  • po długim i głębokim śnie osoba przez kilka minut po przebudzeniu nie może poruszyć jednej części ciała (zjawisko to nazywa się „paraliżem sennym”);
  • osoba nie może żyć bez obowiązkowego snu w ciągu dnia.

Jednocześnie u większości pacjentów z narkolepsją notuje się chroniczny brak snu, nawet jeśli śpią więcej niż normalnie. Wynika to z faktu, że nie mają one fazy głębokiego snu, dlatego chociaż osoba jest we śnie, nie jest w stanie przywrócić wszystkich sił swojego ciała.

Zazwyczaj naruszenie nigdy nie pojawia się nieoczekiwanie, ale rozwija się przez kilka lat. Dlatego, gdy pojawią się te objawy, musisz przejść badanie lekarskie. Należy jednak wziąć pod uwagę, że objawy te mogą również dotyczyć innych podobnych chorób.

Testowanie i diagnostyka

Prawidłowa diagnoza jest zawsze konieczna do leczenia każdej choroby. Narkolepsja w tym przypadku nie jest wyjątkiem.

Ponadto choroba wiąże się z upośledzonym funkcjonowaniem mózgu i układu nerwowego, co stanowi jeszcze większą odpowiedzialność za lekarza prowadzącego.

Zanim specjalista ustali, że pacjent choruje na narkolepsję, konieczne będzie przeprowadzenie długich i złożonych badań.

Obejmują one polisomnografię i test MSLT. Pierwsza procedura jest wykonywana w specjalnym laboratorium, w którym pacjent będzie musiał spędzić jedną lub kilka nocy. Przed snem do jego głowy przymocowane są specjalne elektrody, które odczytują i zapisują niezbędne odczyty podczas snu.

Podczas testu MSLT lekarz rejestruje również wzorzec snu, który później porównuje się z normalnym harmonogramem i ujawnia różne zaburzenia.

Co to jest narkolepsja lub kiedy ataki snu - wideo BBC:

Jak naprawić sytuację?

Narkolepsja jest poważną chorobą, która może powodować znaczne niedogodności dla osoby, do najpoważniejszych konsekwencji, na tej podstawie, leczenie tego zaburzenia powoduje wiele trudności.

Ponadto należy zauważyć, że w tej chwili nie ma środków ani metod, które mogłyby całkowicie pozbyć pacjenta z tej choroby.

Istnieją jednak dwie grupy leków, które mogą zminimalizować objawy i znacznie poprawić życie pacjenta.

W tej chwili następujące czynniki mogą „stłumić” narkolepsję:

  • leki zaprojektowane do stymulowania mózgu;
  • leki, które aktywują obszar mózgu odpowiedzialny za sen.

Należy jednak zauważyć, że leki te mogą mieć jedynie działanie objawowe, ale z ich pomocą pacjent będzie mógł znacznie poprawić jakość swojego życia.

Ponadto osoba musi dostosować swój rytm życia, znormalizować sen i czuwanie, zminimalizować różne stresujące sytuacje i doświadczenia, a także upewnić się, że ustawi się na kilka godzin, aby spać w ciągu dnia.

Osoby cierpiące na narkolepsję nie mogą angażować się w pewne czynności, które wiążą się ze zwiększonym ryzykiem dla siebie i innych. Na przykład jazda autobusem lub samochodem, praca na budowie, wysoce odpowiedzialna praca z mechanizmami itp.

Historia jednego słynnego pacjenta

Niedawno historycy odkryli, że słynny artysta Leonardo da Vinci cierpiał na narkolepsję. Zgodnie z ich wnioskami, jako dziecko miał zwiększoną senność, która rozwinęła się po 3 latach spędzonych w lochu.

Jednak artysta nauczył się nie tylko nie zwracać na nią uwagi, ale także wyciągać pewne korzyści dla siebie.

Zrobił specjalny fotel bujany, w którym spał podczas ataków. A po przebudzeniu natychmiast wziął papier i ołówek i naszkicował swoje sny.

Podczas ataków narkolepsji uczucie snu wychwytuje tylko korę mózgową i nie dociera do reszty mózgu. Dlatego osoba, która śpi, ale nie ma całkowitej bezruchu, nie występuje.

Na przykład, jeśli atak nastąpił podczas chodzenia, to będzie on nadal nieprzytomny. A kiedy się budzi, może nawet nie zrozumieć, że „wyłączył się” na kilka minut.

Natomiast niektórzy pacjenci mają całkowicie przeciwne objawy. Osoba jest w stanie świadomości, ale jego mięśnie, jak gdyby zanikły i przestały go słuchać.

Jeśli atak wystąpi podczas chodzenia, pacjent może po prostu upaść. Jednocześnie zrozumie wszystko, ale w ciągu kilku minut nie będzie mógł nic zrobić ze swoim ciałem.

Obecnie naukowcy starają się znaleźć skuteczny lek na narkolepsję. Ostatnio amerykańscy lekarze wynaleźli nowy lek, który prawie całkowicie eliminuje tę chorobę i pomyślnie przetestował ją na zwierzętach. Dlatego tacy pacjenci nie powinni rozpaczać.

Narkolepsja odnosi się do choroby układu nerwowego, z gwałtownym zaburzeniem snu, a osoba zaczyna czuć się silna. Z powodu tej choroby, pełnowartościowa aktywność życiowa jest zakłócona, trudno jest osobie się skoncentrować, nie może normalnie pracować. Przyczyny narkolepsji są nadal nieznane, ale istnieje wiele wersji, niemieccy neurolodzy mówią o nastoletniej masturbacji. Inni są przekonani, że choroba ma charakter psychosomatyczny. Niektórzy uważają, że jest to jeden z objawów lub osoba ma problemy z równowagą neurochemiczną w mózgu.

Przyczyny narkolepsji

W XX wieku doszli do wniosku, że narkolepsja pojawia się z powodu tego, że system odpowiedzialny za szybki sen psuje się. Mózg jest złożonym mechanizmem, ma specjalne struktury odpowiedzialne za senną aktywność. Należy zwrócić uwagę na specjalne biologiczne substancje aktywne o charakterze chemicznym, za pomocą których neurony - neuroprzekaźniki - mogą ułatwić pracę impulsów nerwowych. Jeśli układ nerwowy człowieka funkcjonuje normalnie, osoba jest wesoła, gdy impulsy wzbudzenia nie docierają do neuronów, osoba zaczyna zasypiać.

Tak więc badania na dużą skalę wykazały, że narkolepsja wynika z tego, że brakuje niektórych neuroprzekaźników - oreksyna z grupy A i B. Oreksin jest odpowiedzialna za wigor, jeśli nie, osoba rozwija narkolepsję.

Co powoduje, że system przerywa szybki sen i za mało oreksyny?

1. Z uszkodzeniem mózgu.

2. Z powodu infekcji mózgu.

3. Kiedy nadmierne zmęczenie.

4. Kiedy ciąża.

5. Ze względu na niestabilne emocje, uraz psychiczny.

6. W przypadku awarii odporności.

7. Z powodu braku równowagi hormonalnej.

9. Kiedy predyspozycje genetyczne.

Objawy narkolepsji

1. Śpij w podróży, kiedy osoba zasnęła bez powodu, często dzieje się tak z powodu monotonnej pracy, rozmowy, chodzenia lub oglądania telewizji. Taki sen nie trwa długo - do kilku minut, z ciężką postacią narkolepsji - kilka godzin.

2. Nagle osoba rozluźnia wszystkie mięśnie, gdy osoba jest zaskoczona, zapamiętała coś, roześmiała się, przestraszyła się lub po stosunku. Osoba traci napięcie mięśniowe podczas katapleksji, ale objaw ten rozwija się stopniowo. Po pierwsze, aktywność kory mózgowej jest zahamowana. Jeśli osoba zasypia podczas chodzenia, dwie minuty nadal przesuwają się w stan snu. W najgorszym przypadku wręcz przeciwnie.

Jeśli stan jest utrzymywany normalnie, osoba jest unieruchomiona, mięśnie zaczynają się rozluźniać, a osoba spada, ale na pewno znajdzie miejsce do spania, na przykład usiądzie na krześle.

Niektórzy mogą zauważyć te objawy narkolepsji:

1. Halucynacje i zbyt żywe sny mogą mieć miejsce, gdy osoba zasypia i budzi się.

2. Po śnie trudno jest się poruszać, mówi o tym.

3. Ciągle chcę spać w ciągu dnia, ale w tym samym czasie nocny sen jest zakłócony, ludzie często się budzą.

Symptomatologia rozwija się przez wiele lat, ale nie jest konieczne natychmiastowe wyliczenie wymienionych powyżej objawów narkolepsji, mogą one również mówić o innych chorobach - stresie, braku snu, ciężkim zmęczeniu.

Diagnoza narkolepsji

Bardzo ważne jest zdiagnozowanie choroby w czasie, objawy są podobne do innych zaburzeń nerwowych, dlatego bardzo ważne jest odróżnienie tej choroby od padaczki. Leczenie narkolepsji jest przeciwieństwem padaczki, ponieważ bardzo ważne jest postawienie prawidłowej diagnozy, należy skontaktować się z neurologiem.

Aby to zrobić, użyj następujących technik:

1. Polisomnografia, która jest przeprowadzana w specjalnym laboratorium, które nazywa się somnological, musi być osoba ponad godzinę. Aby to zrobić, dołącz specjalną elektrodę, a następnie zarejestruj fale mózgowe, tętno, ruch mięśni i ich aktywność.

2. Test MSLT za pomocą tego możesz dowiedzieć się o wzorzec snu, jest zupełnie inny niż u zdrowych ludzi.

Narkolepsja jest poważną chorobą, ponieważ prowadzi do zaburzeń snu.

Leczenie narkolepsji

Obecnie nie ma specjalnych schematów leczenia, za pomocą których byłoby możliwe całkowite pozbycie się choroby.

Lekarz może indywidualnie przepisać takie leki, aby pomóc pozbyć się objawów narkolepsji:

1. Leki, które stymulują mózg.

2. Leki, które pomogą zmniejszyć hamujący wpływ na strefę snu w mózgu.

Leczenie jest objawowe, ale wszystko zależy od pacjenta, może starać się przystosować do narkolepsji. Aby to zrobić, musi upewnić się, że noc w nocy jest kompletna, aby wykonać codzienną rutynę, przeznaczyć niewielką ilość czasu na sen w ciągu dnia.

Pacjentowi z narkolepsją zabrania się angażowania się w działania, które mogą być niebezpieczne dla jego życia, oraz dla osób wokół niego:

1. Jedź samochodem.

2. Pracuj na wysokości.

3. Praca na nocnej zmianie.

4. Pracuj z mechanizmami.

Amerykańscy naukowcy opracowali specjalny spray w nosie, jego głównym składnikiem jest Oreksyna, z powodu której występuje narkolepsja.

W przypadku paraliżu pojedynczego snu nie musisz używać specjalnych leków. Jeśli narkolepsja jest stale powtarzana, musisz zażywać specjalne środki pobudzające.

Modafinil pomaga dobrze, jeśli osoba ma łagodną senność, dawkowanie leków wynosi do 200 mg rano, zwiększa się w przypadkach, gdy choroba postępuje.

Zaleca się zachowanie ścisłej higieny snu przy wystarczająco długiej nocy i krótkim śnie w ciągu dnia (mniej niż 30 minut, zwykle po obiedzie) o tej samej porze każdego dnia. Konieczne jest zwrócenie uwagi na skutki uboczne tego leku - osoba jest chora, ma ból głowy.

Jeśli modafinil jest nieskuteczny, może przepisać leki pochodzące z amfetaminy - metylofenidatu, dekstroamfetaminy. Ale mają też wiele skutków ubocznych - tachykardię, nadmierne podniecenie, problemy z nastrojem. Mogą być uzależniające.

Dlatego bardzo ważne jest, aby dowiedzieć się o narkolepsji na czas i podjąć niezbędne środki.

Czytaj Więcej O Schizofrenii