Jaki jest powód, dla którego większość pacjentów, pomimo leczenia, ponownie znajduje się w ścianach klinik psychiatrycznych?

Wynika to głównie z odmowy podjęcia terapii podtrzymującej w okresie rehabilitacji schizofrenii, niezależnej, niekontrolowanej redukcji dawek przyjmowanych leków. Najprostszym sposobem, oczywiście, jest oskarżanie pacjentów o utratę przytomności, zrzucając na nich całą winę za kolejny nawrót choroby. Jednak większość winy za sytuację nadal spoczywa na lekarzach i systemie opieki zdrowotnej jako całości.

Często, po wypisaniu ze szpitala psychiatrycznego, pacjent przechodzący rehabilitację ze względu na schizofrenię jest w rzeczywistości pozostawiony samemu sobie i nie jest w stanie poradzić sobie z chorobą. Stawia czoła ostrożnym poglądom krewnych i kolegów z pracy, a nawet próbuje ukryć fakt hospitalizacji.

Pozostaje sam z obawami o swoją przyszłość, co często wydaje się niepewne. W takim przypadku istnieje ryzyko poważnej choroby psychicznej, takiej jak psychoza, której leczenie i rehabilitacja powinny być przeprowadzane w specjalistycznym szpitalu.

Oprócz takich „jasnych” objawów, jak majaczenie i halucynacje podczas ataku, schizofrenia może objawiać się wahaniami nastroju, bezprzyczynowym niepokojem, szczególnymi zmianami osobowości. Pacjentom trudno jest komunikować się z ludźmi i prawidłowo rozumieć świat jako całość.

Dlatego pacjent potrzebuje wsparcia i rehabilitacji przez długi okres po ostrym epizodzie. Pomoc w odzyskiwaniu pacjentów ze schizofrenią polega przede wszystkim na informowaniu pacjenta i jego krewnych o przebiegu choroby, obalając „mity” na temat choroby.

Pacjenci potrzebują racjonalnego zatrudnienia, pozwalającego im nie wypaść ze społeczeństwa, czuć się niezbędnym i użytecznym dla społeczeństwa. Wreszcie, psychoterapia ma istotny wpływ na rehabilitację pacjentów ze schizofrenią, co pozwala pacjentowi zrozumieć jego chorobę i skonsultować się z lekarzem w odpowiednim czasie, aby zapobiec nawrotom i dostosować się do otaczającego świata.

Obecność pacjenta w polu widzenia psychoterapeuty podczas rehabilitacji schizofrenii pozwala również na terminowe dostosowanie dawki leków i schematu leczenia.

Psychiatra Baklushev ME Klinika Psychiatrii i Psychoterapii „Transformacja kliniczna”.

Rehabilitacja po schizofrenii

Ogólny plan leczenia schizofrenii: psychofarmakoterapia - psychoterapia - socjoterapia:
• Psychoedukacja: informowanie i informowanie pacjenta i jego krewnych w ramach indywidualnych i grupowych rozmów, opierając się na nośnikach informacji.

Psychofarmakoterapia schizofrenii

- w fazie zaostrzenia podstawą leczenia jest farmakoterapia lekami przeciwpsychotycznymi (neuroleptykami), w miarę możliwości przeprowadzana jest monoterapia. Wybór neuroleptyku i dawki zależy od zespołu docelowego:
a) leczenie ostre: rozpocząć doustnie 2 mg rysperydonu, 5 mg olanzapiny, 200 mg amisulprydu, 2-5 mg flupentiksolu lub 5 mg haloperidolu na dobę, aż do osiągnięcia dawek terapeutycznych, biorąc pod uwagę możliwe niepożądane skutki uboczne
b) w najbardziej ostrych przypadkach, gdy istnieje niebezpieczeństwo zarówno dla samego pacjenta, jak i dla otaczających go osób, konieczne jest leczenie szpitalne. Zastosowanie: 10 mg olanzapiny i 5 mg haloperidolu / m lub powoli w / w, a następnie dostosowanie dawki. Dodatkowo, w obecności zaburzeń snu lub niepokoju, należy stosować 10 mg diazepamu, 2,5 mg lorazepamu lub 50-100 mg chlorprotiksenu.
c) w niektórych przypadkach: biperiden (akineton) w celu zmniejszenia / zapobiegania skutkom ubocznym
d) w przypadku katatonii: lorazepam (2–7,5 mg doustnie lub dożylnie), a także (atypowe) leki przeciwpsychotyczne; z uporczywością lub gorączką katatonia - terapia elektrowstrząsowa!
- mniej ostre przypadki: na przykład perazil (substancja o średnim działaniu) doustnie 100-300 mg dziennie
Ważne: terapia komplikująca to fakt, że pacjent nie ma świadomości własnej choroby i potrzeby jej leczenia!

- po zakończeniu działania terapii wymagana jest zmiana na inny lek przeciwpsychotyczny (z substancją czynną innej klasy). W przypadku katatonicznego odrętwienia i braku pozytywnych wyników leczenia wskazana jest terapia elektrowstrząsowa.

- czas trwania leczenia: podczas epizodu pierwotnego dawka podtrzymująca (od 1/3 do 1/4 dawki początkowej) przez co najmniej 1 rok, stopniowo zmniejszając dawkę
P.S. Istnieje wiele danych dotyczących braku konieczności zmniejszenia dawki kwetiapiny o przedłużonym działaniu, średnia dawka podtrzymująca wynosi 600 mg / dobę. (400-800 mg)

- po pierwszym rzucie konieczne jest przedłużone leczenie farmakologiczne przez 2-5 lat, po wielokrotnych nawrotach konieczne jest leczenie przez całe życie, przygnębiające objawy; dawka jak najniższa.
Leczenie ambulatoryjne jest dozwolone tylko wśród pacjentów zmotywowanych (w sumie mniej rzetelnie!)

- w obecności objawów negatywnych najskuteczniejsze są atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, olanzapina, amisulpryd, rysperydon lub zyprazydon
- depresja postpsychotyczna (nastrój depresyjny, redukcja impulsów i wydajność po ostrej psychozie) najlepiej odpowiada zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku, mogą być przepisywane leki przeciwdepresyjne
- diagnostyka różnicowa - depresja indukowana neuroleptycznie (farmakogenna): wskazano biperyden (akineton)

- zapobieganie nawrotom: długotrwała terapia lekowa:
a) cel: optymalizacja obecnego profilu, minimalizacja skutków ubocznych
b) zwiększenie zgodności - przyjmowanie podstawowych leków przeciwpsychotycznych w postaci depot
c) główne zalety neuroleptyków (postaci depot): przedłużone działanie od 2 do 4 tygodni, podawanie domięśniowe, niskie obciążenie substancji aktywnej na ciele, słaby efekt pozapiramidowy, większa podatność

Ważne: Ważne jest, aby poinformować pacjenta przed rozpoczęciem leczenia o mechanizmie działania i możliwych działaniach niepożądanych leku.

Ważne: Bez przyjmowania leków przeciwpsychotycznych w ciągu roku ryzyko nawrotu choroby waha się od 70 do 80%, podczas przyjmowania leków przeciwpsychotycznych - 20-30%.

Schizofrenia Psychoterapia

- wspierające rozmowy psychoterapeutyczne
a) długotrwałe i wspomagające utrzymanie w odniesieniu do zgodności (obowiązkowe leki), wczesnych zwiastunów i zaburzeń zachowania w sytuacjach krytycznych
b) ważne jest, aby unikać stresorów (wysoka wrażliwość pacjenta, brak ochrony przed czynnikami drażniącymi, w rezultacie - samoopieka, apatia)

- rosnące znaczenie terapii behawioralnej: programy szkoleniowe i techniki terapii poznawczej do korygowania zaburzeń poznawczych i poprawy kompetencji społecznych / adaptacji
- zintegrowany program terapii psychologicznej dla pacjentów ze schizofrenią (Brenner i in.)
- program grupowej terapii behawioralnej w celu poprawy umiejętności poznawczych, umiejętności społecznych i rozwiązywania problemów
- grupa przeznaczona jest dla 4-8 pacjentów, czas trwania terapii wynosi od 2 do 3 tygodni, czas trwania spotkań wynosi od 30 do 90 minut

- terapia małych kroków:
a) wypracowanie głównych funkcji poznawczych (koncentracja, obserwacja)
b) korekta braków w zachowaniach społecznych

- cele terapii poznawczej u pacjentów ze schizofrenią:
a) ograniczenie i przejrzysta struktura przychodzących informacji
b) ochrona przed podrażnieniami
c) wznowienie codziennych (domowych) umiejętności
d) emocjonalna i powściągliwa interakcja z innymi ludźmi
e) rozpoznawanie wczesnych objawów nawrotu, neuropsychologiczny trening funkcjonalny: szkolenie (używanie komputera) funkcji poznawczych (na przykład program Cogpack)

- terapia rodzinna (psychoedukacyjna, systemowa, analityczna, terapeutyczna) jest szczególnie ważna w przypadku zerwania więzi rodzinnych („wysoki poziom ekspresji”)
- nie pokazano leczenia psychoanalitycznego

Metody terapii behawioralnej w celu poprawy zdolności poznawczych i społecznych:
• Strategie radzenia sobie z poznaniem: promowanie planowania poznawczego i odpowiedniego samorządu w celu przezwyciężenia stresujących sytuacji
• Zróżnicowanie poznawcze na trzy sposoby: pomoc w trzech obszarach:
- abstrakcja i tworzenie koncepcji
- stosując wcześniejsze doświadczenie
- uwaga skupiona (poprawa odbioru i przetwarzania informacji)
• Postrzeganie społeczne: poprawa kompetencji społecznych
• Trening antystresowy: tworzenie zachowań instrumentalnych w celu przezwyciężenia stresujących sytuacji
• Dodatkowe techniki: aktywny relaks: wybór odpowiedniego trybu aktywności

Socjoterapia schizofrenii

- kierunkowy wpływ na codzienne sytuacje poprzez praktyczne działania ze sfery pracy, mieszkania, wypoczynku itp.
- promowanie tworzenia własnych działań i umiejętność rozwijania strategii radzenia sobie
- leczenie środowiskowe (milioterapia)
- terapia zajęciowa (terapia zajęciowa)
- rodzaje kreatywnej (kreatywnej) terapii (arteterapia, muzykoterapia)

Rehabilitacja na schizofrenię

- programy leczenia dziennego
- indywidualna rehabilitacja krok po kroku, zbudowana na zasadzie małych kroków, odgrywa bardzo ważną rolę: tworzenie i utrzymywanie równowagi między niewystarczającą i nadmierną stymulacją
- krok po kroku powrót pacjenta do jego świata społecznego i zawodowego: umieszczenie na pewien okres w specjalnej instytucji, takiej jak grupy terapeutyczne do wspólnego życia lub pomoc domowa
- a dzisiaj istnieje tzw. martwa strefa, w której negatywne postawy przeważają w stosunku do pacjentów ze schizofrenią. Dlatego integracja społeczno-terapeutyczna pacjentów ma ogromne znaczenie.
- dla pacjentów, których integracja nie jest możliwa, zakwaterowanie oferowane jest w specjalistycznych ośrodkach rehabilitacyjnych na pobyt długoterminowy, dając możliwość opanowania pewnego zawodu i zatrudnienia w specjalnych warsztatach chronionych społecznie itp.

Rehabilitacja zawodowa dla schizofrenii

Profesjonalna rehabilitacja pacjentów ze schizofrenią jest raczej trudnym zadaniem, a jej skuteczność zależy w dużej mierze od formy, rodzaju przebiegu choroby, a także od umiejętności pacjentów przed chorobą i specyfiki stanu cywilnego.

Rehabilitacja zawodowa w schizofrenii jest ważną częścią programu leczenia. Wczesne przeniesienie pacjenta ze schizofrenią na niepełnosprawność jest niedopuszczalne, ponieważ w tym przypadku możliwości rehabilitacji zawodowej są znacznie ograniczone.

Motywacja chorych na schizofrenię do pracy

Zgodnie z wynikami niektórych badań zachęta i pochwały mają niewielki wpływ na wyniki aktywności zawodowej pacjenta ze schizofrenią, w szczególności zdolność do zwiększenia ilości i jakości przetwarzania informacji. Potępienie i nagana nieco przyspiesza pracę pacjentów, ale znacznie zmniejsza dokładność wykonywanych operacji.

Pewnym stymulującym wpływem na zdolność do pracy pacjentów ze schizofrenią jest realizacja wspólnej pracy z jednym z pracowników. Najwyższe wyniki rehabilitacji zawodowej zaobserwowano, jeśli praca pacjentów została wypłacona, tj. Uwzględniono czynnik istotnego zainteresowania.

Jednocześnie większość badaczy wskazuje na potrzebę uwzględnienia specyfiki jednostki podczas tworzenia indywidualnego planu rehabilitacji społecznej i pracy pacjenta chorego na schizofrenię.

W procesie rehabilitacji pracowniczej ważną rolę odgrywa środowisko pacjenta, specyfika mikroklimatu psychologicznego w instytucji, w której pracuje. Personel techniczny, który bezpośrednio zapewnia pacjentowi pracę i kontroluje jakość jego realizacji, ma szczególny wpływ na wyniki pracy pacjenta, nawet w instytucji rehabilitacji medycznej.

Liczne badania pokazują, że im lepiej krewni pacjenta są informowani o osobliwościach jego działalności, tym lepsze wyniki jego rehabilitacji zawodowej.

Rehabilitacja zawodowa pacjentów ze schizofrenią w ośrodku zdrowia psychicznego

W praktyce rehabilitacji porodowej pacjenta ze schizofrenią, ćwiczenia mające na celu aktywację aktywności psychomotorycznej polecają się same, szczególnie u pacjentów z wyraźnymi objawami objawów negatywnych i zespołu abato-abulistycznego. Zaleca się prowadzenie takich zajęć na tle akompaniamentu muzycznego. Pierwsza część tych ćwiczeń to „trening mięśni”: ćwiczenia dla różnych grup mięśniowych, ćwiczenia na całe ciało, wykonywane w rytmie muzycznym, zabawy na świeżym powietrzu z aparatem gimnastycznym. Druga część treningu polega na wykonywaniu przez pacjentów zadań pantomimistycznych i ćwiczeń tanecznych, co przyczynia się do koordynacji emocji ze sferą ruchową (Toporova LV, 1984).

W procesie rehabilitacji zawodowej pacjentów należy wziąć pod uwagę takie czynniki, jak zmęczenie pacjenta. Często zmęczenie służy jako jedno z głównych kryteriów określania optymalnego reżimu pracy pacjenta. Zmęczenie i zdolność do adaptacji do pracy determinowane są nie tylko czasem trwania i jakością remisji, ale także zależą od postaw psychologicznych wobec wykonywanej pracy (Glazer V., 1982; Malakhov BB, Boyarshinova T.N., 1982).

Badania eksperymentalne wykazały, że najsilniejsze zmęczenie rozwija się u pacjenta ze schizofrenią w pierwszych dniach roboczych, zwłaszcza podczas wykonywania złożonych operacji pracy. W wyniku powyższego wdrożenie prostych rodzajów pracy w początkowym okresie rehabilitacji zawodowej może poprawić skuteczność pacjentów. Z drugiej strony, pod koniec tygodnia pracy, pacjenci ze schizofrenią mogą odczuwać znaczne zmęczenie, co również wymaga łagodnego podejścia do pracy pacjenta (Butnev Yu.Y., 1979).

Dla wysokiej jakości terapii pracy dla pacjenta ze schizofrenią ważne jest opracowanie dokumentacji umożliwiającej ocenę dynamiki stanu psychopatologicznego w procesie rehabilitacji zawodowej: karta do rejestrowania terapii zajęciowej, informacja o aktywności zawodowej pacjenta itp. (Malakhov BB, 1989).

Ostatnio w różnych krajach świata stworzono specjalne programy rehabilitacji zawodowej dla pacjentów ze schizofrenią, w tym kilka modułów. Przykładem takiego programu może być system rehabilitacji zaproponowany przez amerykańskich pracowników medycznych i społecznych, zbudowany na podstawie podejścia poznawczo-behawioralnego (Indianapolis Vocational Intervention - IVIP), który obejmuje cztery główne moduły:

  • „Myśli o pracy”,
  • „Bariery w pracy”,
  • „Miejsce pracy”,
  • „Prawdziwa samoocena” ich umiejętności zawodowych (Bell M., Choi J., 2008).

Każdy z modułów składa się z dwóch sesji (sesji):

  • pierwszy to „błędne myśli o pracy” i „modyfikacja myśli o własnej niższości”;
  • drugi to „rozwiązywanie problemów związanych z zatrudnieniem”, „kontrola nad emocjami”;
  • trzeci to „wsparcie i szkolenie z elementami informacji zwrotnej”, „efektywna ekspresja własna”;
  • czwarte to „jego możliwości i ograniczenia”, „zarządzanie sukcesem”.

W procesie rehabilitacji zawodowej dużą wagę przywiązuje się do organizacji miejsca pracy. Przed przyjęciem chorego na schizofrenię do pracy z nim konieczne jest prowadzenie specjalnych zajęć, ocena jego zdolności poznawczych (uwagi, pamięci, funkcji wykonawczych) i umiejętności zawodowych. W klasie pacjent ma możliwość obejrzenia filmów szczegółowo opisujących konkretną pracę. W przyszłości pacjent bierze udział w grach fabularnych, które odbywają się pod wspólnym przewodnictwem personelu medycznego i pracownika socjalnego.

Włączenie pacjenta do pracy powinno być zaplanowane i stopniowe. Korzystając z zasobów pacjenta, należy stopniowo szkolić go, aby przezwyciężył trudności, które może napotkać na początku swojej pracy. Szczególną uwagę zwraca się na monitorowanie wydajności czasu poświęconego na konkretną pracę, opcji płatności, zadań związanych z rozwojem pewnych umiejętności zawodowych w domu. W przyszłości, w praktyce, pod kierunkiem doświadczonego instruktora (nadzorcy), pacjent powinien być stopniowo włączany do siły roboczej.

Nasze doświadczenie w rehabilitacji zawodowej pacjentów ze schizofrenią pokazuje, że pacjent ze schizofrenią może zostać włączony do siły roboczej dopiero po wstępnym programie szkoleniowym, wiedzy członków personelu o cechach osobowości i naturze choroby u danego pacjenta. Pożądane jest, aby pacjent ze schizofrenią pracował w małych spółdzielniach pracy, otrzymując niezbędne wsparcie od swoich członków.

Od wielu lat z powodzeniem leczymy i rehabilitujemy pacjentów ze schizofrenią w naszym ośrodku zdrowia psychicznego.

Ścisła schizofrenia? Jesteśmy gotowi Ci pomóc! Zadzwoń do nas

REHABILITACJA W SCHIZOPHRENIA

Rehabilitacja narkotykowa, psychologiczna i społeczna w schizofrenii. Programy rehabilitacyjne po psychozie. Rehabilitacja w domu i we własnym szpitalu. Pomóż pacjentom i ich rodzinom. Pracujemy przez całą dobę.

Schizofrenia jest chorobą przewlekłą, której postęp zmienia osobowość chorego: rozwija się izolacja, bierność, chłód emocjonalny, zmniejszają się wcześniejsze zainteresowania i giną. Takie zmiany nazywane są „defektem schizofrenicznym”.

Wzrost defektu schizofrenicznego prowadzi do utraty więzi społecznych: praca jest tracona, przyjaźń i więzi rodzinne są niszczone.

Jak przebiega rehabilitacja pacjentów ze schizofrenią

Rehabilitacja w schizofrenii polega na przywróceniu zachowania chorych poprzez zmniejszenie nasilenia tych zaburzeń emocjonalno-wolicjonalnych lub spowolnienie ich wzrostu.

Działania rehabilitacyjne zaczynają się z reguły w szpitalu natychmiast po usunięciu ostrych objawów schizofrenii: urojeń, halucynacji, agresywności i nieprawidłowego zachowania.

Po wypisie ze szpitala rehabilitacja trwa nadal w domu.

Główne kierunki rehabilitacji

  • Opieka medyczna. Współczesne leki neuroleptyczne z odpowiednim doborem drogi podania i schematu leczenia pozwalają zmniejszyć negatywne objawy chorób endogennych: unikanie społeczeństwa, izolacja z zanurzeniem w ich fantazjach, nieporządek i bierność. Terapia neurometaboliczna ma aktywujący wpływ na metabolizm (metabolizm) komórek nerwowych, poprawia pamięć, uwagę, wytrzymałość i ogólną aktywność. Preparaty z grupy leków przeciwdepresyjnych mogą zmniejszyć apatię i niepokój, co pomoże przywrócić utraconą aktywność z powodu choroby.
  • Praca psychologiczna (psychoterapeutyczna). Indywidualne lekcje z psychologiem pozwalają na powrót i utrwalenie utraconych umiejętności z powodu choroby. Grupowe ćwiczenia psychoterapeutyczne przywracają zmniejszone umiejętności komunikacyjne w schizofrenii. Szkolenia psychoterapeutów rodzinnych przyczyniają się do poprawy sfery emocjonalnej i wolicjonalnej.
  • Praca socjalna. Najbardziej niezawodnym i sprawdzonym w czasie typem resocjalizacji w schizofrenii jest terapia zajęciowa (pozwala ona przywrócić motywacyjne, wolicjonalne i komunikacyjne sfery psychiki). Obejmuje to również grupy pomocy wzajemnej pacjentów, szkolenia umiejętności społecznych, terapię podróżniczą itp.
  • Inne metody: fizjoterapia, fizjoterapia, masaż.

Opieka medyczna i rehabilitacyjna w schizofrenii w klinice DEW

  1. Zaawansowane i sprawdzone bezpieczne metody rehabilitacji.
  2. Wrażliwi i doświadczeni psychiatrzy, psychoterapeuci, psychologowie i rehabilitanci. Szczera empatia i chęć pomocy.
  3. Rehabilitacja w domu, w ośrodku rehabilitacyjnym, we własnym szpitalu.
  4. Pracujemy przez całą dobę.

Rehabilitacja pacjentów ze schizofrenią

Schizofrenia to choroba, która przede wszystkim wpływa na społeczne aspekty życia danej osoby, ponieważ przejawia się to wzrostem izolacji, zwątpieniem w siebie, strachem przed otaczającą rzeczywistością i niezdolnością do odpowiedniej oceny, utratą kontaktów emocjonalnych, umiejętnościami społecznymi. Ostatecznie wszystko to prowadzi do utraty takich ludzi ze społeczeństwa, co dodatkowo przyczynia się do postępu choroby. Oprócz tego, że sam chory często nie jest w stanie utrzymać więzi społecznych, krewni mogą również przyczyniać się do izolacji pacjenta, z jednej strony, zbyt obsesyjnie nalegając na „socjalizację”. W tym przypadku cechy osobowości takich pacjentów nie są brane pod uwagę. Z jednej strony prowadzi to do reakcji protestacyjnych, az drugiej strony opóźnia wizytę u lekarza w celu uniknięcia nagłośnienia bolesnego stanu.

Główną linią, do której stosują się nowocześni lekarze, jest postrzeganie pacjenta jako pełnoprawnej osobowości, posiadającej własne cechy i zainteresowania, prawa i obowiązki, zdolnej do pełnoprawnego członka społeczeństwa. Wiele badań wykazało, że to właśnie podejście przyczynia się do najbardziej skutecznego leczenia pacjentów ze schizofrenią. Ważnymi czynnikami prowadzącymi do niepełnosprawności są brak inicjatywy i bezczynności pacjentów, oddawanie objawów choroby, nadmierna opieka nad pacjentem i nadmierna zależność od krewnych i lekarzy.

Zadaniem lekarza w leczeniu pacjentów ze schizofrenią jest nie tylko złagodzenie objawów choroby, ale także powrót osoby do środowiska społecznego, a ponieważ schizofrenia płynie przewlekle, główny nacisk kładzie się na naukę życia w nowych warunkach, współistnienie z chorobą. Ta część leczenia nazywana jest rehabilitacją psychospołeczną - przywracaniem lub kształtowaniem emocjonalnych, motywacyjnych zasobów osoby utraconej w wyniku choroby, uczeniem się interakcji, przywracaniem zdolności do rozwiązywania problemów i integracją ze społeczeństwem. Celem tego leczenia jest osiągnięcie kompetencji społecznych i autonomii pacjenta.

Do tej pory opracowano specjalne metody rehabilitacji pacjentów, które obejmują zarówno indywidualne, jak i grupowe formy pracy. Należą do nich: trening umiejętności społecznych, komunikacja, poczucie własnej wartości, pewność siebie, niezależne życie, nauka radzenia sobie z resztkowymi objawami psychozy, terapia rodzinna. Doświadczenie pokazuje, że im wcześniej rozpocznie się rehabilitacja, tym lepiej pacjent przywraca umiejętności społeczne, co oznacza mniej szkód powodowanych przez chorobę. Z reguły elementy rehabilitacji zaczynają się natychmiast po opuszczeniu przez pacjenta stanu ostrego, gdy ponownie jest w stanie w mniejszym lub większym stopniu dostrzec środowisko.

Trening społeczny na schizofrenię

Epizod psychozy, zwłaszcza po raz pierwszy, jest zawsze szokiem dla pacjenta, ponieważ nie rozumie, co się z nim stało, dlaczego i jak dalej z nim żyć. Dlatego pacjenci są zazwyczaj natychmiast włączani do pracy grupy psychoedukacyjnej, gdzie wyjaśnia się istotę choroby, charakterystykę jej przebiegu, objawy i sposoby ich wykrywania, motywację do długotrwałego leczenia i uczy się radzenia sobie z zaburzeniami psychopatologicznymi. Jednocześnie aktywna rola przypisywana jest nie tylko lekarzowi, ale także pacjentowi Jednym z zadań jest motywowanie pacjenta do aktywnej pracy wewnętrznej w celu zwalczania choroby.

Podczas szkoleń społecznych pacjent uczy się kontrolować swoje zachowanie, myśli, uczucia, uczy się podejmować racjonalne decyzje, rozwija stosunek do choroby, leczenia, życia w nowych warunkach. Jednocześnie przeprowadzana jest terapia rodzinna, w której uczestniczą krewni pacjenta lub nawet kilka rodzin z osobą chorą psychicznie, w zależności od taktyki terapii, grupy takie mogą być prowadzone z udziałem lub bez udziału samych pacjentów.

Podczas sesji terapii prowadzone są prace wyjaśniające z krewnymi, ich szkolenie w rozpoznawaniu objawów choroby i sposoby radzenia sobie z nimi, tak aby krewni mogli odgrywać rolę ko-terapeutów, pomagając lekarzowi. Zapewnia również szkolenia w zakresie interakcji w rodzinie, rozwija taktykę równego i przyjaznego nastawienia, ponieważ napięta atmosfera w rodzinie, nadmierny poziom ekspresji emocjonalnej może być przyczyną zaostrzeń choroby.

Ważnym etapem rehabilitacji jest szkolenie umiejętności społecznych. Jego celem jest zwiększenie odporności pacjentów na stres (wymagania społeczeństwa, konflikty rodzinne), a jego celem jest rozwijanie umiejętności interakcji z różnymi agencjami rządowymi, rozdzielanie budżetów gospodarstw domowych, zarządzanie gospodarstwami domowymi, zakupy, spędzanie wolnego czasu i umiejętności interpersonalne (umiejętności konwersacyjne, przyjazne i relacje rodzinne).

Podczas treningu psychospołecznego identyfikowane są problemy, z którymi borykają się pacjenci w codziennym życiu. Wspólnie z pacjentami ustalane są cele treningowe, a następnie próby behawioralne przeprowadzane są w formie gier fabularnych, które naśladują rzeczywiste sytuacje życia codziennego, późniejsza praktyka odbywa się w prawdziwym życiu - wykorzystanie nabytych umiejętności poza sztucznym środowiskiem uczenia się, ale kontrola terapeuty jest zachowana i wreszcie wykorzystanie umiejętności pacjenta w codziennym życiu.

Zatrudnienie po schizofrenii

Kolejnym etapem rehabilitacji jest zatrudnienie. Jednocześnie ważne jest indywidualne podejście, biorąc pod uwagę nasilenie choroby, stopień utraty dostępnych umiejętności pracy, życzenia pacjenta oraz analizę obecnych możliwości.

W zależności od postaci choroby pacjent może kontynuować naukę lub pracę. Jednocześnie nadal możliwe jest omówienie trudności napotykanych przez terapeutę i, w razie konieczności, przeprowadzenie szkoleń z opracowaniem racjonalnych modeli zachowań. W przypadku utraty umiejętności pracy przez pacjentów przeprowadzane są specjalne szkolenia, które można przeprowadzić w szpitalu, na specjalnych kursach lub w miejscu pracy. Jednocześnie zwraca się uwagę na takie rzeczy, jak przybycie na czas do pracy, porządek, uporządkowanie czasu pracy, wybór kolejności zadań, interakcja z kolegami i kierownictwem. Po raz pierwszy jest to prawdopodobnie tak zwane bezpieczne zatrudnienie, gdy pacjent pracuje pod kontrolą terapeuty i pracownika socjalnego, oszczędzając warunki pracy ze zmniejszeniem czasu pracy, uproszczenie zadań produkcyjnych.

Następnym etapem jest „przejściowe” pośrednictwo pracy, kiedy pacjenci pracują w zwykłych przedsiębiorstwach, ale pod nadzorem specjalistów rehabilitacji pracowniczej, którzy pomagają rozwiązać pojawiające się problemy. I wreszcie, jest to zatrudnienie na zasadach ogólnych. Ostatnio preferuje się zatrudnienie na zasadach ogólnych bez wstępnych etapów przygotowania, ze szkoleniem w miejscu pracy, przy wsparciu pracowników socjalnych i lekarzy oraz po osiągnięciu stabilnego stanu niezależnej pracy. Według statystyk około połowa pacjentów ze schizofrenią nie ma niepełnosprawności i pracuje w zwykłych przedsiębiorstwach. Osoby niepełnosprawne grupy II mogą pracować w warsztatach medyczno-pracowniczych w przychodniach, a osoby niepełnosprawne III mogą pracować w specjalnie stworzonych warunkach.

Podczas zajęć rehabilitacyjnych ważne jest, aby pacjent z jednej strony czuł autonomię i odpowiedzialność, az drugiej strony mógł liczyć na wsparcie rodziny, lekarzy i służb socjalnych w przypadku trudności lub zaostrzeń choroby. Rezultatem tej pracy, najlepiej, jest rozwój stylu życia pacjenta, który jest jak najbardziej zbliżony do pełnego zdrowego stylu życia z rodziną, pracą, kręgiem społecznym, hobby. Pomaga to zachować niszczącą chorobę człowieka „ja”, dzięki stymulującemu oczekiwaniu na jego otoczenie i bodźce, które dają świadomość własnej odpowiedzialności, dążenie do uznania i szacunku dla samego siebie.

Rehabilitacja po schizofrenii

Rehabilitacja pacjentów ze schizofrenią

Schizofrenia to choroba, która przede wszystkim wpływa na społeczne aspekty życia danej osoby, ponieważ przejawia się to wzrostem izolacji, zwątpieniem w siebie, strachem przed otaczającą rzeczywistością i niezdolnością do odpowiedniej oceny, utratą kontaktów emocjonalnych, umiejętnościami społecznymi. Ostatecznie wszystko to prowadzi do utraty takich ludzi ze społeczeństwa, co dodatkowo przyczynia się do postępu choroby. Oprócz tego, że sam chory często nie jest w stanie utrzymać więzi społecznych, krewni mogą również przyczyniać się do izolacji pacjenta, z jednej strony, zbyt obsesyjnie nalegając na „socjalizację”. W tym przypadku cechy osobowości takich pacjentów nie są brane pod uwagę. Z jednej strony prowadzi to do reakcji protestacyjnych, az drugiej strony opóźnia wizytę u lekarza w celu uniknięcia nagłośnienia bolesnego stanu.

Główną linią, do której stosują się nowocześni lekarze, jest postrzeganie pacjenta jako pełnoprawnej osobowości, posiadającej własne cechy i zainteresowania, prawa i obowiązki, zdolnej do pełnoprawnego członka społeczeństwa. Wiele badań wykazało, że to właśnie podejście przyczynia się do najbardziej skutecznego leczenia pacjentów ze schizofrenią. Ważnymi czynnikami prowadzącymi do niepełnosprawności są brak inicjatywy i bezczynności pacjentów, oddawanie objawów choroby, nadmierna opieka nad pacjentem i nadmierna zależność od krewnych i lekarzy.

Zadaniem lekarza w leczeniu pacjentów ze schizofrenią jest nie tylko złagodzenie objawów choroby, ale także powrót osoby do środowiska społecznego, a ponieważ schizofrenia płynie przewlekle, główny nacisk kładzie się na naukę życia w nowych warunkach, współistnienie z chorobą. Ta część leczenia nazywana jest rehabilitacją psychospołeczną - przywracaniem lub kształtowaniem emocjonalnych, motywacyjnych zasobów osoby utraconej w wyniku choroby, uczeniem się interakcji, przywracaniem zdolności do rozwiązywania problemów i integracją ze społeczeństwem. Celem tego leczenia jest osiągnięcie kompetencji społecznych i autonomii pacjenta.

Do tej pory opracowano specjalne metody rehabilitacji pacjentów, które obejmują zarówno indywidualne, jak i grupowe formy pracy. Należą do nich: trening umiejętności społecznych, komunikacja, poczucie własnej wartości, pewność siebie, niezależne życie, nauka radzenia sobie z resztkowymi objawami psychozy, terapia rodzinna. Doświadczenie pokazuje, że im wcześniej rozpocznie się rehabilitacja, tym lepiej pacjent przywraca umiejętności społeczne, co oznacza mniej szkód powodowanych przez chorobę. Z reguły elementy rehabilitacji zaczynają się natychmiast po opuszczeniu przez pacjenta stanu ostrego, gdy ponownie jest w stanie w mniejszym lub większym stopniu dostrzec środowisko.

Trening społeczny na schizofrenię

Epizod psychozy, zwłaszcza po raz pierwszy, jest zawsze szokiem dla pacjenta, ponieważ nie rozumie, co się z nim stało, dlaczego i jak dalej z nim żyć. Dlatego pacjenci są zazwyczaj natychmiast włączani do pracy grupy psychoedukacyjnej, gdzie wyjaśnia się istotę choroby, charakterystykę jej przebiegu, objawy i sposoby ich wykrywania, motywację do długotrwałego leczenia i uczy się radzenia sobie z zaburzeniami psychopatologicznymi. Jednocześnie aktywna rola przypisywana jest nie tylko lekarzowi, ale także pacjentowi Jednym z zadań jest motywowanie pacjenta do aktywnej pracy wewnętrznej w celu zwalczania choroby.

Podczas szkoleń społecznych pacjent uczy się kontrolować swoje zachowanie, myśli, uczucia, uczy się podejmować racjonalne decyzje, rozwija stosunek do choroby, leczenia, życia w nowych warunkach. Jednocześnie przeprowadzana jest terapia rodzinna, w której uczestniczą krewni pacjenta lub nawet kilka rodzin z osobą chorą psychicznie, w zależności od taktyki terapii, grupy takie mogą być prowadzone z udziałem lub bez udziału samych pacjentów.

Podczas sesji terapii prowadzone są prace wyjaśniające z krewnymi, ich szkolenie w rozpoznawaniu objawów choroby i sposoby radzenia sobie z nimi, tak aby krewni mogli odgrywać rolę ko-terapeutów, pomagając lekarzowi. Zapewnia również szkolenia w zakresie interakcji w rodzinie, rozwija taktykę równego i przyjaznego nastawienia, ponieważ napięta atmosfera w rodzinie, nadmierny poziom ekspresji emocjonalnej może być przyczyną zaostrzeń choroby.

Ważnym etapem rehabilitacji jest szkolenie umiejętności społecznych. Jego celem jest zwiększenie odporności pacjentów na stres (wymagania społeczeństwa, konflikty rodzinne), a jego celem jest rozwijanie umiejętności interakcji z różnymi agencjami rządowymi, rozdzielanie budżetów gospodarstw domowych, zarządzanie gospodarstwami domowymi, zakupy, spędzanie wolnego czasu i umiejętności interpersonalne (umiejętności konwersacyjne, przyjazne i relacje rodzinne).

Podczas treningu psychospołecznego identyfikowane są problemy, z którymi borykają się pacjenci w codziennym życiu. Wspólnie z pacjentami ustalane są cele treningowe, a następnie próby behawioralne przeprowadzane są w formie gier fabularnych, które naśladują rzeczywiste sytuacje życia codziennego, późniejsza praktyka odbywa się w prawdziwym życiu - wykorzystanie nabytych umiejętności poza sztucznym środowiskiem uczenia się, ale kontrola terapeuty jest zachowana i wreszcie wykorzystanie umiejętności pacjenta w codziennym życiu.

Zatrudnienie po schizofrenii

Kolejnym etapem rehabilitacji jest zatrudnienie. Jednocześnie ważne jest indywidualne podejście, biorąc pod uwagę nasilenie choroby, stopień utraty dostępnych umiejętności pracy, życzenia pacjenta oraz analizę obecnych możliwości.

W zależności od postaci choroby pacjent może kontynuować naukę lub pracę. Jednocześnie nadal możliwe jest omówienie trudności napotykanych przez terapeutę i, w razie konieczności, przeprowadzenie szkoleń z opracowaniem racjonalnych modeli zachowań. W przypadku utraty umiejętności pracy przez pacjentów przeprowadzane są specjalne szkolenia, które można przeprowadzić w szpitalu, na specjalnych kursach lub w miejscu pracy. Jednocześnie zwraca się uwagę na takie rzeczy, jak przybycie na czas do pracy, porządek, uporządkowanie czasu pracy, wybór kolejności zadań, interakcja z kolegami i kierownictwem. Po raz pierwszy jest to prawdopodobnie tak zwane bezpieczne zatrudnienie, gdy pacjent pracuje pod kontrolą terapeuty i pracownika socjalnego, oszczędzając warunki pracy ze zmniejszeniem czasu pracy, uproszczenie zadań produkcyjnych.

Następnym etapem jest „przejściowe” pośrednictwo pracy, kiedy pacjenci pracują w zwykłych przedsiębiorstwach, ale pod nadzorem specjalistów rehabilitacji pracowniczej, którzy pomagają rozwiązać pojawiające się problemy. I wreszcie, jest to zatrudnienie na zasadach ogólnych. Ostatnio preferuje się zatrudnienie na zasadach ogólnych bez wstępnych etapów przygotowania, ze szkoleniem w miejscu pracy, przy wsparciu pracowników socjalnych i lekarzy oraz po osiągnięciu stabilnego stanu niezależnej pracy. Według statystyk około połowa pacjentów ze schizofrenią nie ma niepełnosprawności i pracuje w zwykłych przedsiębiorstwach. Osoby niepełnosprawne grupy II mogą pracować w warsztatach medyczno-pracowniczych w przychodniach, a osoby niepełnosprawne III mogą pracować w specjalnie stworzonych warunkach.

Podczas zajęć rehabilitacyjnych ważne jest, aby pacjent z jednej strony czuł autonomię i odpowiedzialność, az drugiej strony mógł liczyć na wsparcie rodziny, lekarzy i służb socjalnych w przypadku trudności lub zaostrzeń choroby. Rezultatem tej pracy, najlepiej, jest rozwój stylu życia pacjenta, który jest jak najbardziej zbliżony do pełnego zdrowego stylu życia z rodziną, pracą, kręgiem społecznym, hobby. Pomaga to zachować niszczącą chorobę człowieka „ja”, dzięki stymulującemu oczekiwaniu na jego otoczenie i bodźce, które dają świadomość własnej odpowiedzialności, dążenie do uznania i szacunku dla samego siebie.

LECZENIE I REHABILITACJA PACJENTÓW Z SCHIZOFRENIA

Strategia leczenia schizofrenii opiera się na zasadach czasu trwania, ciągłości i fazowania.

Istnieje aktywna terapia, zatrzymująca objawy choroby podczas jej manifestacji, napadów i zaostrzeń; terapia wspomagająca mająca na celu zachowanie osiągniętej poprawy i stabilizacji stanu oraz terapia profilaktyczna mająca na celu zapobieganie nawrotom choroby i przedłużenie remisji.

Najczęstszym biologicznym leczeniem schizofrenii jest psychofarmakoterapia, ale wraz z nią stosuje się insulinę w śpiączce i terapię elektrowstrząsową.

Obecny etap leczenia schizofrenii charakteryzuje się obecnością dużej liczby środków psychofarmakologicznych i stałym wprowadzaniem nowych substancji czynnych (zwłaszcza leków przeciwpsychotycznych), w tym środków o przedłużonym działaniu, co pozwala na poprawę leczenia, zapewniając zróżnicowaną receptę metod leczniczych i przezwyciężając oporność na leki ( to bardzo pilne zadanie).

Doświadczenie z lekami psychotropowymi (które jest obecnie główną metodą leczenia w psychiatrii) wykazało, że ich działanie terapeutyczne zależy głównie od klasy leku, a także od cech i struktury zaburzeń psychicznych u pacjenta oraz w mniejszym stopniu od przyczyny ich pochodzenia.

W ciężkich zaburzeniach psychicznych z przewagą urojeń, objawów halucynacyjnych, stanów pobudzenia stosuje się głównie leki przeciwpsychotyczne: mazeptil, haloperidol, azaleptyna, aminazyna itp. W obecności objawów katatonicznych, ceparazji, frenolonu, eglonilu. Biorąc pod uwagę potrzebę długotrwałego leczenia [schizofrenia, uporczywy (przewlekły) stan urojeniowy], stosuje się neuroleptyki o przedłużonym działaniu: moditen-depot, dekoperat haloperidolu (zastrzyki podaje się co 3-4 tygodnie), depot klopiksol. Należy zauważyć, że nie ma zróżnicowanej preferencji w działaniu konkretnych psychotropów i zespołów psychopatologicznych.

Pacjenci przyjmujący neuroleptyki, zwłaszcza w dużych dawkach, mają działania niepożądane - zaburzenia neurologiczne - zespół neuroleptyczny, który objawia się we wspólnym łańcuchu mięśniowym

skurcz poszczególnych mięśni, niepokój, hiperkineza. Aby zapobiec tym zaburzeniom, pacjentom przepisywane są również korektory: cyklodol, norakina.

W przypadkach, gdy przeważają negatywne zaburzenia psychiczne, zaleca się stosowanie atypowych leków przeciwpsychotycznych (respidin - rispolept), olanzapiny (zyprex), leków przeciwpsychotycznych o działaniu stymulującym. Pacjentom z objawami depresji i depresji-paranoidów należy przepisywać leki przeciwdepresyjne. W złożonych zespołach psychopatologicznych możliwa jest kombinacja leków, w tym różnych leków przeciwpsychotycznych, przeciwdepresyjnych i innych leków. Dobre wyniki obserwuje się także przy stosowaniu tradycyjnych metod, takich jak insulina, aw skrajnych przypadkach terapia elektrowstrząsowa. Oprócz zaburzeń neurologicznych podczas leczenia neuroleptykami można zaobserwować powikłania funkcji i inne układy organizmu: układ sercowo-naczyniowy, wątrobę, krew itp.

Leczenie pacjentów ze schizofrenią oporną na leczenie. Definicja pojęcia oporności i częstości występowania schizofrenii opornej na leczenie. Sugeruje się „prawdziwą” oporność terapeutyczną w przypadkach, gdy pacjentom z prawidłowo ustaloną diagnozą podaje się odpowiednie dawki różnych typów neuroleptyków przez odpowiedni okres czasu, stosując różne drogi podawania z niezadowalającymi wynikami.

U osób z ugruntowaną diagnozą schizofrenii, objawia się ona długotrwałymi objawami psychotycznymi ze znacznym upośledzeniem funkcjonowania i / lub zaburzeniami zachowania, które są niezmiennie utrzymywane pomimo prawidłowych terapii psychofarmakologicznych i psychospołecznych stosowanych przez odpowiedni okres czasu (1-2 lata).

Formy oporne mogą również obejmować te, w których pacjenci reagują na leczenie na poziomie nieoptymalnym, co objawia się niewielką poprawą procesu leczenia ze stałym utrzymywaniem się wyraźnych objawów i związanej z tym niewypłacalności społecznej.

Panuje powszechna zgoda co do tego, że 5–25% pacjentów ze schizofrenią nie odpowiada w pełni lub całkowicie na leczenie przeciwpsychotyczne.

Przyczyny terapeutycznej oporności na schizofrenię. Oczywista oporność terapeutyczna może być konsekwencją nieprzestrzegania przez pacjenta schematu i schematu leczenia; niewystarczająca biodostępność neuroleptyku ze względu na jego nadmierne wiązanie z białkiem; niedostateczna dawka, która okazała się nieskuteczna lub nadmierna dawka powodująca skutki uboczne przekraczające efekt terapeutyczny lub nieprawidłowa diagnoza.

Kontynuacja przepływającej złośliwej schizofrenii jest najbardziej oporna na jakikolwiek efekt terapeutyczny, dlatego przy opracowywaniu taktyki leczenia nie należy skupiać się na możliwości leczenia pacjentów, ale raczej skupiać się na zmniejszaniu ciężkości zaburzeń psychotycznych, zmniejszaniu do maksymalnego możliwego poziomu i osiągnięciu remisji terapeutycznej przed udoskonaleniem poza szpitalem i przystosowaniem mieszka w domu.

Historyczny aspekt pokonywania oporu terapeutycznego. Aby przezwyciężyć oporność na tradycyjne terapie raka prostaty, schizofrenia była wcześniej szeroko stosowana i jest obecnie stosowana tylko w wyjątkowych przypadkach, różnych metodach intensyfikacji leczenia. Obejmują one duże dawki leków przeciwpsychotycznych - 10 lub więcej razy w stosunku do zwykłej dawki dziennej. Czasami tymczasowa przerwa, nagłe zaprzestanie leczenia, a następnie jego wznowienie (terapeutyczne „zęby” według GI Salzmann) przyczyniają się do przezwyciężenia oporu terapeutycznego.

W niektórych przypadkach możliwe jest zwiększenie skuteczności psychofarmakoterapii poprzez połączenie jej z leczeniem immunomodulatorami. Ten ostatni obejmuje lewamisole (decaris). Podaje się 150 mg 2 razy w tygodniu przez 1,5 miesiąca. Poprawa stanu pacjentów następuje w ciągu 3-4 tygodni, ale zwykle nie jest trwała. Oprócz psychofarmakoterapii stosuje się również terapię insuliną w śpiączce, w tym metodę wymuszoną. W tym samym czasie insulinę podaje się dożylnie w izotonicznym roztworze chlorku sodu z szybkością 1,5 U w ciągu 1 minuty, aby uzyskać śpiączkę (25-30 stanów śpiączki na przebieg leczenia).

Ponadto stosuje się metody hemosorpcji i plazmaferezy. Jest to szczególnie ważne w przypadku działań niepożądanych, takich jak ciężka neurolepsja.

W celu zwiększenia skuteczności terapii neuroleptycznej, mianowania soli litu, karbamazepiny oraz częstości występowania niedoborów, pimozydu, blokerów kanału wapniowego (werapamil itp.). Możliwe jest stosowanie EW z zaprzestaniem stosowania leków przeciwpsychotycznych na czas trwania kursu, a następnie wznowienie psychofarmakoterapii.

Terapia pirogenna sulfazyną lub pirogenem jest stosowana w celu zwiększenia przepuszczalności bariery krew-mózg, a następnie zmniejszenia oporności na leki psychofarmakologiczne.

Strategia pokonywania oporu. Nowoczesna strategia przezwyciężania terapeutycznej oporności na schizofrenię obejmuje dwa kierunki - zapobieganie, które jest możliwe dzięki odpowiedniemu i szybkiemu złagodzeniu pierwszego ataku choroby oraz wyeliminowaniu lub zmniejszeniu istniejącego oporu. Jest to możliwe poprzez zminimalizowanie nieprzestrzegania przez pacjenta schematu i schematu leczenia, identyfikację wczesnych objawów i oznak zaostrzenia choroby, zwiększenie dawki podczas ataku podczas początkowego pojawienia się oporności, przy użyciu dwóch lub więcej leków przeciwpsychotycznych, przy użyciu dodatkowych leków i atypowych leków przeciwpsychotycznych.

Leczenie pierwszego ataku określa późniejszy przebieg choroby, w tym powstawanie oporności na terapię. Ilość danych świadczących o powstawaniu głównych parametrów procesu schizofrenicznego w pierwszych latach choroby stale rośnie. Okazuje się, że na początku choroby w populacji pacjentów ze schizofrenią, w porównaniu ze zdrowymi kontrolami, funkcje neuropsychiczne są upośledzone, ale dalsze pogorszenie funkcji poznawczych w czasie nie zostało potwierdzone w prawie żadnym badaniu. Jest to zgodne z danymi z ogromnej liczby badań wykorzystujących metody wizualizacji mózgu, co wskazuje na brak wpływu czasu trwania choroby na stopień zmian morfologicznych w mózgu.

Charakter choroby w pierwszych 2 latach może w dużej mierze determinować jej długoterminowy wynik; krzywa progresji procesu schizofrenicznego szybko staje się plateau. Zgodnie z tym „typ przebiegu” schizofrenii w 2-letnim okresie po jego wystąpieniu ma istotny związek z rodzajem przebiegu choroby w ciągu najbliższych 10 lat. Można przypuszczać, że dzięki wczesnemu, umiarkowanie intensywnemu leczeniu możliwe jest uzyskanie korzystnych wyników długoterminowych.

Według retrospektywnych badań pacjentów z pierwszym atakiem schizofrenii, dłuższy okres choroby przed przepisaniem leku koreluje z mniej korzystnym wynikiem choroby. Według prospektywnych badań pacjentów z pierwszym atakiem schizofrenii, dłuższy okres objawów prodromalnych i objawów psychotycznych przed leczeniem jest prognostycznym znakiem niższej jakości remisji i dłuższego czasu trwania objawów psychotycznych przed rozpoczęciem leczenia, co zwiększa czas potrzebny do osiągnięcia remisji.

Utrzymywanie pacjentów z pierwszym atakiem psychozy powinno opierać się na zasadach wczesnego wykrywania i oceny oczywistej psychozy, zaangażowaniu pacjentów w proces leczenia, leczeniu w najmniej restrykcyjnych warunkach za pomocą leków w niskich dawkach.

Droga do opieki medycznej podczas pierwszego ataku psychozy może być długa i stresująca, a większość ludzi ma aktywne objawy psychotyczne przez 1-2 lata przed rozpoczęciem leczenia. Przedłużony przebieg psychozy bez leczenia wiąże się z nieskutecznym i demoralizującym regresem i wieloma traumatycznymi zdarzeniami, w tym częstymi przypadkami przymusowej hospitalizacji. W modelu podatności na stres rozwój psychozy jest konceptualizowany jako konsekwencja działania stresorów społecznych lub psychologicznych na osobę wrażliwą, dlatego konieczne jest pełne oszacowanie stanu psychicznego, ryzyka i czynników podatności biologicznej, psychologicznej i społecznej, a także czynników stresogennych. Wielu autorów wskazuje, że po hospitalizacji z powodu ostrego ataku psychozy pacjenci mają wysokie wskaźniki objawów zespołu stresu pourazowego. W związku z tym powszechnie uznaje się, że należy zminimalizować bolesne doświadczenia pacjentów nigdy nie leczonych związanych z pobytem w ostrych oddziałach psychiatrycznych.

Prowadząc psychofarmakoterapię, pacjenci z pierwszym atakiem schizofrenii powinni kierować się następującymi zasadami:

• okres obserwacji bez leków przeciwpsychotycznych;

• niski próg stosowania nietypowych leków przeciwpsychotycznych;

• stosowanie niskich dawek leków przeciwpsychotycznych w połączeniu z benzodiazepinami;

• celem leczenia jest remisja;

• wczesna ocena oporności terapeutycznej;

• wspomagająca terapia lekowa przez co najmniej jeden do dwóch lat z psychozą nie-afektywną (z wyjątkiem niektórych przypadków z krótkim czasem trwania nieleczonej psychozy).

Obecnie stosowanie wysokich dawek leków psychofarmakologicznych wydaje się kontrowersyjne. Tak więc, w kontrolowanych badaniach, w których porównywano skuteczność standardowych i wysokich dawek u pacjentów opornych terapeutycznie, nie potwierdzono wyższej skuteczności megadawek leków przeciwpsychotycznych.

Dla niektórych pacjentów wystarczające było przedłużone leczenie standardowymi dawkami, chociaż niewielka liczba pacjentów ze schizofrenią reaguje na dawki klasycznych leków przeciwpsychotycznych, które przekraczają zalecane wytyczne. Jednak leki te mogą mieć działanie kardiotoksyczne, dlatego też należy zachować ostrożność przy dawkach przekraczających maksymalne stężenie pod kontrolą EKG.

Stosowanie dwóch lub więcej leków przeciwpsychotycznych nie jest obecnie zalecane, ponieważ, choć rzadko, praktyka ta może być akceptowana przez pacjentów, których wieloletnie doświadczenie pokazuje, że potrzebują kombinacji pewnych leków.

Należy stale dążyć do zmniejszenia dawki u większości pacjentów opornych terapeutycznie, którzy otrzymują wysokie dawki neuroleptyków (co odpowiada 50 mg haloperidolu na dobę), co prowadzi do zmniejszenia objawów psychopatologicznych i objawów pozapiramidowych. Kiedy pacjenci otrzymują najmniejszą skuteczną dawkę neuroleptyków, mogą bardziej wydajnie uczestniczyć w behawioralnych i innych programach rehabilitacji psychospołecznej.

Zastosowanie dodatkowych leków terapeutycznych w celu zmniejszenia oporności sugeruje przede wszystkim połączenie neuroleptyków z benzodiazepinami, lekami przeciwdepresyjnymi i tymoleptykami (lit, karbamazepina). Stosowanie terapii konwulsyjnej jest zalecane w przypadkach oporności na schizofrenię z przewagą objawów afektywnych lub katatonicznych.

Wczesne podanie atypowych neuroleptyków jest obiecującym kierunkiem przezwyciężenia oporu.

Znane przyczyny oporności na schizofrenię i obecne strategie jej przezwyciężenia wskazują na obietnicę wczesnego stosowania atypowych leków przeciwpsychotycznych, co określają następujące pozycje:

• możliwość stosowania na wczesnym etapie z minimalizacją działań niepożądanych (które często prowadzą do zaprzestania terapii);

• stosowanie dużych dawek podczas zaostrzenia procesu;

• zmienne formy leków, takie jak klopiksol, umożliwiają elastyczne taktyki leczenia, zapobiegając politerapii;

• możliwość wpływania na szeroki zakres objawów, w tym zaburzenia afektywne i negatywne objawy schizofreniczne.

Na początku lat 90. klozapina została ponownie uznana za obiecującą pod względem pokonywania oporu.

Sulpiryd (benzamid) ma skuteczność równoważną ze standardowymi lekami przeciwpsychotycznymi w badaniach klinicznych. Sulpiryd jest stosunkowo wolny od działania antycholinergicznego i rzadko powoduje działania niepożądane w postaci objawów pozapiramidowych. Istnieją również dowody, że może on hamować późne dyskinezy bez powodowania parkinsonizmu. Argumentuje się, chociaż nie zostało jeszcze ostatecznie udowodnione, że mała dawka sulpirydu jest bardziej skuteczna w leczeniu negatywnych objawów schizofrenii niż standardowe leki, a jednocześnie ma mniejszy potencjał powodowania późnych dyskinez. Takie właściwości sulperidu pozwalają na stosowanie go w skutecznych dawkach przeciwpsychotycznych u pacjentów, którzy mają szczególne predyspozycje do rozwoju objawów pozapiramidowych.

Risperidon odgrywa ważną rolę w przezwyciężaniu oporności terapeutycznej u pacjentów ze schizofrenią, szczególnie w przypadkach ciężkich objawów pozapiramidowych i wysokiego odsetka objawów negatywnych w obrazie klinicznym choroby.

Olanzepina (zyprexa) jest obecnie szeroko stosowana w celu zmniejszenia objawów produkcyjnych w ostrych zaostrzeniach opornej schizofrenii i ma przewagę nad innymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi pod względem siły działania przeciwpsychotycznego.

Zaleca się stosowanie seroquelu (kwetiapiny) w leczeniu schizofrenii opornej w celu zmniejszenia nasilenia objawów negatywnych, ale u pacjentów z przewagą objawów katato- paranoidalnych jest on skuteczny w łagodzeniu zaostrzeń.

Taka oryginalna technologia terapeutyczna stwarza warunki wstępne dla zwiększenia skuteczności leczenia pacjentów ze schizofrenią. Zuklopentiksol ma niską toksyczność, jego zastrzykowi domięśniowemu prawie nie towarzyszy rozwój nacieków. Pochodne tioksantenu, do których należy zuclopentico-sól, są stosunkowo rzadko stosowane w intensywnej terapii schizofrenii, dlatego pacjenci nie mają adaptacji do tego związku. Wreszcie, zastosowanie takich postaci dawkowania zuklopentiksolu, takich jak klopiksol akufaz i klopiksol depot, pozwala uniknąć „szarpnięć” koncentracji, a jednocześnie utrzymuje ją na wystarczająco wysokim poziomie terapeutycznym. Wszystkie te cechy razem zwiększają skuteczność leczenia pacjentów opornych terapeutycznie. Jednocześnie zastosowanie octanu zuklopentiksolu (klopiksol akufaz) umożliwia rozwiązanie problemu zgodności (tj. Zgody pacjenta na leczenie) na początkowym etapie terapii, w celu przyspieszenia redukcji objawów psychotycznych. Intensywny wpływ neuroleptyczny na pacjenta od pierwszych godzin hospitalizacji, brak wyraźnych skutków ubocznych może nie tylko osiągnąć pozytywny efekt terapii, ale także znacznie skrócić czas jej trwania w szpitalu.

Fluanksol (flupentiksol) - lek będący pochodną tioksantenu, stosunkowo niedawno zaczął być stosowany w krajowej praktyce klinicznej. Badania klinicznego działania leku, prowadzone głównie za granicą, wykazały, że fluanksol ma działanie zależne od dawki. W dawkach do 3 mg / dobę praktycznie nie wykazuje rzeczywistego działania przeciwpsychotycznego, które pojawia się w dawkach przekraczających 3 mg / dobę i zwiększa się wraz ze wzrostem dawki. W małych dawkach (do 3 mg / dobę) fluanksol ma działanie przeciwdepresyjne, przeciwlękowe i aktywujące. Aktywujące i przeciwdepresyjne właściwości leku wraz ze wzrostem dawek słabną, pozostają anksjolityczne. Ważnymi cechami fluanksolu są względna rzadkość i niska nasilenie działań niepożądanych.

Według współczesnych naukowców fluanksol w dawkach

3–18 mg / dobę miało działanie aktywujące i było skuteczne u pacjentów ze schizofrenią z zespołem objawów negatywnych. Pozytywny wpływ fluanksolu zaobserwowano u 82,4% pacjentów ze schizofrenią z zaburzeniami negatywnymi i zaburzeniami depresyjnymi.

Badania kliniczne fluanksolu sugerują, że fluansol w dawkach 15-30 mg / dobę był porównywalny z lekami przeciwpsychotycznymi, takimi jak trifluoperazyna i klozapina pod względem aktywności przeciwpsychotycznej, na co wskazuje stopień i szybkość zmniejszenia objawów psychotycznych u pacjentów otrzymujących fluanksol; lek ma wyraźną aktywność hamującą wobec negatywnych objawów schizofrenicznych, zwłaszcza charakteryzujących się zaburzeniami asteno-dynamicznymi. W małych dawkach fluankol-Sol ma wyraźne działanie przeciwdepresyjne, które łączy się z działaniem przeciwlękowym i aktywującym. Działania niepożądane fluanksolu są łagodne, odwracalne i łatwo eliminowane za pomocą małych dawek korektorów. Wielu autorów podkreśla, że ​​fluanksol jest bardzo obiecującym lekiem na ustaloną odporność na neuroleptyki i / lub ich nietolerancję.

Psychoterapia chorych na schizofrenię. Wielu autorów, w tym

3. Freud uważał, że psychoterapia u pacjentów ze schizofrenią jest niemożliwa, ponieważ zakłócają libido komunikacyjne z obiektami zewnętrznymi, a to uniemożliwia przeniesienie integralnej części psychoanalizy. Później ten punkt widzenia został zmieniony. Uczeń Freuda, P. Federn, widział zadanie psychoterapii schizofrenii w przywracaniu zniekształconych granic Ego. Inni autorzy opracowali inne metody psychoterapii, jednak nie ma wiarygodnych danych na temat skuteczności psychoterapii w schizofrenii. Istnieje niewiele badań porównawczych leczenia farmakologicznego oraz psychoterapii indywidualnej lub grupowej i trudno je porównać z powodu różnic w warunkach badania, stadium choroby, metod i częstotliwości sesji psychoterapii, doświadczenia terapeuty, stosowanych leków, ich dawek i kryteriów wyników.

Niemniej jednak można argumentować, że we wszystkich formach schizofrenii sama psychoterapia indywidualna nie wystarcza. Jedynym niezawodnym sposobem leczenia, zarówno niedrogim, jak i stosunkowo skutecznym, są leki przeciwpsychotyczne. Jednocześnie preferowane jest zintegrowane podejście, w tym leczenie uzależnień, psychoterapia, tworzenie odpowiednich warunków życia, rehabilitacja (w tym rozwój umiejętności społecznych i zawodowych) oraz programy wsparcia społecznego. Wszystko to jednak wymaga dużej inwestycji czasu i pieniędzy.

Oto jedno ze zintegrowanych podejść do leczenia schizofrenii. Głównym zadaniem pierwszego etapu (zwykle w szpitalu) jest stworzenie relacji zaufania, w której psychiatra powinien stać się dla pacjenta, jak gdyby był starszym przyjacielem i pomocnikiem. Jest to dość trudne zadanie, ponieważ pacjent ze schizofrenią może mieć silne poczucie strachu, obojętności, nieufności i wrogości. Przede wszystkim konieczne jest nawiązanie kontaktu emocjonalnego z pacjentem, a następnie szczegółowe zrozumienie jego myśli i doświadczeń. Lekarz musi stale pokazywać, że jego życzliwość wobec pacjenta nie zmienia się, kiedy tylko jest to możliwe, otwarcie dzielić się z nim swoimi uczuciami.

Na tym początkowym etapie nie należy obiektywnie oceniać konfliktów, jakie pacjent miał z innymi na wczesnych etapach ataku. Znacznie ważniejsze jest zebranie szczegółowej historii życia, zwłaszcza okresu poprzedzającego zaostrzenie. Jeśli uzyskanie takich informacji od pacjenta jest niemożliwe, należy (za jego zgodą) porozmawiać z rodziną i znajomymi. Lekarz powinien być zainteresowany przede wszystkim okolicznościami, które mogły przyczynić się do rozwoju choroby w ogóle, aw szczególności do ostatniego ataku. Ponadto musisz wiedzieć, jak pacjent zachowuje się w domu i podczas pracy poza atakiem.

Rozmawiając z pacjentami, należy podkreślić zainteresowanie nim i jego okolicznościami życiowymi. Jednocześnie konieczne jest odnotowanie tych nieprzyjemnych doświadczeń i wspomnień, których pacjent unika od omawiania, a także wszelkich przejawów psychologicznych reakcji zaprzeczenia, zniekształcenia i projekcji. Wszystko to w przyszłości może pomóc pacjentowi zrozumieć traumatyczne okoliczności życia. Ponieważ mowa pacjentów chorych na schizofrenię często nie odpowiada ich uczuciom, należy zwrócić szczególną uwagę na mimikę, postawę, gesty i intonację. Ponadto pacjenci mogą nadać słowom specjalne znaczenie lub zrozumieć je zbyt konkretnie, więc trzeba z nimi rozmawiać prosto i jednoznacznie.

Niezwykle ważne jest omówienie kwestii leczenia farmakologicznego z pacjentem. Lekarz musi dowiedzieć się, co pacjent myśli o przyjmowaniu leków, reżimie szpitalnym. Wszystko to należy wziąć pod uwagę podczas planowania leczenia. Jednocześnie konieczne jest, aby pomóc pacjentowi zapoznać się z sytuacją w szpitalu i wyjaśnić mu, co dzieje się na jego oddziale i oddziale.

Wraz z ustąpieniem ostrych zdarzeń i przywróceniem jasnego myślenia, często rozwijają się neurastenia, hipochondria, stany obsesyjne i depresja. W tym czasie wzrasta ryzyko samobójstwa, ponieważ pacjent odzyskuje świadomość swojej choroby, ale nie ustala jej oceny jako choroby uleczalnej. Jednak w tym okresie pragnienie lekarza, aby kontynuować psychoterapię, może osłabnąć: pacjent zaczyna tęsknić za sesjami, a zadania psychoterapii często stają się niejasne zarówno dla pacjenta, jak i dla lekarza. Jednak od czasu do czasu i na tym etapie pacjent korzysta z kontaktów z lekarzem, aby zrozumieć siebie i ukryte traumatyczne czynniki, które mogą powodować zaostrzenie. Takie próby powinny być wspierane w każdy możliwy sposób: poprzez ustalenie z pacjentem, co mogło przyczynić się do ataku, możesz pomóc mu uniknąć istotnych sytuacji w przyszłości. Bardzo ważne jest, aby zrozumieć, kiedy nadszedł czas, aby przejść do tego etapu psychoterapii i jak długo go wydać. Zależy od doświadczenia i intuicji lekarza, zainteresowania pacjenta i zachowania jego psychiki.

Podejście to opiera się na założeniu, że ze względu na zaburzenia myślenia pacjenci ze schizofrenią nie radzą sobie z najmniejszymi istotnymi trudnościami, a to z powodu wielu patologicznych przejawów schizofrenii: zniekształconego widzenia siebie i rzeczywistości, łatwo pojawiających się uczuć samotności i bezradności, złości. W tym przypadku psychoterapia może być pomocna. Możesz pomóc pacjentowi zrozumieć, co powoduje występowanie objawów patologicznych i jakie są ich możliwe konsekwencje. Czasami możesz nawet nauczyć go radzenia sobie z objawami schizofrenicznymi. Na przykład nie wszyscy pacjenci podlegają władzy „głosów”. Niektóre mogą być od nich rozproszone (słuchanie muzyki, medytacja lub ćwiczenia), a czasami nawet całkowicie ignorować „głosy”. Inni słuchają ich wybiórczo, a szczególnie nieprzyjemne „głosy” mogą powiedzieć: „Nie mam czasu dla ciebie” lub „Nie słucham cię”. Czasami pacjenci dają szczególny czas „głosom” („Pozwalam im mówić tylko od dziewiątej do dziesiątej rano”).

Pacjenta można również nauczyć tolerować niepewność i dualizm w relacjach z innymi. Bardzo ważne jest, aby psychoterapeuta był świadomy relacji pacjenta z krewnymi. Wiele badań wykazało, że pacjenci ze schizofrenią nie tolerują żadnych, nawet pozytywnych, gwałtownych emocji. Czasami rodzinie pacjenta brakuje tolerancji i często dochodzi do konfliktów; w takich przypadkach psychoterapia rodzinna może być bardzo pomocna.

Rehabilitacja. W schizofrenii rehabilitacja ma na celu rozwijanie lub przywracanie umiejętności osobistych, interpersonalnych i zawodowych, które mogą zwiększyć pewność siebie pacjenta i uczynić go użytecznym członkiem społeczeństwa. Najlepiej jest ocenić, jak niezależny może być pacjent po napadzie przez stan przed napadem. Jeśli ma rodzinę i pracę, rehabilitacja jest zazwyczaj bardziej skuteczna. Udział pacjenta w życiu publicznym zależy w dużej mierze od samego społeczeństwa.

Psychoterapia może pomóc w rehabilitacji i rozwoju relacji międzyludzkich. Korzystając z metod opartych na rolach, można nauczyć pacjenta radzenia sobie z tymi czynnikami wewnętrznymi i zewnętrznymi, które mogą prowadzić do pogorszenia. Ponadto metody te umożliwiają znalezienie tych form zachowania, w których poprawia się stan i adaptacja społeczna, oraz unikanie tych, które prowadzą do pogorszenia.

Stosunek do pacjenta powinien być realistyczny. Wymogi, które się do niego odnoszą, powinny być sformułowane w oparciu o aktualny stan, a nie przeszłe osiągnięcia w badaniach, pracy itp.

Tylko zintegrowane podejście - leczenie uzależnienia od narkotyków, rehabilitacja, psychoterapia (w tym rodzina) i programy społeczne - mogą znacząco poprawić życie pacjentów i dać im możliwość prowadzenia niezależnej egzystencji.

Rehabilitacja na schizofrenię

Kiedy remisję osiąga się po schizofrenii, pacjent jest pod stałym nadzorem lekarzy i krewnych. Przygotowywany jest dla niego program rehabilitacyjny, który uwzględnia charakterystykę przebiegu choroby i status społeczny pacjenta.

Połączenie działań resocjalizacyjnych z psychoterapią i farmakoterapią pozwala przywrócić podstawowe umiejętności samoobsługowe i wprowadzić pacjenta w nieskomplikowane czynności związane z pracą.

Rehabilitacja społeczna składa się z kilku etapów. Zaczyna się od wykonywania prostych obowiązków biznesowych. Ponadto pacjenci mogą wykonywać ten sam rodzaj pracy w oddziale szpitalnym. Z reguły, gdy opuszczają szpital, doskonalą swoje umiejętności i przechodzą do bardziej złożonych operacji. Jeśli proces rehabilitacji się powiedzie, pacjent może wrócić do pracy, która nie wymaga wysokich kwalifikacji. Istnieją specjalne firmy dla chorych psychicznie. Zatrudnienie pacjenta ma ogromne znaczenie, ponieważ pozwala nie wypaść ze społeczeństwa, czuć się koniecznym i użytecznym.

Rehabilitacja w schizofrenii obejmuje sesje psychoterapii, pozwalające pacjentowi dostosować się do otaczającego go świata, dostosować jego zachowanie w sytuacjach stresowych. Stosowana psychoterapia indywidualna i rodzinna.

Pacjent powinien również prowadzić prace psychoedukacyjne mające na celu zaznajomienie pacjenta i jego rodziny z podstawową wiedzą na temat schizofrenii, metod leczenia, metod zapobiegania nawrotom choroby. Psychoedukacja wytwarza u pacjenta motywację do przestrzegania schematu leczenia. Przy ocenie skuteczności psychoedukacji stosuje się skale ratingowe, odzwierciedlające nabycie nowej wiedzy na temat choroby, zmiany w relacjach z innymi, stosowanie się do zaleceń lekarza i zwiększenie wiedzy na temat środków zaostrzających chorobę.

Podczas rehabilitacji w schizofrenii pacjent jest pod stałym nadzorem psychoterapeuty, który dostosowuje ilość przyjmowanych leków.

Czytaj Więcej O Schizofrenii