Ci, którzy mają do czynienia z chorobą Alzheimera, zarówno pacjent, jak i jego krewni, doskonale rozumieją powagę tej patologii. Chociaż choroba od dawna została zidentyfikowana (1907, psychiatra Alois Alzheimer) i występuje dość często u osób starszych, współczesna medycyna wciąż nie ma dokładnych danych na temat przyczyn choroby Alzheimera i oferuje radykalne leczenie tylko we wczesnym stadium choroby.

Dlatego tak ważne są informacje o pierwszych objawach wskazujących na rozwój patologii centralnego układu nerwowego.

Szybkie przejście na stronie

Choroba Alzheimera - co to jest?

Choroba Alzheimera jest zwyrodnieniową patologią komórek nerwowych mózgu, której głównym objawem jest stopniowy rozwój demencji (demencji) z tłumieniem następujących funkcji:

  • pamięć - najpierw krótkoterminowa, a potem długotrwała;
  • zdolność do odpowiedniej reakcji na środowisko;
  • umiejętności językowe i zdolności poznawcze (komunikacja z ludźmi);
  • samoidentyfikacja;
  • orientacja przestrzenna i samodzielność;
  • podejmowanie decyzji.

Choroba Alzheimera jest nazywana starczym marazmem, który w pełni odzwierciedla ciężkość stanu pacjenta, jak również obciążenie emocjonalne w jego środowisku. Dokładne przyczyny choroby Alzheimera nie zostały jeszcze wyjaśnione. Naukowcy wiedzą jednak na pewno: otępienie nabyte i choroba Alzheimera są najczęstszą przyczyną tego stanu, któremu towarzyszy tworzenie się w mózgu blaszek amyloidowych, które zapobiegają przechodzeniu impulsów nerwowych.

Powstają kolejne specyficzne wtrącenia - sploty neurofibrylarne, które są zbiorem martwych neuronów. W tym przypadku mózg nie jest w stanie skompensować utraconych funkcji z powodu małej liczby połączeń neuronowych.

Następujące czynniki predysponują do pojawienia się choroby Alzheimera:

  • Dziedziczność jest dziedziczną mutacją genetyczną;
  • Urazy i guzy mózgu;
  • Niedoczynność tarczycy z długim kursem i brakiem pełnego leczenia;
  • Przewlekłe zatrucie metalami ciężkimi.

Następujące fakty są charakterystyczne dla choroby Alzheimera:

  1. Objawy choroby najczęściej pojawiają się w wieku 65 lat. Chociaż czasem rozpoznaje się wczesną chorobę Alzheimera, której objawy ujawniają się już w młodym wieku (od 25 lat).
  2. Choroby są bardziej podatne na kobiety, szczególnie w neurastenicznym typie psychiki.
  3. Choroba jest częściej diagnozowana u osób zaangażowanych w pracę fizyczną. Ludzie z zaawansowanymi zdolnościami umysłowymi są mniej podatni na chorobę Alzheimera.
  4. Istnieje wyraźny związek między chorobą Alzheimera a biernym wdychaniem dymu tytoniowego.

Istotą choroby Alzheimera jest stopniowe tłumienie zdolności umysłowych mózgu, które ostatecznie prowadzi do niepełnosprawności. W tym przypadku najtrudniejszym momentem jest utrata zdolności do samoopieki, podczas gdy pacjent wymaga stałej obecności względnej i ostrożnej opieki. Zapomnienie i nieodpowiednia ocena otaczającej rzeczywistości (często przejawiająca się w postaci odrzucenia nawet jakiejkolwiek innowacji w życiu pacjenta) jest charakterystyczna dla wszystkich osób starszych. Jednak nie zawsze oznacza to poważną patologię.

Nie należy się niepokoić, gdy obserwowane są następujące sytuacje:

  • Przypadkowe zapomnienie - osoba zapomniała, gdzie włożył klucze do mieszkania;
  • Tymczasowa apatia, która powstała na tle zatorów - osoba traci czas na pracę, na pewien czas ogranicza komunikację z ludźmi;
  • Pojedyncze przypadki dezorientacji w czasie i przestrzeni - osoba budząca się rano zaczyna przypominać sobie, jaki jest dzisiaj dzień;
  • Trudności ze wzrokiem związanym z patologią oka - osoba nie rozpoznała chodzącego znajomego w oddali;
  • Zmiany nastroju i zmiany osobowości związane z wiekiem (niechęć do postrzegania czegoś nowego) lub z wyczerpaniem emocjonalnym;
  • Trudności z wyrażaniem myśli - trudno jest znaleźć właściwe słowa;
  • Problematyczne planowanie lub trudności w rozwiązywaniu problemów - dana osoba nie może długo podjąć decyzji, jak wydostać się z bieżącej sytuacji, czasami popełnia błędy w obliczeniach matematycznych.

To ważne! Powyższe sytuacje, występujące w odosobnionych przypadkach i ograniczone w czasie, w żaden sposób nie wskazują na chorobę Alzheimera.

Objawy choroby Alzheimera według etapów

Objawy choroby Alzheimera rozwijają się stopniowo, przy czym pierwsze objawy mogą pojawić się po około 8 latach, a ostry obraz kliniczny. Neuropatolodzy rozróżniają 4 etapy choroby Alzheimera zgodnie z nasileniem objawów.

1) Przewidywanie

Pierwsze oznaki choroby są często nazywane napięciem nerwowym lub starzeniem się. Jednak w chorobie Alzheimera objawy te są stałe i pogarszają się z czasem. Następujące objawy są charakterystyczne dla stadium choroby sprzed mesentii:

  • Uporczywa apatia, obojętność wobec wcześniej ważnych przedmiotów i ludzi.
  • Naruszenie pamięci krótkotrwałej - osoba źle przyswaja nowe informacje i zapomina o chwilach, które mu się ostatnio przytrafiły. Jednocześnie wspomnienia długoterminowe pozostają jasne.
  • Trudności koncentrujące się na zadaniu i planowaniu (na przykład codzienna rutyna).
  • Nieadekwatna ocena kwestii pieniężnej jest nierozsądną ekstrawagancją nieistotnych rzeczy, których zakupu nie można wyjaśnić.
  • Czasami pojawia się trudność w wyrażaniu myśli, co wywołuje zakłopotanie i dezorientację w komunikacji z ludźmi.
  • Częste powtarzanie pytań lub powtarzający się opis konkretnej sytuacji.

To ważne! Najwcześniejszym objawem choroby Alzheimera jest upośledzona funkcja węchowa. Niemożność odróżnienia charakterystycznych zapachów (benzyny, czosnku itp.) Wyraźnie wskazuje na uszkodzenie połączeń nerwowych w mózgu.

2) Wczesna demencja

Pierwsze objawy choroby Alzheimera nasilają się. Jednocześnie wśród objawów najbardziej niepokoi pacjenta naruszenie percepcji, mowy i wykonywania niektórych zadań, które wcześniej nie powodowały trudności. Wczesna choroba Alzheimera ma już wyraźny obraz objawowy, w którym choroba jest diagnozowana:

  • Uszkodzenie pamięci - pacjent o regularnej częstotliwości traci rzeczy i znajduje je w niewłaściwym miejscu, często obwiniając swoich krewnych.
  • Negatywna emocjonalność - pacjent jest stale zły, ze zmęczenia często pojawiają się błyski drażliwości. Pacjent coraz częściej wkracza w swój wewnętrzny świat, ograniczając komunikację nawet z bliskimi.
  • Brak akceptacji nowych informacji - nieudanym próbom ustalenia sposobu korzystania z nowego pilota do telewizora towarzyszą narzekania i gniew.
  • Powolne tempo mowy, słownictwo staje się rzadkie, chociaż pacjent swobodnie stosuje standardowe pojęcia.
  • Naruszenie dobrych umiejętności motorycznych - problemy z rysowaniem i pisaniem słów, ale łatwo posiada sztućce i inne zwyczajowe umiejętności życiowe.
  • Zapomnienie w opłacaniu zakupu lub przepłacaniu.
  • Zaniedbanie higieny jest charakterystycznym rodzajem pacjenta: rozczochrane włosy, brudne ciało, niechlujne ubrania, zdumione i zdezorientowane spojrzenie z szerokimi oczami.
  • Zapominając o jedzeniu, pacjent ciągle prosi o jedzenie.

Często sama osoba rozwiązuje problemy we własnym umyśle, ale stara się starannie ukryć je przed innymi, co utrudnia diagnozowanie choroby Alzheimera na wczesnym etapie.

3) Umiarkowana demencja

Dalszy rozwój patologii prowadzi do wyraźnego upośledzenia funkcji mózgu, które nie mogą być uzasadnione stresem lub wiekiem i ukryte przed innymi:

  • Zaburzenia mowy - zapomniane słowa są zastępowane podobnym dźwiękiem, ale różnią się znaczeniem. Pacjent stopniowo odmawia czytania i pisania.
  • Poważne problemy z pamięcią - brak rozpoznawania bliskich (żona przejmuje siostrę lub nieznaną kobietę), identyfikowane są luki w pamięci długotrwałej (zapomina się o długo wyuczonych informacjach).
  • Agresywne zachowanie - na tle całkowitej apatii nagle pojawiają się przebłyski agresji, pacjent często płacze bez powodu.
  • Całkowite zapomnienie często prowadzi do włóczęgostwa i całkowitego braku zrozumienia otaczającej rzeczywistości - pacjent będzie pracował w środku nocy.
  • Szalonym pomysłom - nieodpowiedniej samoocenie (skojarzenie z bohaterem filmu itp.) Często towarzyszą nieuzasadnione obawy, groźby i przekleństwa wobec krewnych i obcych.
  • Zaburzenie zwykłych funkcji - pacjent ubiera się poza sezonem, nie jest w stanie iść do toalety i myć się. Często rejestrowano nietrzymanie moczu.

Na tym etapie pacjent wymaga nie tylko stałego nadzoru, ale także opieki, na którą krewni spędzają dużo czasu i wysiłku. W tym przypadku pacjent wyraźnie rozumie postawę innych. Szept za jego plecami i nieprzyjemne rozmowy powodują u niego niechęć, niezrozumienie, a nawet większe odejście od komunikacji i wycofania się w siebie.

4) Ciężka demencja

Na tym etapie choroby Alzheimera pacjent jest całkowicie zależny od innych:

  • Umiejętności mowy są zredukowane do kilku prostych fraz lub pojedynczych słów. Mowa niespójna i niezrozumiała dla innych.
  • Głębokiej apatii towarzyszy wyczerpanie. Pacjent spędza większość czasu w łóżku, nie mogąc nawet obrócić się na bok.
  • Czynności podstawowe (jedzenie, ubieranie się itp.) Są możliwe tylko przy pomocy obcych. Defekacja i oddawanie moczu mimowolne.
  • Ciężka suchość skóry prowadzi do powstawania pęknięć i odleżyn.

Leczenie Alzheimera i leki

Nie ma skutecznego leczenia choroby Alzheimera, która całkowicie przywraca funkcjonowanie utraconego mózgu. Po wykryciu choroby neuropatolog przepisuje leki, które hamują procesy degeneracji neuronów:

  1. Inhibitory cholinoesterazy, zawieszające niszczenie acetylocholiny, - Rivastigmine, Galantamine, Donepezil (tylko jego zastosowanie jest wskazane w ciężkim stadium);
  2. Specyficzne leki neurotropowe - memantyna (mianowana wyłącznie w ciężkiej postaci choroby);
  3. Leki przeciwpsychotyczne są przepisywane w stanie psychozy i z wyraźną agresją.

Wszystkie te leki, często stosowane w połączeniu w leczeniu choroby Alzheimera, mają jedynie niewielki wpływ i nie przywracają utraconych funkcji mózgu, a także mają dość poważne skutki uboczne.

Obok terapii farmakologicznej ważną rolę odgrywa opieka psychiatryczna. Wykorzystuje różne metody korekcji stanu emocjonalnego, reakcji behawioralnych i funkcji poznawczych. W ciężkim stadium leczenie ogranicza się do wysokiej jakości opieki i stałej opieki nad pacjentem.

Nowość w leczeniu chorób

Jedną z innowacyjnych metod leczenia choroby Alzheimera jest głęboka stymulacja elektryczna mózgu, oparta na zdolności impulsów elektrycznych do zawieszenia degeneracji komórek nerwowych.

Stworzenie specjalnej diety MIND, która zmniejsza ryzyko rozwoju patologii o połowę, można przypisać zaawansowanym wynikom badań nad chorobą Alzheimera.

Żywność dietetyczna (zboża, warzywa, drób, ryby, jagody), z wyłączeniem mięsa, słodyczy i innych tłustych produktów spożywczych, tylko zapobiega rozwojowi choroby Alzheimera i nie wpływa na postępującą chorobę.

Rokowanie: ile żyć z chorobą Alzheimera?

Rokowanie choroby Alzheimera jest zawsze niekorzystne. To, jak bardzo pacjent żyje w diagnozie patologii, zależy od szybkości martwicy neuronów w mózgu i jakości opieki. Tak więc, od pojawienia się pierwszych objawów choroby do jej wyraźnych objawów, upływa średnio 8 lat.

Po diagnozie (wyrażona upośledzona czynność mózgu) pacjent żyje około 7 lat. W tym przypadku osoba umiera nie z patologii mózgu, ale z powiązanych stanów. Ważną kwestią jest zwiększona inwazyjność pacjenta.

Odmowa jedzenia powoduje wyczerpanie, częste nie gojące się odleżyny, zapalenie płuc i inne infekcje, które nie reagują na tradycyjną terapię.

Choroba Alzheimera - co to jest, objawy i objawy, przyczyny, leczenie, etapy

Choroba Alzheimera jest jedną z powszechnych form demencji związanych z chorobą neurodegeneracyjną. Występuje u osób starszych, ale zdarzają się przypadki w młodym wieku. Każdego roku chorobę Alzheimera rozpoznaje się u coraz większej liczby osób. Jest to dość poważna choroba, której przyczyną jest naruszenie aktywności mózgu. Rozwija się w wyniku zniszczenia komórek nerwowych i charakteryzuje się bardzo specyficznymi objawami. Często ludzie ignorują te znaki, biorąc je za cechy wieku.

W artykule przyjrzymy się, co to jest, jakie są główne przyczyny choroby Alzheimera, pierwsze oznaki i objawy oraz ile lat ludzie żyli z tą chorobą.

Choroba Alzheimera: co to jest?

Choroba Alzheimera jest chorobą neurodegeneracyjną, która należy do nieuleczalnej kategorii, na którą cierpi mózg. Zniszczenie komórek nerwowych odpowiedzialnych za transmisję impulsów między strukturami mózgu powoduje nieodwracalne upośledzenie pamięci. Osoba cierpiąca na chorobę Alzheimera jest pozbawiona podstawowych umiejętności i traci zdolność do samoobsługi.

Ta forma demencji zawdzięcza swoją obecną nazwę psychiatrze Alois Alzheimera z Niemiec, ponad sto lat temu (1907), który jako pierwszy opisał tę patologię. Jednak w tamtych czasach choroba Alzheimera (otępienie starcze typu Alzheimera) nie była tak powszechna jak obecnie, kiedy częstość występowania stale wzrasta, a lista pacjentów zapominających jest dodawana do coraz większej liczby przypadków.

  • W grupie osób w wieku 65–85 lat choruje 20–22% osób.
  • Wśród osób w wieku powyżej 85 lat częstotliwość występowania wzrośnie do 40%.

Według naukowców na świecie jest obecnie ponad 27 milionów pacjentów z tą chorobą. Według prognoz, za 40 lat liczba ta wzrośnie trzykrotnie.

Przyczyny

Jaka jest przyczyna choroby? Do tej pory nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ale najbardziej odpowiednie wyjaśnienie można uznać za powstawanie blaszek amyloidowych (starczych) na ścianach naczyń krwionośnych i w substancji mózgu, co prowadzi do zniszczenia i śmierci neuronów.

Możliwe przyczyny choroby Alzheimera:

  • Eksperci twierdzą, że najczęściej rozwój choroby Alzheimera manifestuje się u osób o niskim poziomie rozwoju intelektualnego, wykonujących niewykwalifikowaną pracę. Obecność rozwiniętego intelektu zmniejsza prawdopodobieństwo tej choroby, ponieważ w tym przypadku istnieje większa liczba połączeń między komórkami nerwowymi. W tym przypadku funkcje wykonywane przez martwe komórki są przenoszone na inne, wcześniej nieużywane.
  • Istnieją dowody na to, że ryzyko rozwoju tej choroby wzrasta każdego roku po 60 latach. W młodszym wieku choroba ta występuje u osób z zespołem Downa.
  • Kobiety są również bardziej podatne na demencję niż mężczyźni, co wynika z dłuższej długości życia słabszej płci.

Formy choroby Alzheimera:

  • Starcze (sporadyczne) - początek choroby po 65 latach, objawy postępują powoli, z reguły nie ma historii rodzinnej, charakterystycznej dla 90% pacjentów z taką diagnozą.
  • Presenilnaya (rodzinna) - początek choroby przed 65 rokiem życia, objawy szybko się rozwijają, istnieje obciążona historia rodziny.

Czynniki ryzyka

Niekorygowanymi przyczynami są wrodzone lub nabyte patologie anatomiczne lub fizjologiczne, których nie można już wyleczyć ani zmienić. Czynniki te obejmują:

  • starość (ponad 80 lat);
  • należący do płci żeńskiej;
  • urazy czaszki;
  • ciężka depresja, stres;
  • brak „treningu” dla intelektu.

Czynniki częściowo korygowane stanowią grupę chorób powodujących ostry lub przewlekły niedobór tlenu w komórkach kory mózgowej:

  • nadciśnienie;
  • miażdżyca naczyń szyi, głowy, mózgu;
  • metabolizm lipidów;
  • cukrzyca;
  • choroba serca.

Niektórzy naukowcy sugerują, że te same czynniki ryzyka, które zwiększają ryzyko rozwoju patologii sercowo-naczyniowych, mogą również zwiększać prawdopodobieństwo rozwoju choroby Alzheimera. Na przykład:

  • Hipodynamika.
  • Otyłość.
  • Palenie lub bierne palenie.
  • Nadciśnienie.
  • Hipercholesterolemia i triglicerydemia.
  • Cukrzyca typu 2.
  • Żywność z niewystarczającą ilością owoców i warzyw.

Pierwsze objawy choroby Alzheimera

Objawy choroby Alzheimera wskazują na obecność zmian patologicznych w mózgu, które rozwijają się z upływem czasu i postępują stopniowo.

Komórki mózgu stopniowo wygasają, a osoba powoli traci pamięć, staje się roztargniona, zakłóca koordynację. Wszystkie te i inne objawy prowadzą do demencji. Nazywa się to często starczym marazmem.

Na wczesnym etapie rozwoju u pacjentów z chorobą Alzheimera mogą wystąpić następujące objawy:

  • Bezmotywna agresja, drażliwość, niestabilność nastroju;
  • Zmniejszenie aktywności życiowej, utrata zainteresowania wydarzeniami towarzyszącymi;
  • „Coś z moją pamięcią stało się…” - niezdolność do przypomnienia sobie zarówno tego, czego się nauczyliśmy wczoraj, jak i wydarzeń „minionych dni”;
  • Trudności ze zrozumieniem prostych zwrotów wypowiadanych przez rozmówcę, brak procesu rozumienia i tworzenie odpowiedniej odpowiedzi na zwykłe pytania;
  • Tłumienie zdolności funkcjonalnych pacjenta.

Chociaż pierwsze oznaki choroby pozostają niezauważone przez długi czas, proces w głowie jest w pełnym rozkwicie, a różnorodność patogenezy prowadzi naukowców do przedstawienia różnych hipotez dotyczących rozwoju choroby.

Etapy

Demencja Alzheimera występuje w dwóch wersjach: zwykłej, która zaczyna się po osiągnięciu wieku 65 lat, a wczesna forma, która jest znacznie mniej powszechna.

W zależności od tego, jak wyraźne są zespoły, rozróżnia się następujące stadia choroby Alzheimera:

Predyferencja

Na etapie przed pomniejszym pojawiają się subtelne trudności poznawcze, często ujawniane tylko podczas szczegółowych testów neurokognitywnych. Od momentu ich pojawienia się aż do weryfikacji diagnozy z reguły mija 7-8 lat. W przytłaczającej większości przypadków zaburzenia pamięci stają się pierwszoplanowe w ostatnich wydarzeniach lub informacjach otrzymanych dzień wcześniej, co stanowi poważne trudności w zapamiętywaniu czegoś nowego.

Wczesna lub wczesna choroba Alzheimera

Wczesna demencja - istnieje niewielkie zaburzenie sfery intelektualnej, przy zachowaniu krytycznego stosunku pacjenta do problemu. Ponadto uwaga jest zakłócana, człowiek staje się drażliwy i nerwowy. Często występują silne bóle głowy, zawroty głowy. Jednak w przypadku takich naruszeń nie zawsze jest to kontrola, która może wykryć zmiany.

Umiarkowany typ

Umiarkowana demencja - której towarzyszy częściowa utrata pamięci długotrwałej i niektóre zwykłe umiejętności codzienne.

Ciężka choroba Alzheimera

Ciężka demencja - obejmuje rozpad jednostki z utratą całego spektrum zdolności poznawczych. Pacjenci są wyczerpani psychicznie i fizycznie. Nie są w stanie samodzielnie wykonywać nawet najprostszych czynności, poruszać się z trudem i ostatecznie przestać podnosić się z łóżka. Utrata masy mięśniowej. Z powodu unieruchomienia rozwijają się komplikacje, takie jak zastoinowe zapalenie płuc, odleżyny itp.

Wsparcie dla pacjenta na ostatnim etapie rozwoju patologii obejmuje następujące działania:

  • zapewnienie regularnego karmienia;
  • procedury higieniczne;
  • pomoc w zarządzaniu fizjologicznymi potrzebami ciała;
  • zapewnienie komfortowego mikroklimatu w pokoju pacjenta;
  • organizacja reżimu;
  • wsparcie psychologiczne;
  • leczenie objawowe.

Objawy choroby Alzheimera

Niestety objawy choroby Alzheimera u osób starszych zaczynają się aktywnie pojawiać, gdy większość połączeń synaptycznych ulega zniszczeniu. W wyniku rozprzestrzeniania się zmian organicznych na inne tkanki mózgowe osoby starsze doświadczają następujących warunków:

Objawami wczesnego stadium choroby Alzheimera są:

  • niemożność zapamiętania wydarzeń sprzed niedawna, zapomnienia;
  • brak rozpoznawania znanych przedmiotów;
  • dezorientacja;
  • zaburzenia emocjonalne, depresja, lęk;
  • obojętność (apatia).

W późnym stadium choroby Alzheimera występują takie objawy:

  • urojenia, halucynacje;
  • niemożność rozpoznania krewnych, bliskich ludzi;
  • problemy z wyprostowanym chodzeniem, zamieniając się w szurający chód;
  • w rzadkich przypadkach napady;
  • utrata zdolności do samodzielnego poruszania się i myślenia.
  • problemy z zapamiętywaniem jakichkolwiek informacji;
  • zaburzenia zachowania;
  • niewykonanie najprostszych czynności;
  • depresja;
  • płaczliwość;
  • apatia;
  • wieku.
  • drażliwość;
  • utrata pamięci;
  • apatia;
  • nieuzasadniona agresja;
  • niedopuszczalne zachowania seksualne;
  • zadziorność

Wzmocnij objawy choroby Alzheimera:

  • samotność przez długi czas;
  • tłum obcych;
  • nieznane obiekty i otoczenie;
  • ciemność;
  • ciepło
  • infekcje;
  • leki w dużych ilościach.

Komplikacje

Powikłania choroby Alzheimera:

  • zmiany zakaźne, najczęściej rozwój zapalenia płuc u obłożnie chorych pacjentów;
  • powstawanie odleżyn w postaci owrzodzeń i wilgotnych ran;
  • zaburzenie umiejętności domowych;
  • urazy, wypadki;
  • całkowite wyczerpanie ciała z zanikiem mięśni, aż do śmierci.

Diagnostyka

Diagnozowanie choroby Alzheimera jest wystarczająco trudne. Dlatego bardzo ważne jest posiadanie szczegółowego opisu zmian w stanie i zachowaniu osoby, często przez krewnych lub pracowników. Im szybciej rozpocznie się leczenie, tym dłużej można utrzymać funkcje poznawcze mózgu.

Musisz skontaktować się z neurologiem (aby wykluczyć inne choroby neurologiczne) i psychiatrą.

Objawy choroby Alzheimera odgrywają ważną rolę w diagnozowaniu tej choroby. Jeśli zidentyfikujesz patologię na wczesnym etapie, możesz znacząco wpłynąć na jej rozwój. Dlatego nie można ignorować żadnych objawów związanych z zaburzeniami psychicznymi.

Inne patologie neurologiczne mogą być związane z podobnymi objawami, na przykład:

dlatego diagnostyka różnicowa jest przeprowadzana przy użyciu następujących metod:

  • Testy w skali MMSE w celu zbadania funkcji poznawczych i ich zaburzeń.
  • Badania laboratoryjne - analiza biochemiczna krwi, badanie funkcji endokrynologicznych organizmu.
  • CT i NMR - tomografia komputerowa z jądrowym rezonansem magnetycznym.

Zdjęcie pokazuje zanik mózgu w chorobie Alzheimera (po prawej)

Ważnym zadaniem lekarzy, wraz z wczesną diagnozą, jest określenie etapu danej choroby. Jeśli różnicujemy przebieg choroby w zależności od stopnia naruszenia, choroba dzieli się na trzy etapy, a każdy segment jest równy trzem latom. Ale czas trwania choroby jest czysto indywidualny i może być inny.

Co może pomóc specjalisty:

  • Bada pacjenta.
  • Doradzi krewnym na temat zasad opieki nad nim.
  • Przepisuj leczenie lekami, które spowalniają rozwój choroby.
  • Skieruje Cię do psychiatry, gerontologa i innych lekarzy na dodatkowe badania.

Leczenie

Niestety, leczenie choroby Alzheimera jest niezwykle trudne, ponieważ jak dotąd nikt nie wyzdrowiał. Ponadto jest jeszcze jedno pytanie: czy w ogóle warto? Oczywiście problemy te rozwiązuje twój lekarz.

Leki, które mogą spowolnić rozwój choroby Alzheimera na początkowym etapie:

  1. Leki przeciwcholinesterazowe (rywastygmina, galantamina). Charakterystyczny przedstawiciel - „Ekselon”, „Donepezil”. Zwiększenie stężenia acetylocholiny spowalnia postęp i tworzenie patologicznego białka amyloidowego, które powstaje w mózgu pacjentów z chorobą Alzheimera;
  2. Glutaminian blokerów receptora NMDA. To jest „akatinol memantyna”, która spowalnia zanik istoty szarej;
  3. Leki przeciwdepresyjne (fluoksetyna „Prozac”, sertralina, lorazepam).

Aby poprawić codzienne życie osób cierpiących na chorobę Alzheimera, stosuje się następujące metody:

  • orientacja w rzeczywistości (pacjent otrzymuje informacje o swojej osobowości, lokalizacji, czasie...);
  • przekwalifikowanie poznawcze (mające na celu poprawę upośledzonych zdolności pacjenta);
  • terapia sztuką;
  • terapia zwierzęca;
  • muzykoterapia itp.

Ważne jest, aby krewni zrozumieli, że choroba jest winą pacjenta, a nie osoby, i aby być tolerancyjnym, nauczyć się dbać o chorych, zapewnić mu bezpieczeństwo, odżywianie, zapobieganie odleżynom i infekcjom.

Konieczne jest usprawnienie codziennej rutyny, tworzenie napisów - przypomnienia o tym, co robić, jak korzystać ze sprzętu gospodarstwa domowego, podpisywać zdjęcia nierozpoznawalnych krewnych, unikać stresujących sytuacji dla pacjenta.

Rokowanie dla pacjentów z chorobą Alzheimera

Niestety, choroba Alzheimera ma rozczarowujące rokowanie. Stale postępująca utrata najważniejszych funkcji organizmu jest śmiertelna w 100% przypadków. Po diagnozie średnia długość życia wynosi średnio 7 lat. Ponad 14 lat mieszka poniżej 3% pacjentów.

Ilu żyje w ostatniej fazie choroby Alzheimera? Ciężkie otępienie rozpoczyna się, gdy pacjent nie może się ruszyć. Z biegiem czasu choroba jest nasilona, ​​następuje utrata mowy i zdolność do bycia świadomym tego, co się dzieje.

Od momentu całkowitego braku aktywności umysłowej i naruszenia odruchu połykania na śmierć, trwa od kilku miesięcy do sześciu miesięcy. Śmierć następuje w wyniku infekcji.

Zapobieganie

Niestety, nie ma oficjalnie ogłoszonych środków zapobiegających chorobie Alzheimera. Uważa się, że możliwe jest zapobieganie lub spowalnianie postępu choroby poprzez regularne obciążanie pracą intelektualną, a także korygowanie niektórych czynników powodujących chorobę:

  • żywność (dieta śródziemnomorska - owoce, warzywa, ryby, czerwone wino, zboża i chleb);
  • kontrola ciśnienia krwi, poziomu lipidów i cukru we krwi;
  • zaprzestanie palenia.

W związku z powyższym, w celu uniknięcia choroby Alzheimera i spowolnienia jej przebiegu, zaleca się utrzymanie zdrowego stylu życia, stymulowanie myślenia i wykonywanie ćwiczeń fizycznych w każdym wieku.

Choroba Alzheimera: przyczyny, pierwsze objawy, objawy, jak leczyć

Ta forma demencji zawdzięcza swoją obecną nazwę psychiatrze Alois Alzheimera z Niemiec, ponad sto lat temu (1907), który jako pierwszy opisał tę patologię. Jednak w tamtych czasach choroba Alzheimera (otępienie starcze typu Alzheimera) nie była tak powszechna jak obecnie, kiedy częstość występowania stale wzrasta, a lista pacjentów zapominających jest dodawana do coraz większej liczby przypadków. Dziesięć lat temu liczba pacjentów wynosiła blisko 27 milionów, ale biorąc pod uwagę statystyki i długoterminowe obserwacje choroby, ujawniając tendencję do wzrostu zachorowalności, możemy się spodziewać, że w połowie tego wieku liczba ta może przekroczyć 100 milionów. To powoduje, że ludzkość poszukuje leczenia choroby, która może dotknąć znaczną część ludności świata, jeśli nie zostanie zatrzymana na czas.

Niestety, do tej pory nie ma powodu, by twierdzić, że znaleziono skuteczny lek, a demencja Alzheimera może być leczona i wyleczona. Zaburzenia funkcji poznawczych spowodowane chorobą Alzheimera są nieodwracalne - pamięć jest utracona na zawsze.

Co się dzieje

W żartach przyszłych lekarzy na temat chorób w podeszłym wieku pojawia się pytanie: czy lepiej wybrać - chorobę Parkinsona czy chorobę Alzheimera? Oczywiście, potencjalny pacjent nie ma wyboru, ale uczniowie zawsze będą mieli odpowiedź: choroba Parkinsona jest niewątpliwie bardziej akceptowalna, ponieważ „lepiej jest rozlać trochę brandy na spodnie niż zapomnieć, gdzie ukryłeś całą butelkę”.

Żarty, żarty, ale pacjent z tą patologią, tracąc pamięć, nie pamięta siebie, nie rozpoznaje bliskich krewnych, nie wspominając o jakiejś ukrytej butelce. Tymczasem choroba nie występuje w tym samym czasie i przebiega na swój sposób. Niestety, w jego starości wielu pacjentów na początkowym etapie nie myśli o niczym takim i nie zauważa rozwoju choroby, jak ich krewni. Zapomnienie jest tak charakterystyczne dla osoby starszej i nie zawsze wynika dokładnie z obecności tej patologii. Powrócimy do objawów otępienia tego typu, jednak charakteryzując chorobę jako całość, należy zauważyć, że wiele powszechnych objawów dla wszystkich pacjentów nadal ma:

  • Bezmotywna agresja, drażliwość, niestabilność nastroju;
  • Zmniejszenie aktywności życiowej, utrata zainteresowania wydarzeniami towarzyszącymi;
  • „Coś z moją pamięcią stało się…” - niezdolność do przypomnienia sobie zarówno tego, czego się nauczyliśmy wczoraj, jak i wydarzeń „minionych dni”;
  • Trudności ze zrozumieniem prostych zwrotów wypowiadanych przez rozmówcę, brak procesu rozumienia i tworzenie odpowiedniej odpowiedzi na zwykłe pytania;
  • Tłumienie zdolności funkcjonalnych pacjenta.

Chociaż pierwsze oznaki choroby pozostają niezauważone przez długi czas, proces w głowie jest w pełnym rozkwicie, a różnorodność patogenezy prowadzi naukowców do przedstawienia różnych hipotez dotyczących rozwoju choroby.

Większość osób badających chorobę Alzheimera skłania się ku hipotezie amyloidowej, której istotą jest odkładanie się patologicznego białka amyloidowego (β-amyloidoproteiny, ββ), które tworzy „starcze blaszki” w substancji i na ścianach naczyń mózgowych, co powoduje umieranie neuronów i objawy.

Ponadto zakłada się, że sam amyloid może zniszczyć struktury mózgu mózgu, aktywując makrofagi mikrogleju, który w stanie aktywowanym uzyskuje zdolność do wytwarzania patologicznej β-amyloidoproteiny, która następnie zapewnia cykliczny i postępujący rozwój choroby.

Tymczasem β-amyloidoproteina jest odkładana nie tylko z otępieniem starczym typu Alzheimera, mechanizm jej odkładania nie został jeszcze dokładnie zbadany, ale pojawia się podczas innych patologicznych (zespół Downa, wrodzony krwiak mózgu z amyloidozą) i niezbyt patologicznych (starzenie się organizmu) procesów niezawodnie znany.

Wideo: pojawienie się choroby Alzheimera, animacja medyczna

Przyczyny występowania jeszcze nie wymienione

Przykład założeń dotyczących badania choroby Alzheimera nie jest ograniczony. Naukowcy nadal poszukują wyjaśnienia początku niekontrolowanego procesu patologicznego, który zamienia człowieka w „roślinę”. Oczywiste jest, że osobom zawodowo zaangażowanym w problem choroby Alzheimera nie udało się jeszcze całkowicie „dotrzeć do sedna” istoty złożonych przemian biochemicznych zachodzących w mózgu i pociągających za sobą tak istotne zmiany osobowości.

Wydaje się jednak, że zwykli ludzie nie będą zainteresowani argumentami na temat kaskady reakcji z udziałem komplementarnego białka, zwiększeniem stężenia cytokin i tworzeniem patologicznych form apoproteiny E, która ma powinowactwo do białek amyloidowych i innych procesów reaktywnych wynikających z naruszeń, których przyczyną jest Koniec nie jest jasny. Pozostawiamy te problemy specjalistom jako podstawę do rozwoju nowych i potwierdzania starych hipotez. Krewni pacjentów chcą wiedzieć konkretnie: co się stało w głowie ich ukochanej osoby, dlaczego przestał rozumieć i rozpoznawać wcześniej znane rzeczy? Do tej pory nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ale najbardziej odpowiednie wyjaśnienie można uznać za powstawanie blaszek amyloidowych (starczych) na ścianach naczyń krwionośnych i w substancji mózgu, co prowadzi do zniszczenia i śmierci neuronów.

W związku z tym dokładne przyczyny występowania otępienia starczego typu Alzheimera nie zostały jeszcze ostatecznie ustalone, jednak można zidentyfikować następujące czynniki ryzyka, które mogą wywołać mechanizm rozwoju procesu patologicznego:

  1. Wiek po 65 roku życia, w którym każde kolejne pięć lat życia zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia demencji 2 razy (można sobie wyobrazić, jak ludzie powyżej 80 roku życia). Należy zauważyć, że czasami (w rzadkich przypadkach) choroba debiutuje w wieku czterdziestu lat lub gdzieś w pobliżu;
  2. Uwarunkowania genetyczne. Hipoteza ta jest poparta hipotezą amyloidową, która ma odkładanie β-amyloidoprotein jako podstawową przyczynę choroby Alzheimera. Faktem jest, że gen odpowiedzialny za produkcję tego białka znajduje się na chromosomie 21. Chromosom Trisomii 21, jak wiadomo, nazywany jest przyczyną zespołu Downa, w którym prawie we wszystkich przypadkach występuje patologia podobna do choroby Alzheimera. W oparciu o hipotezę amyloidową stworzono szczepionkę w celu zwalczania demencji, która pozornie mogłaby rozwiązać wszystkie problemy w najbliższej przyszłości. Jednakże, będąc skutecznym przeciwko samym płytkom amyloidowym, okazało się, że jest absolutnie niezdolny do przywrócenia utraconej pamięci osobie.

Do tej pory nie znaleziono przyczyn choroby. Składają się z hipotez, a hipotezy nie zostały jeszcze w pełni potwierdzone, ale należy mieć nadzieję: mechanizmy, które wyzwalają proces patologiczny, będą znane i zostaną znalezione skuteczne metody leczenia. Naukowcy sugerują, myślą, szukają...

Choroba Alzheimera przechodzi 4 etapy rozwoju

Starość nie jest radością

Pierwsze objawy choroby są często związane z wiekiem, inną patologią naczyniową lub po prostu sytuacją stresującą, która wystąpiła jakiś czas przed wystąpieniem objawów klinicznych. Początkowo osoba wykazuje tylko pewne dziwactwa, które nie są dla niego osobliwe, więc jest mało prawdopodobne, aby bliscy ludzie uważali, że jego początkowa faza starczego otępienia typu Alzheimera jest pre-amentia. Możesz go rozpoznać po następujących funkcjach:

  • Po pierwsze, utrata umiejętności wykonywania pracy, która wymaga szczególnej uwagi, koncentracji i pewnych umiejętności;
  • Pacjent nie może sobie przypomnieć, co zrobił wczoraj, a zwłaszcza przedwczoraj, czy wziął lek (chociaż wielu zdrowych ludzi ma takie chwile, mijają się) - powtarza się to coraz częściej, dlatego staje się oczywiste, że nie powinien ufać takim sprawom ;
  • Próba nauczenia się wersetu z piosenki lub części wiersza nie przynosi wiele sukcesów, a wszelkie inne nowe informacje nie mogą być przechowywane w głowie we właściwym czasie, co staje się problemem nie do pokonania;
  • Trudno jest pacjentowi skoncentrować się, zaplanować coś i wykonać pewne skomplikowane działania zgodnie z tym;
  • „Nic nie słyszysz (nie postrzegasz), nic nie można ci powiedzieć...” - takie zwroty coraz częściej adresowane są do osoby, z którą „coś jest nie tak” - utrata myśli, brak elastyczności myślenia i komunikacja z przeciwnikiem uniemożliwiają kontynuację owocny dialog pacjentów. Takiej osoby trudno nazwać interesującym rozmówcą, który zaskakuje ludzi, którzy znają go inteligentnego i rozsądnego;
  • Staje się problemem dla pacjenta i troski o siebie: zapomina się umyć, zmienić ubranie, usunąć. Nie jest jasne, gdzie zaniedbanie osoby, która wcześniej kochała porządek i czystość, dotyczy także oznak zbliżającej się demencji.

Uważa się, że wymienione objawy na etapie pierwszeństwa można rozpoznać na 8 lat przed wystąpieniem tych objawów choroby.

Wszystkie te objawy odnoszą się do „łagodnego upośledzenia poznawczego”, które ogólnie jest charakterystyczne dla wielu innych stanów patologicznych (głównie zmian naczyniowych mózgu): miażdżycy, przewlekłego niedokrwienia mózgu, następstw udaru niedokrwiennego lub krwotocznego, różnych źródeł encefalopatii, stwardnienie rozsiane, guzy mózgu... lista trwa.

naczyniowe i inne zaburzenia mózgu mogą wywoływać objawy zbliżone do Alzgemera, więc nie warto się panikować, ale obszar potencjalnych zagrożeń powinien być rozważany szerzej

Ludzie, którzy nie mają żadnych problemów naczyniowych w historii i uważają się za względnie zdrowych, sami zauważą trudności w zapamiętywaniu, komunikowaniu się i wykonywaniu trudnych zadań, które wcześniej dawano z łatwością, niż jest to oczywiste dla innych. Przecież osoba nie doświadcza żadnych szczególnych trudności w życiu codziennym w obecności łagodnych zaburzeń poznawczych. Najczęściej drobne błędy popełniane przez niego są uważane przez innych za zmianę charakteru nie do najlepszej z powodu zbliżającej się starości.

Wczesna choroba Alzheimera

Wczesny okres demencji charakteryzuje się postępem objawów, które pojawiają się na etapie prementacji:

  1. Cierpienie pamięci jest zaostrzone, ale różne aspekty nie są jednakowo dotknięte: pacjent wciąż pamięta długo wyuczone informacje, przypomina pewne epizody z poprzedniego życia, nadal wie, jak korzystać z przedmiotów gospodarstwa domowego, ale ostatnie wydarzenia są całkowicie pozbawione głowy;
  2. Problemy z mową stają się zauważalne, zmniejsza się liczba słów w leksykonie, pacjent zapomina o ich znaczeniach, płynność mowy maleje, jednak w komunikacji głosowej nadal dość dobrze używa prostych zwrotów i pojęć.
  3. Funkcje wykonawcze są zakłócone: pacjentowi trudno jest się skoncentrować, zaplanować swoje działania, zaczyna tracić elastyczność myślenia abstrakcyjnego. Umiejętność pisania i rysowania na tym etapie nie jest utracona, ale zajęcia z wykorzystaniem drobnych umiejętności motorycznych są trudne, dlatego ubierając się lub wykonując inne zadania wymagające precyzyjnych ruchów, niezdarność osoby staje się zauważalna.

W początkowej fazie choroby pacjent nadal jest w stanie służyć sobie, wykonywać proste ruchy, mówić świadomie, jednak przy pomocy prostych zwrotów przestaje być całkowicie niezależny (chciał - szybko przygotował się i poszedł, zaplanował - zrobił...) - specjalne wysiłki poznawcze nie są już bez zewnątrz pomoc.

uszkodzenie mózgu w miarę postępu choroby Alzheimera, dotknięte są istotne segmenty

Etap umiarkowanej demencji

Na tym etapie stan pacjenta stopniowo pogarsza się, oczywiście nasilenie objawów również postępuje:

  • Okoliczni ludzie zauważają oczywiste zaburzenia mowy, nie można zgodzić się z osobą, traci zdolność rozumienia swoich fraz i postrzegania innych, zapomina o znaczeniu słów, nie może wyrazić myśli nie tylko słowami, ale także na piśmie. Próbując coś przekazać, zastępuje zapomniane słowa słowami, które przyszły mu do głowy i używa ich nie na miejscu (parafrazując);
  • Pacjent nie może wyrazić swoich myśli nie tylko słowami, ale także na piśmie, praktycznie na ogół traci swoje umiejętności pisania i czytania, chociaż czasami próbuje czytać, ale tylko nazywając listy, które wciąż pamięta. Zainteresowanie czasopismami i książkami najprawdopodobniej wyraża się w tym, że pacjent chce cały czas wyrywać papier na małe kawałki;
  • Koordynacja ruchów cierpi zauważalnie, pacjent nie może samodzielnie ubierać się, używać sztućców, iść do łazienki i toalety;
  • Zauważalne są naruszenia pamięci długotrwałej: przeszłe życie jest wymazane, człowiek nie pamięta, gdzie się urodził, studiował, pracował, przestaje rozpoznawać bliskich mu ludzi;
  • Jednak wraz z rozwojem tych objawów pacjent czasami wykazuje skłonność do włóczęgostwa, agresji, którą zastępuje płaczliwość i bezradność. Zdarzają się przypadki, że tacy pacjenci opuszczają dom, jak później słyszymy w doniesieniach medialnych. Oczywiście, gdy zostaną znalezione, nie powiedzą nic zrozumiałego;
  • Funkcje fizjologiczne na tym etapie również zaczynają wymykać się spod kontroli pacjenta, mocz i zawartość jelit nie utrzymują się - istnieje pilna potrzeba opieki nad nim.

Wszystkie te zmiany stają się dużym problemem dla samej osoby (choć o tym nie wie, ponieważ nie zdaje sobie sprawy ze złożoności swojej pozycji) i dla tych, którzy polegali, by się nią opiekować. W tej sytuacji krewni zaczynają odczuwać ciągły stres i mogą sami potrzebować pomocy, więc ten pacjent jest lepiej trzymany w wyspecjalizowanych instytucjach. Próba uzdrowienia i nadzieja, że ​​pamięć wróci do osoby, niestety nie ma sensu.

Całkowita zależność od pomocy z zewnątrz

Choroba na tym etapie raczej zakończyła swój rozwój, rozpoczęła się ciężka demencja (etap 4). Ci, którzy są blisko nich, nie czekają na poprawę i stracili ostatnią nadzieję, że zobaczą przynajmniej pewne oznaki zdrowego rozsądku w oczach ukochanej osoby. Objawy na tym etapie są bardzo nasilone:

  1. Leksykon jest zawężony do pojedynczych fraz lub nawet ogólnie do słów, których znaczenie sam pacjent jeszcze nie zna, z czasem mowa całkowicie znika, pozostaje tylko niejasny pomruk;
  2. W rzadkich przypadkach pacjent może doświadczyć ataków agresji lub manifestacji emocji, ale częściej pojawia się apatia i całkowita obojętność na to, co dzieje się wokół. Dla niektórych, nawet w tym stanie, pewne zrozumienie zostaje zachowane, a reakcja jest kształtowana wobec emocjonalnego stosunku do nich;
  3. Najprostsza czynność (na przykład wziąć łyżkę, przynieść ją do ust) staje się nieosiągalna - pomoc innej osoby jest potrzebna co minutę. Jeśli na tym etapie zdolność do stopniowego poruszania się jest nadal zachowana, wówczas wyczerpany i tracący siłę pacjent przestaje opuszczać łóżko, po prostu kłamie i patrzy w sufit pustymi oczami;
  4. Duże problemy na tym etapie choroby wynikają z niekontrolowanych funkcji fizjologicznych. Pomimo tego, że takie przedmioty jak pieluchy są obecnie używane z siłą i głównym, prawdopodobieństwo powstawania odleżyn jest dość wysokie. Ryzyko wystąpienia zastoinowego zapalenia płuc pozostaje znaczne, ponieważ osoba nie porusza się, a narządy oddechowe w tym wieku stają się szczególnie wrażliwe.

Życie na tym etapie nie jest długie, jeśli umiarkowane otępienie może trwać przez dziesięć lat, to na tym etapie, biorąc pod uwagę problemy żywieniowe, rozwój odleżyn i zapalenie płuc (główne przyczyny śmierci pacjentów z chorobą Alzheimera), nie jest konieczne liczenie na szczególną długość życia gdzieś około sześciu miesięcy.

Ogólnie długość życia zależy przede wszystkim od wieku, w którym choroba wystąpiła: osoby chore przed 60 rokiem życia mają perspektywę życia przez 15–20 lat, diagnoza 70–75 lat pozostawia pacjenta dziesięć lat, a wiek po 85 latach skraca średnią długość życia tacy pacjenci prawdopodobnie nie będą żyli dłużej niż 4 lata.

Ponadto eksperci zauważają, że kobiety żyją dłużej niż mężczyźni, ludzie, którzy nie mają poważnych chorób - problemy z sercem, naczyniami krwionośnymi i narządami oddechowymi, które pogarszają przebieg choroby Alzheimera, mogą również oczekiwać wydłużenia średniej długości życia.

Wideo: Psychiatra o chorobie Alzheimera i jej objawach

Jak się nie mylić?

Jak nie można pomylić choroby Alzheimera z inną patologią? W końcu oczywiste jest, że wiele zmian naczyniowych daje obraz kliniczny podobny do początkowego stadium choroby Alzheimera. Nie ma potrzeby sięgania daleko, wystarczy przypomnieć tak powszechną chorobę jak osteochondroza kręgosłupa szyjnego, która często jest przyczyną ucisku tętnicy kręgowej i rozwoju niewydolności kręgowo-podstawnej. Wśród wielu dolegliwości (bóle głowy, zawroty głowy, omdlenia) osoba cierpiąca na tę chorobę zauważa spadek koncentracji, cierpienia pamięci, niestabilność nastroju - dobrze jest zastraszyć się otrzymując informacje o demencji. Aby temu zapobiec, lekarze badający pacjenta z podejrzeniem zespołu otępiennego mają na myśli inne choroby, które nie prowadzą do szaleństwa, ale dają podobne objawy.

Wiadomo, że najczęściej choroba Alzheimera wpływa na obszary istotnej aktywności, takie jak:

  • Pamięć;
  • Wyrażanie swoich myśli płynną mową;
  • Postrzeganie świata;
  • Planowanie i prognozowanie;
  • Orientacja w przestrzeni i czasie;
  • Rozwiązywanie prostych problemów i złożonych problemów;
  • Zdolność do wykonywania różnego rodzaju działań z udziałem centralnego układu nerwowego;
  • Samowystarczalność.

Przed przejściem do historii przypadku (Anamnesis morbi), badanie diagnostyczne ujawnia historię życia (A. vitae). Jednocześnie lekarz bada nie tylko historię życia pacjenta, ale także jego najbliższych krewnych. Dzięki ich uczestnictwu, po pierwsze, czasami możliwe jest wykrycie wpływu czynnika dziedzicznego na rozwój procesu patologicznego, a po drugie, mogą oni przekazywać informacje, które pacjent, z powodu dobrze znanych okoliczności (problemy z pamięcią), dawno zapomniał lub nie może odpowiednio reprodukować.

W diagnozie lekarz opiera się, oprócz danych anamnestycznych, na nasileniu objawów neurologicznych i neuropsychologicznych, wykluczając po drodze inne patologie, które dają podobne objawy. Oczywiście sprawa nie kosztuje tylko rozmowy, pacjent poddaje się niezbędnemu badaniu, gdzie, jako narzędzie wyszukiwania, przede wszystkim biorą pod uwagę:

  • Diagnostyka laboratoryjna: badania ogólne (krew, mocz), biochemiczne badania krwi (transaminazy, bilirubina, kreatynina, mocznik, hormony tarczycy, kwas foliowy i witamina B12). Analizy te pomagają wykryć zaburzenia metaboliczne, które często powodują zaburzenia poznawcze o odwracalnym charakterze;
  • Tomografia komputerowa (CT) lub rezonans magnetyczny (MRI) - pozwalają zidentyfikować alternatywne stany patologiczne mózgu, które mogą powodować rozwój demencji;

obraz diagnostyczny mózgu: normalny (z lewej) i choroba Alzheimera (z prawej) - mózg jest zaniknięty, komory są powiększone

Badanie histopatologiczne tkanki mózgowej całkowicie potwierdza diagnozę choroby Alzheimera, jednak jest to już analiza pośmiertna, dlatego ze zrozumiałych powodów niedopuszczalne jest badanie chorób mózgu żywych ludzi.

Testy umiejętności psychicznych

Prosty test oferowany pacjentom. Możesz spędzić w domu, aby zrozumieć głębię naruszeń (sprawdź ich prawdziwą przyczynę i porównaj z Alcegmerem tylko lekarz!)

Testy neuropsychologiczne są wykorzystywane przez psychiatrów do identyfikacji i oceny zaburzeń poznawczych charakterystycznych dla „choroby Alzheimera”. Test, który określa stan zdolności intelektualnych i pamięci, jest bardzo podobny do zajęć z dziećmi w wieku przedszkolnym: pacjent jest proszony o skopiowanie figur, zapamiętanie słów, które usłyszał, w celu rozwiązania prostych zadań arytmetycznych.

Jest możliwe, że w początkowej fazie choroby, jeśli nie ma oczywistych objawów demencji, pacjent będzie w stanie poradzić sobie z tym zadaniem i nie pokazać nic niezwykłego w swoim zachowaniu. Aby znaleźć chorobę, która jest na wczesnym etapie rozwoju, w praktyce psychiatrycznej stosuje się szerszy zakres testów (o różnym stopniu złożoności), co pozwala na nieco głębsze „spojrzenie w mózg” i wykrycie zmian, które nie są bardzo zauważalne dla ludzi wokół.

Testy neuropsychologiczne, mające na celu identyfikację i ocenę zaburzeń poznawczych związanych z tą patologią, przeprowadza absolwent, który zna zasady i metody tego pozornie prostego typu diagnozy.

Czy mam nadzieję na leczenie?

Niestety, leczenie choroby Alzheimera jest niezwykle trudne, ponieważ jak dotąd nikt nie wyzdrowiał. Ponadto jest jeszcze jedno pytanie: czy w ogóle warto? Oczywiście, takie problemy rozwiązuje twój lekarz, więc pozwolimy sobie tylko na kilka (bardzo krótkich) rozumowań.

Nie można narzekać, że leki mające na celu leczenie otępienia w chorobie Alzheimera są całkowicie nieobecne, ale dotychczas stosowane leki nie były w stanie się zatrzymać ani przynajmniej spowolnić procesu patologicznego.

Obecnie inhibitory cholinesterazy (galantamina, donepezil, rywastygmina) są stosowane w leczeniu choroby Alzheimera, spowalniając niszczenie acetylocholiny i stosowane we wczesnym i umiarkowanym otępieniu, jak również memantyna, antagonista NMDA (receptor N-metylo-D-asparaginianu), stosowany w leczeniu choroby środkowej i surowy.

Oprócz słabego działania terapeutycznego na tę chorobę, inhibitory cholinesterazy wywołują nieprzyjemne skutki uboczne (nudności, wymioty, bradykardia, drgawki), a złe skutki uboczne memantyny mogą objawiać się bólem głowy, zawrotami głowy, omamami.

W innych przypadkach pacjentom „problemowym” (nadmierna manifestacja agresji, psychozy) przepisuje się leki psychotropowe, które jednak mają dość poważne skutki uboczne i zdolność do dalszego zmniejszania zdolności poznawczych, więc nie są to leki priorytetowe i nie mają zastosowania przez długi czas.

Oprócz środków farmakologicznych czasami stosuje się interwencję psycho-emocjonalną lub zintegrowaną terapię sensoryczną. Taki wpływ jest możliwy w ścianach wyspecjalizowanej instytucji, ponieważ wymaga udziału psychoterapeuty. Istota tej terapii polega na komunikowaniu się lekarza z osobą, która utraciła (lub utraciła) umysł w celu skorygowania zachowania, sfery emocjonalnej, zdolności poznawczych i innych. Trudno powiedzieć, czy ta metoda daje namacalny wynik, postęp w tej dziedzinie jest w toku, ale nie osiągnięto jeszcze szczególnych osiągnięć, które zasługują na uwagę.

Czy można zapobiec?

Wiele osób, które słyszały o chorobie Alzheimera, znalazły swoje objawy (lub problemy z zapamiętywaniem niedawno poznanego i widzianego) w sobie (lub u krewnego), starają się zapobiec lub zatrzymać proces.

Po pierwsze, w takich przypadkach musisz wiedzieć, że jest to naprawdę choroba, a po drugie, nie ma specjalnych środków zapobiegających demencji starczej typu Alzheimera.

Tymczasem niektórzy twierdzą, że zwiększenie aktywności intelektualnej pomoże uratować sytuację: musisz pilnie zacząć grać w szachy, rozwiązywać krzyżówki, zapamiętywać wiersze i piosenki, nauczyć się grać na instrumentach muzycznych, uczyć się języków obcych.

Inni mają tendencję do przestrzegania specjalnej diety mającej na celu zmniejszenie ryzyka i złagodzenie objawów demencji i składających się z warzyw, owoców, zbóż, ryb, czerwonego wina (w umiarkowanych dawkach) i oliwy z oliwek.

Można założyć, że obie mają rację, ponieważ trening dla umysłu i niektórych pokarmów może mieć pozytywny wpływ na aktywność umysłową. Dlaczego więc nie spróbować, na pewno nie będzie gorzej?

Na to właśnie należy zwrócić uwagę ludzi, którzy w podeszłym wieku bardzo boją się „nie pamiętać o sobie” i próbować zapobiec demencji opisanej przez Alzheimera, aby zapobiec patologii naczyniowej. Faktem jest, że takie czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, takich jak cholesterolemia, cukrzyca, nadciśnienie, złe nawyki jednocześnie zwiększają zarówno ryzyko rozwoju samej choroby, jak i prawdopodobieństwo jej cięższego przebiegu.

Czytaj Więcej O Schizofrenii