Leki przeciwdrgawkowe (farmakologia)

Aktywatory procesów dopaminergicznych

kwas i jego sole

Są to leki, które mogą zapobiegać lub powstrzymywać drgawki o różnej etiologii.

Najczęstszym zaburzeniem drgawkowym jest padaczka. Zespół drgawkowy obserwuje się również w chorobie Parkinsona, a także w przedawkowaniu neuroleptyków fenotiazynowych (parkinsonizm leczniczy).

Leki przeciwpadaczkowe (farmakologia)

Padaczka jest przewlekłą chorobą neuropsychiatryczną ośrodkowego układu nerwowego, objawiającą się nawracającymi napadami drgawek (drgawkami) o innym charakterze.

Wyróżnia się następujące typy napadów:

1 - uogólnione napady padaczkowe, które występują, gdy umysł pacjenta wyłącza się. Obejmują one:

a) duże napady drgawkowe (grand mal) z różnymi objawami drgawkowymi (tonik-klon, tonik, klon); po takim ataku pacjent zwykle zapada w głęboki i długotrwały sen.

b) drobne napady padaczkowe (drobne niedobory) lub nieobecności, objawiające się okresowym upośledzeniem świadomości (kilka sekund), po których następuje szybki skurcz poszczególnych mięśni (na przykład częste mruganie).

2 - napady częściowe (lokalne, ogniskowe):

a) pacjent na tle wyraźnej świadomości nagle rozwija zaburzenia ruchowe, wzrokowe, słuchowe, węchowe, autonomiczne;

b) czasami napady występują z naruszeniem funkcji umysłowych (z niepotwierdzonym lękiem lub agresywnością), zaburzeń pamięci i myślenia, zaburzeń zachowania itp. Pacjent może wykonać czynności, których nie pamięta pod koniec ataku.

Jeśli duże napady drgawkowe następują jeden po drugim, a pacjent nie odzyska przytomności przez długi czas, stan ten nazywany jest stanem padaczkowym.

Przyczyny rozwoju padaczki są różne i nie zawsze jasne: zaburzenia metaboliczne w mózgu, guzy mózgu, urazy głowy itp. Patogeneza opiera się na tworzeniu ogniska padaczkowego w OUN. Impulsy emanujące z niego i powodujące kliniczne objawy padaczki.

Podstawą działania przeciwpadaczkowego substancji są reakcje zachodzące na poziomie błon neuronowych. Niektóre leki przeciwpadaczkowe blokują kanały sodowe (difenina, karbamazepina), inne aktywują układ GABA (fenobarbital, benzodiazepiny, walproiniany), a inne hamują aktywność układu glutaminergicznego (lamotryginy). Wynikiem tych mechanizmów działania jest zwiększenie działania hamującego i hamowanie procesu wzbudzania neuronów.

Leczenie padaczki prowadzi się przez długi czas i regularnie przez wiele lat. Leki i dawki dobierane są indywidualnie. Wypowiedzenie lub zastąpienie jednego leku innym powinno się odbywać stopniowo, ponieważ w przeciwnym razie możliwe jest ostre zaostrzenie choroby. Często stosuje się terapię skojarzoną

Pierwszym skutecznym leczeniem padaczki był Fenobarbital. Lek ma wyraźny efekt hipnotyczny. W leczeniu padaczki przepisuje się ją w dużych dawkach.

Następujące leki mają bardziej selektywne działanie przeciwpadaczkowe:

Fenytoina (difenina) - ma strukturę zbliżoną do kwasu barbiturowego. Ma działanie przeciwdrgawkowe bez wyraźnego efektu hipnotycznego. Skuteczny także w niektórych postaciach zaburzeń rytmu serca. Przypisz do środka w trakcie lub po posiłku, ponieważ drażni podszewkę żołądka. Działania niepożądane: zawroty głowy, podniecenie, gorączka, drżenie, wysypka, nudności, wymioty, przerost dziąseł.

Primidon (heksamidyna) ma podobną strukturę do fenobarbitalu, ale nie ma efektów hipnotycznych. Skuteczny głównie przy dużych napadach. Działania niepożądane: zawroty głowy, nudności, zaburzenia tworzenia krwi, zaburzenia neuropsychiatryczne.

Karbamazepina (Tegretol, Finlepsin, Stazepin) jest skutecznym lekiem przeciwdrgawkowym. Stosowany przy dużych napadach, mieszanych formach (z połączeniem dużych drgawek z objawami psychomotorycznymi. Jest zwykle dobrze tolerowany, czasami mogą wystąpić bóle głowy, nudności, wymioty, senność).

Clonazepam (antelepsin) jest pochodną benzodiazepiny. Ma działanie uspokajające, rozluźniające mięśnie, przeciwdrgawkowe. Ten ostatni jest bardziej wyraźny niż inne leki z tej grupy. Działania niepożądane: upośledzona koordynacja, drażliwość, efekty depresyjne.

Stosowanie leków przeciwpadaczkowych

3.1.3. Leki przeciwdrgawkowe

Kurcze - napadowe mimowolne skurcze mięśni szkieletowych. Mogą to być objawy wielu chorób (zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, urazy głowy, padaczka, obrzęk mózgu itp.) Lub wynik wtórnych zmian w ośrodkowym układzie nerwowym, które występują po częstych infekcjach i zatruciach, zaburzeniach metabolicznych, w szczególności niedoborze witamin W6, niedobór wapnia i tak dalej. Często drgawki są związane z systematycznym przepracowywaniem mięśni, na przykład u sportowców, maszynistek, skrzypków. Napady występują czasami u zdrowych osób podczas kąpieli w zimnej wodzie lub podczas nocnego snu.

Jako leki przeciwdrgawkowe stosuje się leki z różnych grup farmakologicznych (barbiturany, środki uspokajające), które osłabiają procesy pobudzenia lub wzmacniają procesy hamowania w ośrodkowym układzie nerwowym, a także specjalne leki przeciwdrgawkowe przepisywane w przypadku padaczki, choroby Parkinsona, parkinsonizmu, tików i innych chorób.

Choroba Parkinsona lub drżenie są przewlekłą, powoli postępującą chorobą, która jest spowodowana przez uszkodzenie w jednym z obszarów mózgu (tak zwany układ pozapiramidowy). Przyczyny zmiany, co do zasady, nie można ustalić.

Podobne objawy (zmniejszona ogólna aktywność ruchowa, powolność ruchu, drżenie, zwiększone napięcie mięśniowe) mają parkinsonizm, w którym cierpi również układ pozapiramidowy. Parkinsonizm może być konsekwencją przeniesionego zapalenia mózgu, miażdżycy naczyń mózgowych, urazowego uszkodzenia mózgu, przewlekłego zatrucia manganem, tlenku węgla, ołowiu i dwusiarczku węgla, przyjmując pewne leki (chlorpromazyna, haloperidol, rezerpina itp.). W obu chorobach ośrodkowego układu nerwowego zwiększa się ilość acetylocholiny i zmniejsza się dopamina. Dlatego pacjenci są leczeni środkami, które zwiększają aktywność struktur mózgowych, w których neuroprzekaźnikiem jest dopamina, lub które blokują centralne działanie acetylocholiny.

Leki z pierwszej grupy obejmują lewodopę, amantadynę, bromokryptynę, które albo stymulują receptory dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym, albo zwiększają jej stężenie w tkankach mózgu (zwiększają powstawanie lub zapobiegają niszczeniu dopaminy). Sama dopamina nie może być stosowana jako lek przeciwdrgawkowy, ponieważ nie przenika z krwi do mózgu (przez barierę krew-mózg). Przeciwnie, lewodopa łatwo przechodzi przez bariery tkankowe i zamienia się w dopaminę w neuronach. Jest to jeden z najskuteczniejszych leków przeciw parkinsonizmowi, jednak lewodopa często powoduje nudności, wymioty, utratę apetytu, spadek ciśnienia krwi z ostrą zmianą pozycji ciała z poziomej na pionową (hipotonia ortostatyczna), zaburzenia rytmu serca. Większość z tych działań niepożądanych wiąże się z powstawaniem dopaminy z lewodopy w tkankach obwodowych. Prawdopodobieństwo ich wystąpienia można zmniejszyć, jeśli w połączeniu z lewodopą stosuje się substancje, które hamują transformację lewodopy w dopaminę, ale nie przenikają przez barierę krew-mózg, czyli działają na obwodzie. Te substancje hamujące to benserazyd i karbidopa, które często łączy się z lewodopą w pojedynczej postaci dawkowania.

Nagromadzenie dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym jest promowane przez czynniki, które selektywnie blokują enzym oksydazę monoaminową (MAO), na przykład selegilinę. Jak już wspomnieliśmy, pod wpływem MAO typu B dopamina ulega utlenianiu (rozkładowi). Dlatego też blokada MAO prowadzi do wzrostu stężenia dopaminy w mózgu. Selegilina jest stosowana jako środek przeciw parkinsonizmowi.

Druga grupa leków przeciw parkinsonizmowi, które blokują centralne działanie acetylocholiny, jest mniej reprezentatywna. Obejmuje triheksyfenidyl i difenylotropinę, które hamują nie tylko centralne, ale także obwodowe receptory cholinergiczne. Substancje te będą również wymienione w następnym rozdziale dotyczącym leków, które wpływają na autonomiczny układ nerwowy. Wiele skutków ubocznych tych leków wiąże się z działaniem na obwodowe receptory cholinergiczne: suchość błony śluzowej jamy ustnej, szybkie bicie serca, zaburzenie akomodacji oka i inne.

Jeśli ponownie przejdziemy do rysunku 3.1.1, zobaczymy, że działanie lewodopy ma na celu syntezę mediatora (punkt 2), amantadyny i bromokryptyny - w stymulowaniu receptorów dopaminy (punkt 8), selegilina - zapobieganie niszczeniu neuroprzekaźnika (punkt 4), holinobloki - badanie przesiewowe receptora (tj. ponownie punkt 8).

Wszystkie powyższe leki przeciw parkinsonizmowi nie są lekami etiotropowymi, to znaczy nie eliminują przyczyny choroby (co w wielu przypadkach lekarze nic nie wiedzą). Eliminują one lub łagodzą objawy choroby (leczenie objawowe), więc ich działanie utrzymuje się tylko w momencie stosowania.

Leki przeciwdrgawkowe obejmują również leki stosowane w leczeniu padaczki. Padaczka jest chorobą, w której wraz z drgawkami i innymi napadami rozwijają się bardzo charakterystyczne zmiany osobowości: agresywność lub strach, gadatliwość, natrętne pragnienie nauczania lub dawania rad, podejrzliwość i tak dalej. Najczęściej padaczka występuje w dzieciństwie i okresie dojrzewania, może być wynikiem organicznych zmian w mózgu (nowotwory, urazy, kiła centralnego układu nerwowego, choroby naczyniowe). W USA około 1% populacji cierpi na padaczkę i jest drugą najczęstszą chorobą neurologiczną po udarze.

Przed pojawieniem się leków przeciwdrgawkowych padaczkę leczono ziołami i ekstraktami zwierzęcymi, stosując puszki lub nawet otwierając (trepanując) czaszkę. W 1857 roku bromek potasu był z powodzeniem stosowany po raz pierwszy w leczeniu padaczki, w 1912 roku - fenobarbitalu, aw 1938 roku - fenytoiny. Teraz w Rosji używa się około 30 leków.

Okresowe występowanie napadów padaczkowych jest wynikiem zaburzeń funkcjonowania neuronów mózgu, co prowadzi do powstania patologicznego ogniska padaczkowego. Większość obecnie znanych leków przeciwpadaczkowych zmniejsza pobudliwość neuronów ogniska padaczkowego. Uważa się, że nadwrażliwość neuronów i niestabilność potencjałów błonowych, powodująca spontaniczne wyładowania, może być spowodowana wzrostem stężenia mediatorów centralnego stymulowania, zmniejszeniem zawartości hamujących neuroprzekaźników, a także naruszeniem przepuszczalności błon komórkowych dla jonów (sodu i innych).

Istnieją trzy najbardziej prawdopodobne mechanizmy działania leków przeciwpadaczkowych.

1. Stymulacja receptorów GABA. Przypomnijmy, że kwas gamma-aminomasłowy (GABA) jest głównym endogennym ośrodkowym mediatorem hamującym, dlatego stymulacja receptorów GABA prowadzi do zwiększenia hamującego działania GABA na ośrodkowy układ nerwowy i zahamowania aktywności neuronalnej. Podobnie jak fenobarbital, benzodiazepiny - klonazepam, diazepam i lorazepam, kwas walproinowy i walproinian sodu, wigabatryna.

2. Blokowanie receptorów glutaminianowych lub zmniejszanie ich uwalniania z końców presynaptycznych (lamotrygina). Ponieważ glutaminian jest mediatorem pobudzającym, blokowanie jego receptorów lub zmniejszanie ilości prowadzi do zmniejszenia pobudliwości neuronów.

3. Blokowanie kanałów jonowych (sodu, potasu) w komórkach nerwowych, co komplikuje transmisję sygnału synaptycznego i ogranicza rozprzestrzenianie się aktywności napadowej (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy i walproinian sodu).

Należy zauważyć, że ten sam lek może mieć kilka mechanizmów działania.

Obfitość leków do leczenia padaczki tłumaczy się różnorodnością objawów tej choroby. Przecież nawet napady padaczkowe mogą być kilku typów, a mechanizmy ich występowania są również różne. Jednak stworzenie idealnego leku przeciwpadaczkowego jest jeszcze dalekie. Oto krótka lista wymagań, które musi spełniać: wysoka aktywność i długi czas działania w celu zapobiegania napadom przez długi czas, skuteczność w różnych typach padaczki, ponieważ często występują mieszane formy choroby, brak środków uspokajających, środków nasennych, alergicznych i innych właściwości (substancje te przyjmują przez kilka miesięcy lub nawet lat), niezdolność do gromadzenia, uzależniania i narkomanii. I na przykład, fenobarbital nawet w małych dawkach może powodować senność, letarg, może gromadzić się w organizmie i powodować uzależnienie. Fenytoina, jako substancja bardziej selektywnie aktywna, zapobiegająca rozwojowi drgawek, nie ma ogólnego działania hamującego na ośrodkowy układ nerwowy, ale niestety, gdy jest przyjmowana, zawroty głowy, drżenie ciała lub jego części, mimowolne ruchy oczu, podwójne widzenie, mdłości, wymioty i inne działania niepożądane. Karbamazepina, szeroko stosowana w leczeniu różnych postaci padaczki, a także fenytoiny, blokuje kanały sodowe w komórce. Zaletą tego jest pozytywny wpływ na psychikę: poprawia się nastrój, wzrasta aktywność i towarzyskość pacjentów, co ułatwia ich rehabilitację społeczną i zawodową. Ale ten lek ma wady. Na początku leczenia karbamazepina może zakłócać trawienie, powodować bóle głowy, zawroty głowy, senność i hamować reakcje psychomotoryczne. W związku z tym nie zaleca się przypisywania go kierowcom, operatorom maszyn i osobom o podobnych zawodach. Kiedy bierzesz lek, musisz przeprowadzać regularne badania krwi, ponieważ możliwe jest zmniejszenie liczby leukocytów lub płytek krwi. Nawet kwas walproinowy, którego skutki uboczne są nieliczne i łagodne, wzmacnia niepożądane właściwości innych leków przeciwpadaczkowych.

Negatywny wpływ leków przeciwpadaczkowych jest zwykle związany z ogólnym zahamowaniem międzyneuronalnej transmisji impulsów w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym, co wynika z braku selektywności działania leków.

Rola lekarza w leczeniu padaczki szczególnie wzrasta, ponieważ tylko specjalista może przepisać konieczne środki, biorąc pod uwagę wszystkie czynniki: spektrum działania, skutki uboczne, postać choroby i rodzaj napadów.

Główne leki przeciwpadaczkowe i ich obszary zastosowania są wymienione w tabeli 3.1.1.

Leki przeciwdrgawkowe: klasyfikacja, metody podawania

Leki przeciwdrgawkowe stosuje się w celu zmniejszenia lub całkowitego wyeliminowania skurczów mięśni, a także napadów padaczkowych. Ta grupa leków może być stosowana do napadów, które mają inny charakter pochodzenia.

Jeśli dana osoba jest często zaniepokojona takimi objawami, jest to jeden z pierwszych powodów, aby skonsultować się z lekarzem. Takie manifestacje mogą mówić o rozwoju poważnych chorób zarówno na tle układu nerwowego, jak i innych narządów.

Działania leków przeciwdrgawkowych

  • Napady mogą objawiać się u osoby w różnych okresach życia od dzieciństwa Najczęstszymi przyczynami ich manifestacji są:
  • Wrodzone wady rozwojowe mózgu. W takich przypadkach drgawki zaczynają się pojawiać od wczesnego dzieciństwa.
  • Niewystarczające nasycenie tlenem tkanki.
  • Niedobór podstawowych pierwiastków śladowych.
  • Urazowe uszkodzenie mózgu.
  • Guzy mózgu.
  • Wysoka temperatura dzięki ARVI.
  • Zatrucie organizmu w wyniku zatrucia.
  • Padaczka.

Aby pozbyć się problemu, konieczna jest dokładna diagnoza. Jest to konieczne, aby przepisać leki przeciwdrgawkowe dokładnie biorąc pod uwagę indywidualne cechy ludzkiego ciała.

W przypadku drgawek osoba doświadcza nie tylko skurczu, ale także silnego bólu. Działania leków przeciwdrgawkowych powinny mieć na celu eliminację objawów, łagodzenie objawów, łagodzenie bólu. Leki te powinny zmniejszać ból, eliminować skurcz mięśni bez ucisku centralnego układu nerwowego.

Każdy lek przeciwdrgawkowy jest wybierany indywidualnie, biorąc pod uwagę złożoność i stopień rozwoju patologii. W zależności od ciężkości choroby leki można przepisywać zarówno na całe życie, jak i na poszczególne fazy choroby.

Podstawy leczenia drgawek

Leczenie objawów konwulsyjnych powinno być wszechstronne. W tym celu stosowane są leki o różnych efektach:

  • Niesteroidowe leki o działaniu przeciwzapalnym. Mają one na celu obniżenie temperatury ciała, eliminację bólu.
  • Grupa leków przeciwbólowych.
  • Oznacza wyeliminowanie skurczów mięśni.
  • Preparaty miejscowe, maści i żele, które są stosowane do leczenia miejsc zapalenia podczas skurczu mięśni.
  • Kojące preparaty do normalizacji układu nerwowego.
  • Leki przeciwdrgawkowe w celu wyeliminowania objawów bólu.

Niektóre z przepisywanych leków powodują opóźnienie rozwoju reakcji alergicznych.

Główne grupy leków przeciwdrgawkowych obejmują:

  • Aminostilben - mają na celu złagodzenie napięcia mięśniowego, po ich zażyciu następuje poprawa nastroju pacjenta.
  • Barbiturany - leki przeciwdrgawkowe ze środkami uspokajającymi. Biorąc leki w tej grupie, należy wziąć pod uwagę, że przyczyniają się one do obniżenia ciśnienia krwi i mają efekt hipnotyczny.
  • Leki przeciwdrgawkowe oparte na benzodiazepinach. Tego typu leki mają wyraźny wpływ, najczęściej są stosowane w padaczce i długotrwałych zaburzeniach nerwowych.
  • Sukcynidy - leki przeciwdrgawkowe do łagodzenia skurczu poszczególnych mięśni w nerwobólach. Konieczne jest picie leków tego typu z ostrożnością, ponieważ możliwe są efekty uboczne w postaci nudności i zaburzenia snu.

Leki na receptę sporządzane na podstawie charakteru pochodzenia napadów.

Preparaty na padaczkę

Wszelkie leki powinny być przepisywane wyłącznie przez lekarza, ponieważ mają one wiele przeciwwskazań. Popularne leki przeciwdrgawkowe obejmują:

  • Benzobamil - lek ma łagodny wpływ na organizm, ma niską toksyczność. Lekarstwo dla osób z patologiami nerek, choroby serca są przeciwwskazane.
  • Primidon jest lekiem przeciwdrgawkowym stosowanym w ciężkich postaciach padaczki. Ma potężny wpływ na hamowanie neuronów.
  • Phenyton - środek stosowany z lekkim zahamowaniem zakończeń nerwowych. Jest przepisywany pacjentom z częstymi drgawkami.
  • Voltaren - lek przeciwdrgawkowy z zaburzeniami neurologicznymi kręgosłupa.

Zaleca się skonsultowanie się ze specjalistą przy pierwszej manifestacji objawów. Należy pamiętać, że takich leków przeciwdrgawkowych bez recepty nie można kupić!

Preparaty na skurcze w nogach.

Skurcz mięśni brzuchatych najczęściej występuje z powodu nieprawidłowości naczyniowych, urazów, a także z powodu braku pierwiastków śladowych w organizmie. Możesz usunąć skurcz za pomocą przeciwdrgawkowych preparatów na nogi. W kompleksie można stosować tabletki i maści.

Najpopularniejsze leki przeciwdrgawkowe na skurcze nóg:

  • Detralex - lek jest w stanie zmniejszyć napięcie żylne. Jest przepisywany w celu wzmocnienia ścian naczyń krwionośnych, naczyń włosowatych. Regularne spożywanie zmniejszy skurcze. Detralex przepisywany jest na kurcze nocne, ciężkość nóg i niewydolność żylną. Ten lek na napady nie tylko usuwa nieprzyjemny objaw, ale także eliminuje przyczynę patologii. Dzięki działaniu leku przeciwdrgawkowego proces zapalny jest usuwany, a przepływ krwi poprawia się. Jako efekt uboczny mogą wystąpić reakcje alergiczne. W związku z tym lek nie jest przepisywany dzieciom poniżej 18 lat i kobietom w ciąży.
  • Venoflebin jest lekiem na skurcze w nogach w postaci granulek. Pomaga pozbyć się bolesnych doznań z żylakami. Tabletki przyjmowane pół godziny przed posiłkami 8 granulek 4 razy dziennie. Muszą się rozpuścić pod językiem. W stanie ostrym 40 granulek rozcieńcza się w wodzie i pije jednocześnie. Z powodu działań niepożądanych mogą wystąpić alergie z powodu przedawkowania leku.
  • Venarus - pigułki ze skurczów w nogach, zwiększające elastyczność ścian naczyń krwionośnych, przywracające przepływ krwi. Jest przepisywany na ciężkie nogi, niewydolność żylna. Lek może być stosowany w leczeniu żylaków podczas ciąży. Przebieg leczenia określa specjalista.
  • Troxevasin - lek przeciwdrgawkowy mający na celu wyeliminowanie przewlekłych problemów z naczyniami krwionośnymi. Główny składnik aktywny zmniejsza łamliwość naczyń włosowatych, wzmacnia naczynia krwionośne. Narzędzie jest używane po doznaniu obrażeń, niewydolności żylaków, zwiększonego ciśnienia.
  • Rutaskorbin to nazwa tabletek na skurcze znanych wielu. Mają pozytywny wpływ na całe ciało. Narzędzie służy do braku witamin, uszkodzeń naczyń włosowatych, obrzęków nóg.

Często skurcze kończyn występują z powodu braku pewnych składników w ludzkim ciele. W tym przypadku tabletki na skurcze nóg powinny zawierać pierwiastki śladowe, takie jak potas, magnez i wapń.

  • Asparkam - lek zawiera potas i magnez. Jest stosowany zarówno do leczenia, jak i do zapobiegania skurczom kończyn.
  • Propanorm - lek przeciwdrgawkowy, który ma wiele skutków ubocznych. Bez uzyskania pełnej konsultacji z lekarzem nie można go przyjąć. Propanorm służy do całkowitego leczenia skurczów kończyn.
  • Calcium D3 jest lekiem przeciwdrgawkowym przepisywanym w celu szybkiego uzupełnienia ciała wapniem.
  • Magnez B6 - pomaga poprawić pobudzenie nerwowe mięśni. Reakcje alergiczne mogą wystąpić jako działania niepożądane.

Na zalecenie lekarzy można przepisywać zastrzyki na skurcze w nogach.

Leki przeciwdrgawkowe dla dzieci

Ponieważ każdy lek przeciwdrgawkowy wywiera przygnębiający wpływ na układ nerwowy, a także na ośrodek oddechowy, należy bardzo ostrożnie wybierać leki dla dzieci.

Leki przeciwdrgawkowe dla dzieci muszą spełniać kilka kryteriów. Nie powinny wywierać tłumiącego wpływu na psychikę dziecka. Tylko hipoalergiczne, nie uzależniające leki mogą być podawane dzieciom.

Najczęściej przepisywane są dzieciom następujące leki:

  • Karbamazepina - lek zmniejsza ból u pacjentów z nerwobólami. Po kilku dniach przyjmowania leku zmniejsza się uczucie niepokoju, zmniejsza się agresywność młodzieży, a nastrój znacznie się poprawia. Ataki padaczki stają się rzadsze. Lek jest przepisywany dzieciom od trzech lat.
  • Zeptol jest lekiem na skurcze nóg z efektem znieczulającym. Jest przepisywany na nerwoból potrójny i padaczkę. Jest wykonany w postaci tabletek i jest przeznaczony dla dzieci od trzech lat.
  • Valparin jest lekiem przeciwdrgawkowym, który nie hamuje oddychania. Narzędzie nie wpływa na ciśnienie krwi, można je przypisać dzieciom od urodzenia. Najczęściej stosowany do drgawek w wysokich temperaturach. Dla dzieci do trzech lat lek jest przepisywany w zastrzykach.
  • Konvuleks - leki przeciwdrgawkowe dla dzieci z łagodnym działaniem uspokajającym. Potrafi poradzić sobie z konwulsjami o różnym pochodzeniu. Narzędzie jest dostępne w postaci tabletek, kropli i kapsułek.
  • Sibazon jest lekiem przeciwdrgawkowym. Należy zachować ostrożność, ponieważ może obniżyć ciśnienie tętnicze. Produkowany w tabletkach i do wstrzykiwań dożylnych. Może być przepisany w celu złagodzenia ataków u dzieci od jednego roku.

Jeśli dziecko ma drgawki, nie można podjąć żadnych działań niezależnie. Rodzice muszą pilnie wezwać karetkę i obserwować dziecko przed przybyciem. Żaden lek przeciwdrgawkowy nie może być podany bez recepty.

1. Klasyfikacja leków przeciwdrgawkowych

Barbiturany przeciwdrgawkowe: fenobarbital (luminal), benzon, benzobamil, heksamidyna (primidon).

Pochodne hydantoiny: difenina.

Pochodne oksazolidynodionu: trimetan.

Sukkinoidy. Według struktury chemicznej pochodzą one z kwasu bursztynowego i mają elementy podobieństwa z hydantoinami: ethosuximide, nufemid.

Iminostilben: karbamazepina (finlepsin).

Pochodne benzodiazepiny: klonazepam.

Walproiny (stymulatory centralnych procesów organicznych GABA): acediprol.

Lamopridizhin (blokujące neuroprzekaźniki pobudzające ośrodkowe aminokwasy).

Różne leki przeciwdrgawkowe: chlorakon (belamid), metindion, felbamat, wodzian chloralu, mydokalm, baklofen, dantrolen, tizanidyna, miolgin.

Leki przeciwdrgawkowe

Wszystkie perparta są w stanie zatrzymać napady o dowolnej etiologii → wyeliminować ton mięśni szkieletowych.

4. Zabiegi na drgawki objawowe.

Zabiegi na napady objawowe.

Środki stosowane w łagodzeniu napadów, które są objawem każdej choroby, sprzęt ratunkowy. Farmakodynamika wiąże się ze zmniejszeniem pobudliwości ośrodkowego układu nerwowego → konieczne jest zmniejszenie aktywności neuronów, zakłócenie transmisji sympatycznej.

1. Derived DB: diazepam (seduxen), Domięśniowo i dożylnie wstrząsy ustają w ciągu 5 minut, mięśnie rozluźniają się.

2. Pochodne GABA: wodorotlenek sodu - jest skuteczny w kwasicy - zmniejsza przeszkodę mózgu w tlenu

3. Lokalna anastetyka: lidokaina - blokuje przepływ jonów sodu.

4. Neuroleptyki: droperidol

5. Sole: MgSO4 - jeśli drgawki spowodowane wysokim ciśnieniem krwi, częściej wstrzykiwane w / m, ponieważ może powodować depresję oddechową.

6. Barbiturany, znieczulenie - jeśli nie ma nic innego.

Klasyfikacja według struktury chemicznej:

1. Barbiturany: fenobarbital, pirymidon

2. Pochodne hydantoiny: fenytoina

3. Pochodne oksazolidyny: trimetadion

4. Pochodne sukcynimidu: etosuksymid

5. Pochodne benzodiazepin: klonazepam

6. Pochodne karboksyamidu: karbamazepina

7. Valproates: walproinian sodu, valpromid

8. Inne leki: lamotrygina, topiramad, gabapeptyna, lewetyracetam

I. Uogólnione napady:

· Napad toniczno-kloniczny (silny napad - utrata stanu świadomości, drgawki toniczne, zatrzymanie oddechu): walproinianów, difenin, fenobarbital, lemotrygina, karbamazepina, heksamidyna, benzonalny

· Absans (mały atak - utrata przytomności): etosukimid, klonazepam, walproinianów, lamotrygina

· Padaczka miokloniczna (bez utraty przytomności): walproinianów, klonazepam, nitrazepam

· Stan padaczkowy (napad trwa 30 minut): diazepam, klonazepam, fenobarbital sodu, środki do znieczulenia.

Ii. Częściowe napady:

· Proste zajęcia: karbamazepina, lamotrygina

· Napady psychomotoryczne: karbamazepina, difenin, walproinian, fenobarbital, heksamidyna

Klasyfikacja według mechanizmu działania.

· Blokuj kanały sodowe: karbamazepina, difenina, felbamat

· Blokery kanału wapniowego typu T: etasuksymid, trimetyna. Haapenina

· GABA-ergiczne leki, które hamują: fenobarbital, tiazepam, klonazepam, hexamicd

· Preparaty hamujące aktywność aminokwasów pobudzających (glutaminian, aspatrat): lamotrygina, topiramat

temat: Analgetyki.

Analgezja - utrata wrażliwości na ból. Dzielą się na dwie grupy narkotyczne i nie narkotyczne. Różni się on od grupy środków znieczulających miejscowo ogólnym oddziaływaniem na organizm, a także od środków znieczulających przez to, że nie „wyłączają” świadomości.

Leki, których ponowne użycie może powodować uzależnienie psychiczne i fizjologiczne, mają bezpośredni zależny od dawki efekt przeciwbólowy. Według pochodzenia dzieli się je na:

1. Alkaloidy opium: morfina, kodeina, omonofon, morfilong

2. Leki syntetyczne i półsyntetyczne: promedol, fentanyl, sufentanyl

Charakterystyczne cechy narkotycznych leków przeciwbólowych.

1. Silne działanie przeciwbólowe, zdolne do zatrzymania bólu, ponieważ działają na same receptory bólu i na przewodzenie impulsów i wpływają na sam centralny układ nerwowy.

2. Miej szczególny wpływ na centralny układ nerwowy:

· Może powodować euforię, powtarzające się używanie, uzależnienie i uzależnienie

· Uzależnienie tworzy się bardzo szybko, szczególnie w przypadku alkaloidów opium (szczególnie szybko u kobiet i dzieci)

Zgodnie ze specjalnymi wskazaniami: ciężkie bóle, które mogą powodować bolesny rozwój wstrząsu, z urazami, oparzeniami, operacjami, zawałem mięśnia sercowego, w onkologii. Antagoniści - nalokson, naltrekson eliminują zarówno działanie przeciwbólowe, jak i toksyczne.

Wiążą się ze specyficznymi receptorami (opioidami) i pobudzają je i od tego czasu zatrzymują postęp impulsu bólu PD ustaje w nocireceptorach. Receptory zostały po raz pierwszy znalezione w układzie anty-przeciwzapalnym (systemie, który tłumi ból, w przeciwieństwie do systemu nikotynowego - który postrzega ból - receptory nocyceptorowe). Bodźcami dla nocyceptorów są bradykinina, histamina, serotonina, glutaminian, jony K - receptory te nie są selektywne.

Endogenne ligandy receptorów opioidowych obejmują enkefaliny (leu-enkefalina, met-enkefalina), działają jako mediatory układów opioidowych. Narkotyczne leki przeciwbólowe pobudzają receptory opioidowe, takie jak ligandy endogenne.

Narkotyczne leki przeciwbólowe łagodzą ból, ponieważ receptory opioidowe pobudzają nie tylko na obwodzie, ale także w ośrodkowym układzie nerwowym. Odczuwanie bólu, tolerancja bólu i zmniejszony ból emocjonalny są osłabione. Duża liczba receptorów opioidowych znajduje się w przewodzie pokarmowym.

Rodzaje receptorów opioidowych:

· Μ (mu) -R - analgezja, euforia, aktywność narkotykowa, depresja oddechowa, związana z nimi zwężenie źrenic, regulują procesy pamięci, apetyt

· Δ (delta) -R - analgezja, hipotermia, efekt hipotensyjny łańcucha, depresja oddechowa

· K (kappa) -R - analgezja, działanie uspokajające, efekt psychosohomimy

Klasyfikacja narkotycznych leków przeciwbólowych.

W odniesieniu do receptorów opioidowych:

1. Agoniści receptora opioidowego (stymulują wszystkie receptory):

· Preparaty alkaloidów opium: morfina, kodeina, monarcha, morfilong

· Leki syntetyczne: fentanyl, remifentanyl, promedol, pirytramid

2. Częściowi agoniści receptora opioidowego: buprenorfina (buprex)

3. Agoniści antagonisty receptora opioidowego (niektóre typy stymulują (delta i kappa), inni blokują (mu)): pentazocyna, nalbufina, butorfanol (mniej skutków ubocznych, wolniejsze uzależnienie)

4. Antagoniści receptorów opioidowych - nie są to leki przeciwbólowe, lecz usuwają narkotyczne leki przeciwbólowe z ich związku z receptorami: nalokson, naltrekson

5. Mieszane działanie przeciwbólowe: tramadol

Tramadol: oddziałuje z opioidowymi receptorami μ i zakłóca neuronalny wychwyt noradrenaliny i serotoniny. Tramadol zwiększa segmentarne i zstępujące działanie hamujące serotonergię na przenoszenie impulsów bólowych w tylnych rogach rdzenia kręgowego.

Charakterystyka narkotycznych leków przeciwbólowych.

Do standardowego przyjmowania morfiny. Wpływ na centralny układ nerwowy:

· Dysphoria - pentazocyna, nalorfina

· Sedacja (świadomość nie wyłącza się), senność (niespokojny sen, bogata w sny)

· Depresja oddechowa (zmniejsza wrażliwość na CO2 i kwasica)

· Ucisk centrum kaszlu: kodeina

· Hipotermia (w dużych dawkach) - centrum regulacji ciepła jest zablokowane, aktywowany jest środek wymiany ciepła

· Tłumione uwalnianie FSH, ACTH, testosteronu

· Uwalnianie hormonu wzrostu, prolaktyny wzrasta

· Stymulowany nerw błędny → bradykardia, skurcz oskrzeli

· Pobudzenie jąder nerwu okoruchowego - zwężenie źrenicy

· Hamowanie ośrodka naczynioruchowego - spadek ciśnienia krwi

· Zahamowanie centrum wymiotów, u 20% osób osoba może zachorować i nudności z powodu stymulacji ośrodków wymiotnych dolnej 4 komory

· Zwiększenie wydzielania wazopresyny → zwiększa diurezę

· Rozwiń naczynia mózgowe z powodu akumulacji CO2 → wzrost ciśnienia śródczaszkowego

· Zwiększone napięcie mięśni oskrzeli

· Skurcz żółci i dróg moczowych

· Zwiększenie tonu zwieraczy LCD i MV

· Wpływ na jelita: zwiększa napięcie mięśni gładkich, zmniejsza perystaltykę, nasila wchłanianie wody, zmniejsza się wydzielanie trzustki → rozwijają się zaparcia (zaparcia)

· Tłumienie odruchów w defekacji i oddawaniu moczu: morfina

· Rozszerzenie naczyń skórnych

Syntetyczne narkotyczne leki przeciwbólowe.

Są łatwiejsze do przenoszenia, praktycznie nie hamują oddychania, rozwija się mniej euforii i uzależnienia. Nie powodować zwiększenia napięcia mięśni gładkich narządów wewnętrznych.

Zastosowanie syntetycznych środków przeciwbólowych.

Neuroleptanalgesia - rodzaj łagodzenia bólu, który osiąga się przez wspólne wprowadzenie krótko działających neuroleptyków droperidol + krótko działający narkotyczny środek przeciwbólowy fentanyl = „Talamonal”. Pozwala to na krótkoterminową operację.

Ataralgezja - podłącz środek uspokajający diazepam + narkotyczny środek przeciwbólowy fentanyl.

Fentanyl: 300 razy silniejszy niż morfina działa krótko przez 20-30 minut. Wyrażone osłabia oddychanie, ale trwa sekundę. Powoduje skurcz spastyczny mięśni międzyżebrowych.

Przeciwwskazania do wszystkich leków.

· Dzieci do lat 3 według wskazań życiowych, ciąża, starość

· Wysokie ciśnienie śródczaszkowe

Ostre zatrucie ON.

· Wyraźne obniżenie świadomości

Leczenie: leczenie objawowe + nalokson

· Zmniejszona sprawność umysłowa i fizyczna

· Zmniejszona wrażliwość skóry, błon śluzowych

· Wyniszczenie, pragnienie, zaparcia

Traktuj nalokson nie mogę!

Te leki są NLPZ, nie powodują uzależnienia.

Blokują one enzym cyklooksygenazy, który z kolei blokuje tworzenie prostaglandyn z kwasu arachidonowego, które powstają w miejscach zapalenia i uwrażliwiają receptory bólowe, zwiększając wrażliwość na ból, a także wpływając na centrum termoregulacji, powodując hipertermię => łagodzą ból związany ze stanem zapalnym. T. do leków przeciwbólowych to NLPZ, mają one również działanie przeciwzapalne i przeciwgorączkowe.

Wskazania do użycia.

· Choroby niereumatyczne narządu ruchu (zapalenie mięśni, zapalenie stawów, uraz)

· Choroby neurologiczne (korzeniowe, nerwobóle)

· Zespół bólowy (ból głowy, ból zęba)

Klasyfikacja nie narkotycznych leków przeciwbólowych:

1. NLPZ

· Paracetomol: przeciwbólowe, przeciwgorączkowe - brak działania przeciwzapalnego

· Methameson sodium (analgin) - pochodna pirazolonu

· Ketorolac - mają silne działanie przeciwbólowe, które może być równe morfinie

· Kwas acetylosalicylowy. W przypadku leków przeciwbólowych wybiera się NLPZ, które mają silne działanie przeciwbólowe i jednocześnie nie mają praktycznie żadnego działania przeciwzapalnego.

2. Agoniści receptora serotoninowego: sumatryptan, zolmitriptan, naratryptan używane, gdy megren, normalizują ton naczyń opon.

3. Przygotowania innych grup farmakologicznych:

· Leki przeciwdrgawkowe: karbamazepina

4. Leki kombinowane: cytromon, coldrex, Pentalgin (metamizol + naproksen + kodeina + fenobarbital), baralgin (z bólem spowodowanym przez skurcz)

temat: leki psychotropowe

Pierwsze leki psychotropowe pojawiły się w 1952 r. Co roku testuje się 500-600 substancji. Według WHO 15% osób cierpi na choroby psychiczne.

Leki psychotropowe (kierunek duszy +) - leki, które selektywnie regulują funkcje psychiczne emocji, motywację zachowania, aktywność psychomotoryczną.

Przygotowania dzielą się na:

1. Leki o depresyjnym działaniu na psychikę

2. Przygotowania aktywujące procesy mentalne

Leki hamują procesy umysłowe (psycholeptyki).

Neuroleptyki - (z greckiego neuronu + zdolnego do postrzegania) leki zdolne do zmniejszenia objawów psychotycznych, zmniejszenia urojeń, halucynacji, agresywności, impulsywności reakcji behawioralnych, zatrzymania pobudzenia psychomotorycznego.

Klasyfikacja chemiczna.

I. Typowe neuroleptyki

1. Pochodne fenotiazyny

· PF z rodnikiem aminoalkilowym (alifatycznym): chlorpromazyna (aminazyna), alimemazyna (teralen), lewomepromazyna (teasercin).

· PF z rodnikiem piperydynowym: Thioridazine (Sonapax), periciazine

· PF z rodnikiem piperazynowym: perfenazyna, trifluopirazyna, flufenazyna

2. Pochodne butyrofenonu: droperidol, haloperidol

3. Pochodne tioksantenu: chlorprothixen, zuclopentyxol, flupentiksol

4. Pochodne difenylobutylopiperydyny: pimozyd, fluspirylen, penfluridol

Ii. Nietypowe neuroleptyki

1. Pochodne dibenzodiazepiny: klozapina, olanzapina

2. Pochodne podstawionego benzamidu: sulpiryd, sultopride, tiaprid, amisulpryd

3. Pochodne benzoksazolu: rysperydon

4. Inne instrumenty pochodne: kwetiapina (seroquel)

Blokuj dopaminę, serotoninę, receptory α-adrenergiczne, receptory m-cholinergiczne, histomina H1 receptory. Najbardziej badany wpływ na receptory dopaminy (D1, D2 oraz dd do 5) D2 znajduje się na błonie postsynaptycznej, a 4 i 3 na błonie post i presynaptycznej, głównie zlokalizowane w układzie limbicznym i są odpowiedzialne za emocje i nastrój. Działanie przeciwpsychotyczne jest związane z blokowaniem receptorów dopaminowych, zwłaszcza D2, 4 w systemie mezolimbicznym.

Typowe neuroleptyki blokują receptory we wszystkich strukturach mózgu. nadmierny wpływ struktur podkorowych na korę mózgową. Przy przedłużonej blokadzie receptorów D mogą występować zaburzenia ruchowe typu zaburzeń pozapiramidowych.

Atypowe leki przeciwpsychotyczne działają bardziej selektywnie na D2-reyeptory w układzie mezolimbicznym mózgu, mające niewielki wpływ na struktury nigrostrialu (rzadko powodują zaburzenia pozapiramidowe). Blokuj także presynaptyczne D4-receptory → modulują uwalnianie dopaminy. I blokuj serotoninę 5-NT2 receptory, inne blokują receptory M-cholinergiczne.

· Antypsychotyk - eliminuje psychozę (objawy produkcyjne) z powodu blokady D2-receptory w układzie limbicznym. Prepartments: tioperazyna, haloperidol, droperidol, etopirazyna, olanzapina

ü Eliminacja zaburzeń psychicznych - bzdury

ü Zaburzenia percepcji - słuchowe halucynacje wzrokowe

ü Eliminacja trwałych zmian osobowości - mania

· Prisychosed - ze względu na blokadę receptorów α-adrenergicznych apteki siateczkowej śródmózgowia i D-receptorów układu limbicznego. Niektóre leki są antagonistami receptorów M i H i tłumią aptekę siateczkową. Przygotowania: chlorpromazyna, klozapina, tiorydazyna, lewomepromazyna

ü Eliminuje pobudzenie psychomotoryczne - zachowania afektywne, lęk, aktywność ruchową

· Działanie przeciwwymiotne - blok D2-receptory strefy początkowej dna 4 komory etarazyna, triftazyna, droperidol. Długotrwałe używanie nie może być spowodowane w tym celu zaburzenia pozapiramidowe stosują preparaty o podobnej strukturze do aminazyny, ale nie posiadające działania przeciwpsychotycznego: metoklopramid (nitrowany)

· Działanie hipotensyjne - blokowanie receptorów α-adrenergicznych naczyń → występuje „perwersja” działania adrenaliny. Charakteryzuje się pochodnymi fenotiazyny: aminosynozyna, droperidol

· Efekt hipotermiczny - hamuje centrum termoregulacji w podwzgórzu, zwiększa wymianę ciepła, spadek temperatury ciała będzie zależał od środowiska (jeśli stosowane jest chłodzenie → temperatura zbyt mocno spada)

· Działanie przeciwskurczowe - blokada receptorów m-cholinergicznych aminazyna

· M-działanie antycholinergiczne - zmniejszone wydzielanie gruczołów

· Efekt Myorelaxing - suprespinalna regulacja napięcia mięśniowego jest hamowana ze względu na wpływ na jądra podstawne, eliminując zstępujące efekty apteki siatkowej na odruchy rdzeniowe.

· Efekt wzmacniający - wzmacnia i przedłuża działanie wielu leków (na znieczulenie, nasenne, narkotyczne leki przeciwbólowe) dzięki hamowaniu biotransformacji leków przez neuroleptyki.

· Leczenie chorób psychicznych (schizofrenia, pobudzenie maniakalne)

· Ostra i przewlekła psychoza o innej etiologii

· Organiczne uszkodzenie OUN

Zastosowanie w medycynie somatycznej:

· Zwolnienie z kryzysu nadciśnieniowego

· Premedykacja przed znieczuleniem

· Tworzenie odpoczynku motorycznego po operacjach u dzieci

· Eliminacja skurczu szpiku u noworodków

· Zaburzenia pozapiramidowe - według rodzaju choroby Parkinsona - ogólna aktywność motoryczna maleje, ruch zwalnia. Opiera się na odhamowaniu układu prążkowatego i zwiększa aktywność motoneuroksyn z powodu blokady receptorów D istoty czarnej. Jest słabo wyrażany w atypowych neuroleptykach. Wyeliminowane przez leki przeciw parkinsonizmowi. Może wystąpić ostra dystonia - skurcz spastyczny, akatyzja - niespokojny

· Zaburzenia endokrynologiczne - zablokowane D2-zaburzone są receptory podwzgórza → hormon mediatora → wzrasta wydzielanie prolaktyny → hamowane jest wydzielanie hormonów zwrotnych (zwłaszcza gonadotropowych) → gwałtownie zmniejsza się funkcjonowanie narządów płciowych:

ü Zakłócenie cyklu miesiączkowego

ü Przyrost masy ciała

· Zaburzenia czynności wątroby - naruszenie miąższu, odpływ żółci

· Układ sercowo-naczyniowy: ↓ PIEKŁO, tachykardia

· Zmniejszona potliwość, suchość w ustach, zatrzymanie moczu, zaburzenia zakwaterowania

· Brak zależności!

· Zakłócenie rozwoju umysłowego u dzieci

Od lat. słowa alarmujące + rozpuszczenie (środki uspokajające z łaciny. Odpoczynek). Anksjolityki - leki, które zapewniają spokój, eliminują napięcie, lęk, lęk, lęk. Zajmują krok niższy niż leki przeciwpsychotyczne, psychoza nie eliminuje.

1. Leki benzodiazepinowe: diazepam, fenazepam, nitrazepam

2. Pochodne GABA: Phenibut

3. Pochodne azapironu: buspirone

4. Pochodne difenylometanu: hydroksyzyna, benaktizin

5. pochodne propandiolu: meprobamat

6. Inne instrumenty pochodne:afobazol

Benzodiazepiny - agoniści kompleksu BD-R GABA-BD ostatecznie zwiększają działanie hamujące Federacji Rosyjskiej na ośrodkowy układ nerwowy.

· Wyciszanie - zmniejszanie niepokoju, strachu, napięcia emocjonalnego

· Działanie uspokajające - ogólnie kojące działanie

· Myorelaxing - zmniejszanie napięcia mięśni szkieletowych

· Środek przeciwdrgawkowy diazepam, klonazepam(na padaczkę)

· Neuroza i stany podobne do nerwic - drażliwość, lęk, drażliwość

· Leczenie wrzodów żołądka

· Premedykacja, ataralgezja (diazepam + fentanyl przeciwbólowy)

· Zatrzymywanie skurczów diazepam

„Day” uspokajające. Różnią się brakiem efektu usypiającego i rozluźnieniem mięśni: medazepam, mebicar, trioksazyna.

· Alprazolam - ma działanie przeciwdepresyjne.

· Buspiron - częściowy agonista receptora serotoniny, brak działania uspokajającego

· Phenibust - poprawia pamięć

· Oksydyna - ma działanie hipotensyjne

· Afobazol - ma działanie psychostymulujące

· Zmniejszone napięcie mięśniowe

· Naruszenie uwagi, koordynacja ruchu

· Uzależnienie i uzależnienie

Antagonista benzodiazepiny - flumazenil

Ma ogólne działanie uspokajające na ośrodkowy układ nerwowy, zwiększa hamowanie w ośrodkowym układzie nerwowym. Zastosuj z nerwicą, VSD, pobudliwością, drażliwością, bezsennością.

1. Przygotowania z roślin: waleriana, serdecznik, Passionflower, unikanie piwonii, mięta pieprzowa, melisa - koją dzięki olejkom eterycznym

2. Preparaty bromowe: bromek sodu, bromek potasu

3. Leki kombinowane:

· Corvalol: ester etylowy kwasu α-bromoizowalerianowego, fenobarbital itp

· Novopassit: pssiflora, waleriana, ziele dziurawca, głóg itp.

194.48.155.245 © studopedia.ru nie jest autorem opublikowanych materiałów. Ale zapewnia możliwość swobodnego korzystania. Czy istnieje naruszenie praw autorskich? Napisz do nas | Opinie.

Wyłącz adBlock!
i odśwież stronę (F5)
bardzo konieczne

Leki przeciwdrgawkowe i przeciwpadaczkowe

Leki przeciwdrgawkowe są przepisywane w celu wyeliminowania skurczów i skurczów mięśni, a także w celu złagodzenia, zapobiegania innym objawom napadu padaczkowego. Istnieje kilka rodzajów napadów padaczkowych: uogólnione, ogniskowe, duże napady padaczkowe i drobne (nieobecności, pseudoabsansy). Przy każdym rodzaju ataku wykorzystywane są różne środki.

Leki przeciwdrgawkowe

Grupa leków przeciwdrgawkowych zawiera listę:

  • barbiturany (fenobarbital, benzon, heksamidyna, benzobamil);
  • walproinian (acediprol);
  • pochodne hydantoiny (difenina);
  • iminostilbeny (karbamazepina);
  • pochodne oksazolidynodionu (trimetyna);
  • sukcynimidy (etosuksymid, pufemid);
  • środki zwiotczające mięśnie (mydocalm);
  • benzodiazepiny (klonazepam).

Zadaniem leków przeciwdrgawkowych jest zapobieganie atakom z zachowaniem aktywności układu nerwowego. Leczenie lekami trwa do całkowitego wyzdrowienia lub do końca życia (w przypadku form przewlekłych i chorób uwarunkowanych genetycznie). Leki przeciwdrgawkowe, których klasyfikacja opiera się na strukturze chemicznej, mają różne mechanizmy działania.

Działanie różnych grup leków opiera się na następujących efektach:

  • wpływ na receptory kwasu gamma-aminomasłowego, receptory benzodiazepinowe;
  • tłumienie działania kwasów stymulujących (glutaminian, asparaginian);
  • blokujące impulsy działające na kanały potasowe i sodowe;
  • działanie antyspastyczne.

Klasyfikacja leków przeciwpadaczkowych

Leki przeciwpadaczkowe, klasyfikacja:

  1. Barbiturany.
  2. Leki z dominującym wpływem na neuroprzekaźniki aminokwasowe: stymulatory GABA (acediprol, vigabaktrin, valpromid, tiagabine), pobudzające inhibitory aminokwasów (lamotrygina, topiramat), leki o działaniu hybrydowym (felbamat, karbamazepina, okskarbazepina, difenina).
  3. Pochodne benzodiazepiny (klonazepam).
  4. Inne leki (sukcynimidy i gabapentyna).

Leki przeciwpadaczkowe: ich klasyfikacja jest przeprowadzana zarówno przez strukturę chemiczną, jak i działanie. Lista i opis leków przeciwpadaczkowych podano poniżej.

Barbiturany

Z grupy barbituranów stosuje się fenobarbital, skuteczny w klonach, tonikach, napadach mieszanych, uogólnionych, ogniskowych, porażeniach spastycznych. Jest stosowany do pląsawicy, rzucawki. Ma także działanie uspokajające i uspokajające. Przypisane razem z lekami, które poprawiają jego działanie.

To ważne! Działania niepożądane fenobarbitalu są związane z jego działaniem depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (senność, spadek ciśnienia), reakcje alergiczne (pokrzywka).

Benzon, w porównaniu z fenobarbitalem, ma mniej wyraźne działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy. Jest stosowany do napadów uogólnionych. Jest również stosowany w leczeniu polimorficznych napadów drgawkowych bez drgawek w połączeniu z innymi lekami.

Benzobamil jest mniej toksyczny niż poprzedni lek. Służy do tłumienia ognisk epileptogennych zlokalizowanych w podkorowej. Heksamidynę stosuje się w leczeniu napadów uogólnionych. Narusza metabolizm kwasu foliowego, który może objawiać się niedokrwistością, depresją.

Leki wpływające na transmisję aminokwasów

Są to leki przeciwdrgawkowe, których mechanizmem działania jest stymulowanie procesów indukowanych przez GABA lub hamowanie transmisji glutaminianu, asparaginianu.

GABA hamuje procesy pobudzenia, zmniejszając tym samym drgawkową gotowość mózgu w padaczce. Stymulację receptorów dla GABA przeprowadza się preparatami z grupy walproinianów.

Acetiprol jest stosowany głównie w przypadku małych napadów padaczkowych. Skuteczny także w przypadku dużych napadów, motoryki ogniskowej, ataków psychomotorycznych. Eliminuje psychiczne odpowiedniki, ponieważ ma działanie uspokajające, zwiększa ketogenezę.

Valpromid jest stosowany jako dodatkowe narzędzie w leczeniu padaczki w celu wyeliminowania objawów psychicznych. Tiagabin jest stosowany w częściowych napadach padaczkowych.

Glutaminian i inhibitory asparaginianu

Lamotrygina jest stosowana jako część złożonej terapii i oddzielnie. Skuteczny z uogólnionymi napadami częściowymi. Jest wskazany dla padaczki z odpornością na działanie innych leków.

W połączeniu z Acetiprolem, jego działanie jest wzmocnione, przedłużone, więc dawka musi być zmniejszona. Po podaniu razem z barbituranami, karbamazepiną, efekt jest zmniejszony, ponieważ lek jest szybciej inaktywowany przez enzymy wątrobowe.

Topiramat jest pochodną fruktozy. Stosuje się go w leczeniu napadów uogólnionych i częściowych, zespołu Lennoxa-Gastauta. Może powodować zaburzenia smaku, podatność na kamicę moczową.

Karbamazepina, felbamat, difenina, okskarbazepina odnoszą się do preparatów wodorkowych. Leki te wspierają procesy hamowania (stymulując receptory glicyny lub GABA), hamują stymulację struktur kory mózgowej i podkorowej.

Benzodiazepiny (klonazepam), ze względu na ich działanie uspokajające, są stosowane w celu złagodzenia psychicznych odpowiedników padaczki i niewielkich napadów.

Inne leki

  1. Sukcynamidy są skuteczne w padaczkach absanowych i mioklonicznych.
  2. Gabapentynę stosuje się w padaczce częściowej.
  3. Chloracon jest stosowany w przypadku dużych napadów, jak również w celu złagodzenia reakcji psychomotorycznych.
  4. Metindion leczy duże napady toniczno-kloniczne, odpowiedniki psychiczne.
  5. Efekt przeciwspastyczny wykazują leki Baclofen i Mydocalm.

Leki przeciwdrgawkowe dla dzieci powinny mieć mniej poważne skutki uboczne, stosunkowo niską toksyczność: acediprol, benzobamil.

Efekty uboczne

Główne działania niepożądane leków przeciwdrgawkowych: zmiany w obrazie krwi (niedokrwistość), senność, zmniejszenie ciśnienia, reakcje alergiczne. Difenina może powodować zaburzenia równowagi hormonalnej, rozrost dziąseł, Padaczka i choroby z zespołem drgawkowym wymagają regularnego stosowania leków przeciwdrgawkowych, ponieważ są niebezpieczne stany.

Czytaj Więcej O Schizofrenii