UTWÓRZ NOWĄ WIADOMOŚĆ.

Ale jesteś nieautoryzowanym użytkownikiem.

Jeśli zarejestrowałeś się wcześniej, „zaloguj się” (formularz logowania w prawej górnej części witryny). Jeśli jesteś tutaj po raz pierwszy, zarejestruj się.

Jeśli się zarejestrujesz, możesz nadal śledzić odpowiedzi na swoje posty, kontynuować dialog w interesujących tematach z innymi użytkownikami i konsultantami. Ponadto rejestracja umożliwi prowadzenie prywatnej korespondencji z konsultantami i innymi użytkownikami witryny.

Pytania

Pytanie: Anuluj karbamazepinę?

Cześć Mam 29 lat. Po ciężkich postaciach TBI wystąpiły 2pipristup. Rok zażywał karbamazepinę 1 tabletkę 3 razy dziennie. 300mg Nie atakuje więcej. Diagnoza 2008goda: ciężkie zamknięte uszkodzenie czaszkowo-mózgowe, rozproszone uszkodzenie mózgu aksonalnego. MRI 2009-Mrkartina
wodogłowie, pourazowa torbielowatość mózgu obu płatów czołowych komunikujących się z układem komór mózgu, mogę przerwać przyjmowanie karbamazepiny i według schematu. Proszę o odpowiedź, z góry dziękuję. Alexander

W tej sytuacji tylko lekarz może zmienić schemat leczenia. Samo-wycofanie karbamazepiny może spowodować gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia.

Przepraszam, źle. Brał karbamazepinę 1/2 tabletki na dobę.

Skontaktuj się z lekarzem w celu ponownego zbadania i skorygowania schematu leczenia, jeśli pozwalają na to wyniki badania.

Karbamazepina

Nazwy handlowe

Aktinerval, Gen-Karpaz, Zagretol, Septol, Karbadak, Carbalepsin retard, Karbapin, Karbasan, Karbatol, Karzepin, Mazepin, Stazepin, Tegretol, Timonil, Finzepin, Finlepsin, Epial.
Przynależność do grupy

Opis substancji czynnej (INN)

Karbamazepina
Forma dawkowania

syrop, tabletki, tabletki o przedłużonym działaniu, powlekane tabletki o przedłużonym działaniu
Działanie farmakologiczne

Środek przeciwpadaczkowy (pochodna dibenzazepiny), który ma również działanie normochemiczne, przeciw maniakalne, przeciwdiuretyczne (u pacjentów z moczówką prostą) i przeciwbólowe (u pacjentów z neuralgią). Mechanizm działania jest związany z blokadą zależnych od napięcia kanałów Na +, co prowadzi do stabilizacji błony neuronalnej, zahamowania występowania seryjnych wyładowań neuronów i zmniejszenia przewodzenia synaptycznego impulsów. Zapobiega ponownemu tworzeniu się potencjałów czynnościowych zależnych od Na + w neuronach zdepolaryzowanych. Zmniejsza uwalnianie pobudzającego aminokwasu neuroprzekaźnika glutaminianu, zwiększa obniżony próg drgawkowy i tak dalej. zmniejsza ryzyko wystąpienia napadu padaczkowego. Zwiększa przewodność dla K +, moduluje potencjalnie zależne kanały Ca2 +, co może również powodować przeciwdrgawkowe działanie leku. Poprawia epileptyczne zmiany osobowości i ostatecznie zwiększa komunikatywność pacjentów, przyczynia się do ich resocjalizacji. Może być przepisywany jako główny lek terapeutyczny oraz w połączeniu z innymi lekami przeciwdrgawkowymi. Skuteczny z ogniskowymi (częściowymi) napadami padaczkowymi (prostymi i złożonymi), którym towarzyszy lub nie towarzyszy wtórne uogólnienie, z uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi, a także kombinacją tych typów (zazwyczaj nieskuteczną przy małych napadach - petit mal, absansach i napadach mioklonicznych). Pacjenci z padaczką (zwłaszcza u dzieci i młodzieży) mają pozytywny wpływ na objawy lęku i depresji, a także spadek drażliwości i agresywności. Wpływ na funkcje poznawcze i parametry psychomotoryczne zależy od dawki i jest bardzo zmienny. Początek działania przeciwdrgawkowego zmienia się od kilku godzin do kilku dni (czasami do 1 miesiąca z powodu autoindukcji metabolizmu). Z istotną i wtórną nerwobólem trójdzielnym w większości przypadków zapobiega wystąpieniu bolesnych ataków. Skuteczny w łagodzeniu bólu neurogennego ze struną rdzenia kręgowego, parestezjami pourazowymi i neuralgią poopryszczkową. Osłabienie bólu w neuralgii nerwu trójdzielnego występuje po 8-72 godzinach, z zespołem odstawienia alkoholu, progiem dla drgawkowej gotowości (która jest zwykle zmniejszona w tym stanie) i zmniejsza nasilenie objawów klinicznych zespołu (drażliwość, drżenie, zaburzenia chodu). U pacjentów z moczówką prostą prowadzi do szybkiej kompensacji równowagi wodnej, zmniejsza diurezę i pragnienie. Działanie przeciwpsychotyczne (przeciw maniakalne) rozwija się w ciągu 7-10 dni, może być spowodowane zahamowaniem metabolizmu dopaminy i noradrenaliny. Przedłużona postać dawkowania zapewnia utrzymanie bardziej stabilnego stężenia karbamazepiny we krwi bez „szczytów” i „niepowodzeń”, co pozwala zmniejszyć częstość i nasilenie możliwych powikłań terapii, aby zwiększyć skuteczność terapii nawet przy stosunkowo niskich dawkach. Dr Ważną zaletą przedłużonej formy jest możliwość odbioru 1-2 razy dziennie.
Wskazania

Padaczka (z wyłączeniem ropni, napadów mioklonicznych lub wiotkich) - napady częściowe o złożonych i prostych objawach, pierwotne i wtórne uogólnione formy napadów z napadami toniczno-klonicznymi, mieszane formy napadów (monoterapia lub w połączeniu z innymi lekami przeciwdrgawkowymi). Idiopatyczna nerwoból nerwu trójdzielnego, nerwoból nerwu trójdzielnego w stwardnieniu rozsianym (typowy i nietypowy), idiopatyczna nerwoból nerwu językowo-gardłowego. Ostre stany maniakalne (monoterapia i w połączeniu z lekami Li + i innymi lekami przeciwpsychotycznymi). Zaburzenia afektywne płynące z fazy (w tym dwubiegunowe) zapobieganie zaostrzeniom, osłabienie objawów klinicznych podczas zaostrzeń. Zespół odstawienia alkoholu (lęk, drgawki, nadpobudliwość, zaburzenia snu). Neuropatia cukrzycowa z bólem. Moczówka prosta z centralnej genezy. Poliuria i polidypsja neurohormonalna natura. Możliwe jest również stosowanie (wskazania oparte na doświadczeniu klinicznym, nie przeprowadzono kontrolowanych badań): - w zaburzeniach psychotycznych (w zaburzeniach afektywnych i schizoafektywnych, psychozach, zaburzeniach lękowych, opornych na leczenie schizofrenii, upośledzonych funkcji układu limbicznego), - w agresywnym zachowaniu pacjentów z organicznym uszkodzenia mózgu, depresja, trochaic; - z lękiem, dysforią, somatyzacją, szumem w uszach, demencją starczą, zespołem Kluvera-Bucy (obustronne zniszczenie kompleksu w kształcie migdałów), zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi, odstawieniem benzodiazepiny, kokainy; - w przypadku zespołu bólowego o genezie neurogennej: w przypadku tabula rdzeniowa, stwardnienie rozsiane, ostry zespół idiopatyczny, zespół gynein-Barré, polineuropatia cukrzycowa, ból fantomowy, zespół „zmęczonych nóg” (zespół Ecboma), skurcz krwotoczny, neuropatia pourazowa, echomia, neuropatia pourazowa, skurcz krwotoczny, neuropatia pourazowa, skurcz krwotoczny, neuropatia pourazowa ; - w zapobieganiu migrenie.
Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na karbamazepinę lub podobne chemicznie leki (na przykład trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) lub na dowolny inny składnik leku; zaburzenia hematopoezy szpiku kostnego (niedokrwistość, leukopenia), ostra „przerywana” porfiria (w tym wywiad), blokada AV, jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO.C. Zdekompensowana CHF, hiponatremia rozcieńczania (zespół nadmiernego wydzielania ADH, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy), podeszły wiek, aktywny alkoholizm (nasilenie depresji OUN, zwiększenie metabolizmu karbamazepiny), krwotok ze szpiku kostnego jest zahamowany, a wzorzec jest odbierany. niewydolność wątroby, CRF; rozrost gruczołu krokowego, zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe.
Efekty uboczne

Przy ocenie częstości występowania różnych działań niepożądanych zastosowano następujące gradacje: bardzo często - 10% i częściej; często 1-10%; czasem 0,1–1%; rzadko 0,01–0,1%; bardzo rzadko - rzadziej 0,01%. Działania niepożądane zależne od dawki zwykle ustępują w ciągu kilku dni, zarówno spontanicznie, jak i po tymczasowym zmniejszeniu dawki leku. Rozwój działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego może być konsekwencją względnego przedawkowania leku lub znacznych wahań stężenia substancji czynnej w osoczu. W takich przypadkach zaleca się monitorowanie stężenia leków w osoczu. Od strony ośrodkowego układu nerwowego: bardzo często - zawroty głowy, ataksja, senność, osłabienie; często - ból głowy, niedowład zakwaterowania; czasami - nieprawidłowe ruchy mimowolne (na przykład drżenie, drżenie) - asteriksis, dystonia, tiki); oczopląs; rzadko dyskinia ustno-twarzowa, zaburzenia okulomotoryczne, zaburzenia mowy (na przykład dyzartria), zaburzenia choreoathetoidalne, zapalenie nerwów obwodowych, parestezje, miastenia i objawy niedowładu. Rola karbamazepiny jako leku powodującego lub sprzyjającego rozwojowi złośliwego zespołu neuroleptycznego, zwłaszcza gdy jest on przepisywany w połączeniu z lekami przeciwpsychotycznymi, pozostaje niewyjaśniona. Ze sfery mentalnej: rzadko - halucynacje (wzrokowe lub słuchowe), depresja, utrata apetytu, lęk, agresywne zachowanie, pobudzenie, dezorientacja; bardzo rzadko - aktywacja psychozy. Reakcje alergiczne: często - pokrzywka; czasami erytrodermia; rzadko, zespół toczniopodobny, swędzenie skóry; bardzo rzadko - wysiękowy rumień wielopostaciowy (w tym zespół Stevensa-Johnsona), toksyczna martwica naskórka (zespół Lyella), nadwrażliwość na światło. Rzadko - Wielonarządowa opóźnionego typu reakcji nadwrażliwości z gorączką, wysypki skórne, zapalenie naczyń (włączając rumień guzowaty jako objaw skórny naczyń), węzłów chłonnych, objawy przypominające chłoniaka, bóle stawów, leukopenia, eozynofilia, powiększenie wątroby i śledziony i zmienionej funkcji wątroby (określona wyświetlacza występują w różnych kombinacjach). Mogą być także zaangażowane inne narządy (na przykład płuca, nerki, trzustka, mięsień sercowy, jelito grube). Bardzo rzadko, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych z mioklonami i eozynofilią obwodową, reakcja anafilaktoidalna, obrzęk naczynioruchowy, alergiczne zapalenie płuc lub eozynofilowe zapalenie płuc. W przypadku wyżej wymienionych reakcji alergicznych należy przerwać stosowanie leku. Od strony narządów krwiotwórczych: bardzo często - leukopenia; często - małopłytkowość, eozynofilia; rzadko - leukocytoza, limfadenopatia, niedobór kwasu foliowego; bardzo rzadko - agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, prawdziwa aplazja erytrocytów, niedokrwistość megaloblastyczna, ostra „przerywana” porfiria, retikulocytoza, niedokrwistość hemolityczna. Ze strony układu pokarmowego: bardzo często - nudności, wymioty; często - suchość w ustach; czasami - biegunka lub zaparcie, ból brzucha; bardzo rzadko - zapalenie języka, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki. Ze strony wątroby: bardzo często - wzrost aktywności GGT (z powodu indukcji tego enzymu w wątrobie), co zwykle nie ma znaczenia; często - zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej; czasami - zwiększona aktywność aminotransferaz wątrobowych; rzadko, cholestatyczne, miąższowe (wątrobowokomórkowe) lub mieszane zapalenie wątroby, żółtaczka; bardzo rzadko - ziarniniakowe zapalenie wątroby, niewydolność wątroby. Ze strony CCC: rzadko - naruszenia przewodzenia wewnątrzsercowego; spadek lub wzrost ciśnienia krwi; bardzo rzadko - bradykardia, zaburzenia rytmu serca, blokada AV z omdleniem, zapaść, zaostrzenie lub rozwój CHF, zaostrzenie choroby wieńcowej (w tym występowanie lub zwiększenie liczby udarów), zakrzepowe zapalenie żył, zespół zakrzepowo-zatorowy. Ze strony układu hormonalnego i metabolizmu: często - obrzęk, zatrzymanie płynów, przyrost masy ciała, hiponatremia (zmniejszenie osmolarności osocza z powodu działania podobnego do działania ADH, co w rzadkich przypadkach prowadzi do hiponatremii z rozcieńczeniem, któremu towarzyszy letarg, wymioty, ból głowy, dezorientacja i zaburzenia neurologiczne); bardzo rzadko hiperprolaktynemia (może towarzyszyć mlekotok i ginekomastia); spadek stężenia L-tyroksyny (wolna T4, T4, T3) i wzrost stężenia TSH (zwykle nie towarzyszą objawy kliniczne); upośledzony metabolizm wapnia i fosforu w tkance kostnej (zmniejszenie stężenia Ca2 + i 25-OH-kalcalciferolu w osoczu): osteomalacja; hipercholesterolemia (w tym cholesterol HDL) i hipertriglicerydemia. Ze strony układu moczowo-płciowego: bardzo rzadko - śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek (na przykład albuminuria, krwiomocz, skąpomocz, zwiększony mocznik / azotemia), częste oddawanie moczu, zatrzymanie moczu, zmniejszona siła. Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: bardzo rzadko - bóle stawów, bóle mięśni lub drgawki. Ze zmysłów: bardzo rzadko - zaburzenia smaku, zmętnienie soczewki, zapalenie spojówek; uszkodzenie słuchu, w tym szumy uszne, nadciśnienie, hypoacusia, zmiany percepcji wysokości dźwięku. Inne: zaburzenia pigmentacji skóry, plamica, trądzik, nasilone pocenie się, łysienie. Zgłaszano rzadkie przypadki nadmiernego owłosienia, ale związek przyczynowy tego powikłania z karbamazepiną jest niejasny. Objawy: zwykle odzwierciedlają naruszenia centralnego układu nerwowego, układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego. Ze strony centralnego układu nerwowego i narządów zmysłów - hamowanie funkcji centralnego układu nerwowego, dezorientacja, senność, pobudzenie, omamy, omdlenia, śpiączka; zaburzenia widzenia („mgła” przed oczami), dyzartria, oczopląs, ataksja, dyskineza, hiperrefleksja (pierwsza), hiporefleksja (później); drgawki, zaburzenia psychomotoryczne, mioklonie, hipotermia, rozszerzenie źrenic). Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, spadek ciśnienia krwi, czasami wzrost ciśnienia krwi, naruszenie przewodzenia dokomorowego wraz z rozszerzeniem zespołu QRS; zatrzymanie akcji serca. Ze strony układu oddechowego: depresja oddechowa, obrzęk płuc. Ze strony układu pokarmowego: nudności i wymioty, opóźniona ewakuacja pokarmu z żołądka, zmniejszona ruchliwość jelita grubego. Ze strony układu moczowego: zatrzymanie moczu, skąpomocz lub bezmocz; zatrzymanie płynów; hiponatremia rozcieńczania. Wskaźniki laboratoryjne: leukocytoza lub leukopenia, hiponatremia, kwasica metaboliczna, hiperglikemia i cukromocz, zwiększona frakcja mięśniowa CPK. Leczenie: brak specyficznego antidotum. Leczenie opiera się na stanie klinicznym pacjenta; hospitalizacja, oznaczenie stężenia karbamazepiny w osoczu (w celu potwierdzenia zatrucia tych leków i oceny stopnia przedawkowania), płukanie żołądka, wyznaczenie węgla aktywnego (późne opróżnianie treści żołądkowej może prowadzić do opóźnionego wchłaniania w dniach 2 i 3 i nawrót objawów zatrucia w okresie regeneracji). Wymuszona diureza, hemodializa i dializa otrzewnowa są nieskuteczne (dializa jest wskazana w połączeniu z ciężkim zatruciem i niewydolnością nerek). Małe dzieci mogą potrzebować transfuzji wymiennych. Objawowe leczenie wspomagające na oddziale intensywnej terapii, monitorowanie czynności serca, temperatury ciała, odruchów rogówkowych, czynności nerek i pęcherza, korekcja zaburzeń elektrolitowych. Z obniżeniem ciśnienia krwi: sytuacja z głową w dół, substytutami osocza, z nieskutecznością - w / w dopaminy lub dobutaminie; przy zaburzeniach rytmu serca - leczenie dobierane jest indywidualnie; w przypadku drgawek, podawania benzodiazepin (na przykład diazepamu), ostrożnie (ze względu na możliwy wzrost depresji oddechowej), wprowadzenie innych leków przeciwdrgawkowych (na przykład fenobarbital). Wraz z rozwojem hiponatremii rozcieńczania (zatrucie wodą) - ograniczenie wprowadzania płynów i powolna infuzja dożylna 0,9% roztworu NaCl (może pomóc w zapobieganiu rozwojowi obrzęku mózgu). Zalecana hemosorpcja na sorbentach węglowych.
Dawkowanie i podawanie

Wewnątrz, niezależnie od posiłku z niewielką ilością płynu. Tabletki Retard (cała pigułka lub połowa) należy połykać w całości, bez żucia, z niewielką ilością płynu, 2 razy dziennie. U niektórych pacjentów z tabletkami Retard może być konieczne zwiększenie dawki leku. Padaczka. W miarę możliwości karbamazepinę należy podawać w monoterapii. Leczenie rozpoczyna się od zastosowania małej dziennej dawki, która jest następnie powoli zwiększana, aby osiągnąć optymalny efekt. Dodanie karbamazepiny do już trwającej terapii przeciwpadaczkowej należy przeprowadzać stopniowo, podczas gdy dawki stosowanych leków nie zmieniają się lub, jeśli to konieczne, należy je dostosować. Dla dorosłych dawka początkowa wynosi 100-200 mg 1-2 razy dziennie. Następnie dawka jest powoli zwiększana, aby osiągnąć optymalny efekt terapeutyczny (zwykle 400 mg 2-3 razy dziennie, maksymalnie - 1,6-2 g / dzień). Dzieci od 4 lat - w dawce początkowej 20-60 mg / dobę, stopniowo zwiększając o 20-60 mg co drugi dzień. U dzieci w wieku powyżej 4 lat - w dawce początkowej 100 mg / dobę, dawkę zwiększa się stopniowo, co tydzień o 100 mg. Dawki podtrzymujące: 10-20 mg / kg dziennie (w kilku dawkach): przez 4-5 lat, 200-400 mg (w 1-2 dawkach), 6-10 lat - 400-600 mg (w 2-3 dawkach ), przez 11-15 lat - 600-1000 mg (w 2-3 dawkach). W przypadku neuralgii nerwu trójdzielnego w ciągu pierwszego dnia przepisuje się 200–400 mg / dobę, stopniowo zwiększając o nie więcej niż 200 mg / dobę, aż do ustąpienia bólu (średnio 400–800 mg / dobę), a następnie zmniejszając do minimalnej dawki skutecznej. W przypadku zespołu bólu neurogennego dawka początkowa wynosi 100 mg 2 razy dziennie pierwszego dnia, a następnie dawkę zwiększa się o nie więcej niż 200 mg / dobę, jeśli to konieczne, zwiększając ją o 100 mg co 12 godzin, aż do ustąpienia bólu. Dawka podtrzymująca - 200-1200 mg / dobę w kilku dawkach. W leczeniu pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z nadwrażliwością dawka początkowa wynosi 100 mg 2 razy na dobę. Zespół odstawienia alkoholu: średnia dawka wynosi 200 mg 3 razy dziennie; w ciężkich przypadkach, w ciągu pierwszych kilku dni, dawkę można zwiększyć do 400 mg 3 razy dziennie. Na początku leczenia ciężkich objawów odstawienia zaleca się przepisywanie w połączeniu z lekami uspokajająco-nasennymi (klometiazol, chlordiazepoksyd). Moczówka prosta: średnia dawka dla dorosłych wynosi 200 mg 2-3 razy dziennie. U dzieci dawkę należy zmniejszyć zgodnie z wiekiem i masą ciała dziecka. Neuropatia cukrzycowa, której towarzyszy ból: średnia dawka wynosi 200 mg 2-4 razy dziennie. Zapobieganie nawrotom psychoz afektywnych i schizoafektywnych - 600 mg / dobę w 3-4 dawkach. W ostrych stanach maniakalnych i zaburzeniach afektywnych (dwubiegunowych) dzienne dawki wynoszą 400–1600 mg. Średnia dzienna dawka wynosi 400-600 mg (w 2-3 dawkach). W ostrym stanie maniakalnym dawka jest szybko zwiększana, z terapią podtrzymującą zaburzeń afektywnych - stopniowo (w celu poprawy tolerancji).
Specjalne instrukcje

Monoterapia padaczki rozpoczyna się od wyznaczenia małych dawek, indywidualnie zwiększając je, aby osiągnąć pożądany efekt terapeutyczny. Wskazane jest określenie stężenia w osoczu, aby wybrać optymalną dawkę, szczególnie w terapii skojarzonej. Przenosząc pacjenta na karbamazepinę, dawkę uprzednio przepisanych leków przeciwpadaczkowych należy stopniowo zmniejszać, aż do całkowitego zniesienia. Nagłe odstawienie karbamazepiny może wywołać napady padaczkowe. Jeśli konieczne jest nagłe przerwanie leczenia, pacjent powinien zostać przeniesiony na inny lek przeciwpadaczkowy pod przykrywką leku wskazanego w takich przypadkach (na przykład diazepam, podawany dożylnie lub doodbytniczo, lub fenytoina, podawana dożylnie). Opisano kilka przypadków wymiotów, biegunki i / lub zmniejszonego odżywiania, drgawek i / lub depresji oddechowej u noworodków, których matki przyjmowały karbamazepinę wraz z innymi lekami przeciwdrgawkowymi (być może reakcje te są objawami zespołu abstynencyjnego u noworodków). Przed mianowaniem karbamazepiny i podczas leczenia konieczne jest badanie funkcji wątroby, zwłaszcza u pacjentów z chorobą wątroby w wywiadzie, jak również u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku zwiększenia już istniejącej dysfunkcji wątroby lub pojawienia się czynnej choroby wątroby, lek należy natychmiast anulować. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest również przeprowadzenie badania obrazu krwi (w tym liczby płytek krwi, liczby retikulocytów), stężenia Fe w surowicy, analizy moczu, stężenia mocznika we krwi, EEG, oznaczenie stężenia elektrolitów w surowicy (i okresowo podczas leczenia, ponieważ może rozwinąć się hiponatremia). Następnie wskaźniki te powinny być monitorowane przez pierwszy miesiąc leczenia co tydzień, a następnie co miesiąc. Karbamazepinę należy natychmiast odstawić, jeśli pojawią się reakcje alergiczne lub objawy, które prawdopodobnie wskazują na rozwój zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella. Łagodne reakcje skórne (izolowana osutka plamkowa lub plamkowo-grudkowa) zwykle ustępują w ciągu kilku dni lub tygodni, nawet przy kontynuacji leczenia lub po zmniejszeniu dawki leku (pacjent musi być w tym czasie pod ścisłym nadzorem lekarza). Karbamazepina ma słabe działanie antycholinergiczne, gdy jest przepisywana pacjentom ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, konieczne jest jej stałe monitorowanie. Należy wziąć pod uwagę możliwość aktywacji utajonej psychozy, a u starszych pacjentów możliwość rozwoju dezorientacji lub pobudzenia. Do tej pory zarejestrowano indywidualne doniesienia o naruszeniu męskiej płodności i / lub upośledzonej spermatogenezy (związek tych zaburzeń z karbamazepiną nie został jeszcze ustalony). Istnieją doniesienia o występowaniu krwawień u kobiet w okresie między miesiączkami w przypadkach jednoczesnego stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych. Karbamazepina może niekorzystnie wpływać na niezawodność doustnych leków antykoncepcyjnych, dlatego kobiety w wieku rozrodczym podczas leczenia powinny stosować alternatywne metody antykoncepcji. Karbamazepinę należy stosować wyłącznie pod nadzorem lekarza. Konieczne jest zwrócenie uwagi pacjentów na wczesne objawy toksyczności nieodłącznie związane z prawdopodobnymi zaburzeniami hematologicznymi, a także objawy skóry i wątroby. Pacjent jest informowany o konieczności natychmiastowego skonsultowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia takich działań niepożądanych jak gorączka, ból gardła, wysypka, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, bezprzyczynowe siniaki, krwotoki w postaci wybroczyn lub plamicy. W większości przypadków przejściowe lub trwałe zmniejszenie liczby płytek krwi i / lub leukocytów nie jest prekursorem początku niedokrwistości aplastycznej lub agranulocytozy. Jednak przed rozpoczęciem leczenia, a także okresowo w trakcie leczenia, należy przeprowadzić kliniczne badania krwi, w tym zliczanie liczby płytek krwi i ewentualnie retikulocytów, a także określić stężenie Fe w surowicy krwi. Nie postępująca bezobjawowa leukopenia nie wymaga przerwania leczenia, ale leczenie należy przerwać, gdy pojawi się postępująca leukopenia lub leukopenia, której towarzyszą objawy kliniczne choroby zakaźnej. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie badania okulistycznego, w tym badanie dna oka za pomocą lampy szczelinowej i pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego, jeśli to konieczne. W przypadku podawania leku pacjentom z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym konieczne jest stałe monitorowanie tego wskaźnika. Zaleca się zaprzestanie stosowania etanolu. Lek w postaci przedłużonej można przyjmować raz, w nocy. Konieczność zwiększenia dawki przy zmianie na tabletki opóźniające występuje niezwykle rzadko. Chociaż związek między dawką karbamazepiny, jej stężeniem i skutecznością kliniczną lub tolerancją jest bardzo mały, regularne oznaczanie stężenia karbamazepiny może być jednak przydatne w następujących sytuacjach: z gwałtownym wzrostem częstości ataków; w celu sprawdzenia, czy pacjent właściwie przyjmuje lek; podczas ciąży; w leczeniu dzieci lub młodzieży; w przypadku podejrzenia naruszenia wchłaniania leku; jeśli podejrzewa się reakcje toksyczne w przypadku, gdy pacjent przyjmuje kilka leków. U kobiet w wieku rozrodczym karbamazepinę należy w miarę możliwości stosować w monoterapii (stosując minimalną skuteczną dawkę) - częstość wad wrodzonych noworodków urodzonych przez kobiety poddane skojarzonemu leczeniu przeciwpadaczkowemu jest wyższa niż u tych, które otrzymały każdy z tych leków w monoterapii. W przypadku zajścia w ciążę (przy podejmowaniu decyzji o przepisywaniu karbamazepiny w czasie ciąży) należy starannie porównać oczekiwane korzyści z leczenia i jego możliwe powikłania, zwłaszcza w pierwszych 3 miesiącach ciąży. Wiadomo, że dzieci urodzone przez matki cierpiące na padaczkę są predysponowane do zaburzeń rozwoju wewnątrzmacicznego, w tym wad rozwojowych. Karbamazepina, jak wszystkie inne leki przeciwpadaczkowe, może zwiększać ryzyko tych zaburzeń. Istnieją pojedyncze doniesienia o przypadkach chorób wrodzonych i wad rozwojowych, w tym kręgów rozszczepowych (rozszczep kręgosłupa). Pacjentom należy udzielić informacji o możliwości zwiększenia ryzyka wad rozwojowych i możliwości poddania się diagnozie przedporodowej. Leki przeciwpadaczkowe zwiększają niedobór kwasu foliowego, co często obserwuje się podczas ciąży, co może przyczyniać się do zwiększenia częstości wad wrodzonych u dzieci (przed i w trakcie ciąży zaleca się dodatkowe spożycie kwasu foliowego). Aby zapobiec zwiększonemu krwawieniu u noworodków, kobietom w ostatnich tygodniach ciąży, a także noworodkom zaleca się przepisywanie witaminy K1. Karbamazepina przenika do mleka matki, a korzyści i możliwe niepożądane skutki karmienia piersią należy porównać w warunkach trwającej terapii. Matki przyjmujące karbamazepinę mogą karmić piersią swoje dzieci, pod warunkiem, że dziecko jest monitorowane pod kątem wystąpienia możliwych działań niepożądanych (takich jak ciężka senność, reakcje alergiczne skóry). W okresie leczenia należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i angażowania się w inne potencjalnie niebezpieczne czynności, które wymagają zwiększonej koncentracji i szybkości psychomotorycznej.
Interakcja

Cytochrom CYP3A4 jest głównym enzymem metabolizującym karbamazepinę. Jednoczesne powołanie karbamazepiny z inhibitorami CYP3A4 może prowadzić do zwiększenia jej stężenia w osoczu i powodować działania niepożądane. Połączone stosowanie induktorów CYP3A4 może prowadzić do przyspieszenia metabolizmu karbamazepiny, zmniejszenia stężenia karbamazepiny w osoczu i zmniejszenia efektu terapeutycznego, przeciwnie, ich odstawienie może zmniejszyć szybkość metabolizmu karbamazepiny i prowadzić do wzrostu jej stężenia. Zwiększać stężenie karbamazepiny w osoczu: werapamil, diltiazem, felodypina, dekstropropoksyfen, wiloksazyna, fluoksetyna, fluwoksamina, cymetydyna, acetazolamid, danazol, dezypramina, nikotynamid (u dorosłych, tylko w dużych dawkach); makrolidy (erytromycyna, josamycyna, klarytromycyna, troleandomycyna); azole (itrakonazol, ketokonazol, flukonazol), terfenadyna, loratadyna, izoniazyd, propoksyfen, sok grejpfrutowy, inhibitory proteazy wirusowej stosowane w leczeniu zakażenia HIV (np. rytonawir) - konieczna jest zmiana dawkowania w osoczu lub monitorowanie karbamazepiny w osoczu. Felbamat zmniejsza stężenie karbamazepiny w osoczu i zwiększa stężenie 10,11-epoksydu karbamazepiny, podczas gdy możliwe jest jednoczesne zmniejszenie stężenia felbamatu w surowicy. Stężenie karbamazepiny jest zmniejszone przez fenobarbital, fenytoinę, prymidon, metsuksymid, fenoksaksymid, teofilinę, ryfampicynę, cisplatynę, doksorubicynę, ewentualnie: klonazepam, walpromid, kwas walproinowy, okskarbazepinę i ewentualnie klonazepam roślinny; Istnieją doniesienia o możliwości wyparcia karbamazepiny z kwasem walproinowym i prymidonem ze związku z białkami osocza i zwiększenia stężenia farmakologicznie czynnego metabolitu (10,11-epoksyd karbamazepiny). Izotretynoina zmienia biodostępność i (lub) klirens karbamazepiny i 10,11-epoksydu karbamazepiny (konieczna jest kontrola stężenia karbamazepiny w osoczu). Karbamazepina może zmniejszać stężenie w osoczu (zmniejszenie lub nawet całkowicie neutralizować działanie), co wymaga dawki korekcji następujących leków: klobazama, klonazepam, etosuksymid, prymidon, kwas walproinowy, alprazolam, kortykosteroidy (prednizon, deksametazon), cyklosporyna, doksycyklina, haloperidol, metadon, doustnie Leki zawierające estrogeny i / lub progesteron (konieczne jest wybranie alternatywnych metod antykoncepcji), teofilina, doustne leki przeciwzakrzepowe (warfaryna, fenprokumon, dikouramol), lamotrygina, topiramat, trójpierścieniowy ich leki przeciwdepresyjne (imipraminy), imitraminy midazolam, olazapina, prazikwantel, rysperydon, tramadol, zyprazydon. Istnieją doniesienia, że ​​na tle przyjmowania karbamazepiny stężenie fenytoiny w osoczu może zarówno rosnąć, jak i spadać, a poziomy fenytoiny wzrastać (w rzadkich przypadkach). W połączeniu z paracetamolem karbamazepina zwiększa ryzyko jej toksycznego działania na wątrobę i zmniejsza skuteczność terapeutyczną (przyspieszenie metabolizmu paracetamolu). Jednoczesne podawanie karbamazepiny z fenotiazyną, pimozydem, tioksantenami, molindonem, haloperidolem, maprotyliną, klozapiną i trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi prowadzi do zwiększenia działania hamującego na ośrodkowy układ nerwowy i osłabienia działania przeciwdrgawkowego karbamazepiny. Inhibitory MAO zwiększają ryzyko wystąpienia hiperpulsji, kryzysów nadciśnieniowych, drgawek, śmierci (przed przepisaniem karbamazepiny, inhibitory MAO powinny być anulowane co najmniej 2 tygodnie później lub, jeśli sytuacja kliniczna na to pozwala, nawet na dłuższy okres). Jednoczesne spotkanie z lekami moczopędnymi (hydrochlorotiazyd, furosemid) może prowadzić do hiponatremii, której towarzyszą objawy kliniczne. Osłabia działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie (pancuronium). W przypadku zastosowania takiej kombinacji może być konieczne zwiększenie dawki środków zwiotczających mięśnie, podczas gdy konieczne jest uważne monitorowanie pacjentów, ponieważ można je szybciej zatrzymać). Zmniejsza tolerancję na etanol. Przyspiesza metabolizm pośrednich leków przeciwzakrzepowych, hormonalnych leków antykoncepcyjnych, kwasu foliowego; Prazikwantel może zwiększać wydalanie hormonów tarczycy. Przyspiesza metabolizm leków do znieczulenia ogólnego (enfluran, halotan, fluorotan) ze zwiększonym ryzykiem działania hepatotoksycznego; zwiększa powstawanie metabolitów nefrotoksycznych metoksyfluranu. Zwiększa hepatotoksyczne działanie izoniazydu. Leki mielotoksyczne zwiększają hematotoksyczność leku.

Przyczyny powstawania i zapobiegania zespołowi abstynencyjnemu „Gabapentyna”

Zwolnienie objawów neurologicznych wiąże się z użyciem odpowiednich środków. Na przykład, gdy u pacjentów zdiagnozowano padaczkę, praktykuje się przepisywanie leków, które mogą poradzić sobie z napadami padaczkowymi i napadami drgawkowymi. Stosowanie „Gabapentyny” jest szeroko rozpowszechnione, co wiąże się z wyraźnym efektem terapeutycznym. Nie tylko blokuje patologiczne skurcze mięśni, ale także pozwala zatrzymać ból pochodzenia neurogennego.

Leki przeciwpadaczkowe nie powodują pojawienia się uzależnienia, ponieważ nie wywołują uczucia euforii. Jednak leki z tej grupy dokonują znaczących zmian w pracy centralnego układu nerwowego. Mają działanie uspokajające, podczas gdy „Gabapentyna” jest szeroko stosowana jako środek przeciwbólowy w przewlekłej neuropatii i fibromialgii. W przypadku ostrej odmowy stosowania leku odnotowuje się występowanie objawów podobnych do abstynencji w alkoholizmie. Podobne objawy kliniczne powstają przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek.

Zastosowanie „Gabapentyny”

Leki przeciwpadaczkowe są przepisywane w celu korygowania zaburzeń wynikających z odpowiedniej choroby. W tym przypadku leki z tej grupy są zwykle klasyfikowane w następujący sposób:

  1. Leki do zapobiegania dużym napadom drgawkowym. Ten rodzaj substancji obejmuje takie substancje, jak karbamazepina i lamotrygina. Mają wyraźny efekt terapeutyczny i są stosowane w ciężkich objawach klinicznych zaburzeń neurologicznych. Z tego samego powodu stosowane są wysokie dawki. Takie leki są przepisywane na długi kurs. Jest to związane z szerszym rozpowszechnieniem zespołu odstawienia „karbamazepiny” i innych leków należących do tej grupy.
  2. Środki do zapobiegania małym napadom drgawkowym są reprezentowane przez Clonazepam i Ethosuximide. Padaczka jest najczęstszym powodem stosowania tych substancji. Jednakże mogą być przepisywane przez lekarza w przypadku innych wskazań związanych z patologiczną aktywnością układu nerwowego.
  3. Preparaty do zapobiegania napadom ogniskowym obejmują „fenytoinę”, a także „Gabapentynę”. Niektóre leki z tej klasy są również używane do uogólnionych drgawek. Kolejność i schemat ich stosowania określa lekarz na podstawie zebranej historii i choroby podstawowej. Zespół odstawienia „Lamiktala”, podobnie jak inne leki w tej grupie, jest rzadko obserwowany. Takie przypadki są rejestrowane u pacjentów z wyraźnymi objawami zaburzeń neurologicznych.
  4. Środki na ulgę w stanach padaczkowych, których przedstawicielami są fenobarbital, odnoszące się do barbituranów, oraz diazepam z grupy benzodiazepin. Leki te są szeroko stosowane w walce z innymi chorobami. Należy zauważyć, że substancje stosowane w podobnym obrazie klinicznym różnią się zarówno mechanizmem, jak i skutkiem. Benzodiazepiny często prowadzą do abstynencji, podczas gdy przy odpowiednim zmniejszeniu dawki zespół odstawienia fenobarbitalu jest rzadkością.

„Gabapentyna” jest również stosowana jako środek przeciwbólowy, gdy dyskomfort jest spowodowany patologiami funkcji neuronalnych. Podobne efekty występują w półpaścu, zaburzeniach hormonalnych i innych postaciach przewlekłej fibromialgii. Dokładny mechanizm wpływu substancji w takich przypadkach jest nieznany. Obecnie dyskutowana jest skuteczność i ważność stosowania „Gabapentyny” jako środka przeciwbólowego.

Lek jest zwykle dobrze tolerowany. Najczęstsze działania niepożądane to senność, zawroty głowy, ataksja i ogólne osłabienie. Tworzą się na tle indywidualnych cech pacjentów, dlatego też dawka „Gabapentyny” wymaga dostosowania. W tym przypadku substancja lecznicza jest dobrze połączona z innymi lekami. Wynika to ze specyfiki jego przemian w ciele. Ten lek przeciwdrgawkowy nie jest metabolizowany w wątrobie i nie wiąże się z białkami osocza, to znaczy nie oddziałuje z produktami metabolicznymi różnych związków. Wynika to z potrzeby częstego przyjmowania „Gabapentyny”. Substancja jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej, podczas gdy okres półtrwania wynosi tylko 5-7 godzin.

Klasyczna dawka wynosi 1800-3,600 mg leku. Początkowo zaleca się rozpoczęcie od niższych stężeń. Jednocześnie ostrej odmowie przyjmowania leku towarzyszą objawy podobne do odstawienia benzodiazepin i zaprzestania spożywania alkoholu. Przypuszczalnie wynika to ze zdolności Gabapentyny do zwiększania stężenia we krwi GABA, mediatora hamującego, którego metabolizm jest przekształcany, gdy etanol i inne substancje psychoaktywne dostają się do organizmu.

Skutki uboczne leków przeciwdrgawkowych, leków przeciwpadaczkowych

Nieprzyjemne konsekwencje stosowania leków występują z naruszeniem dawkowania i częstości podawania, a także w przypadkach indywidualnej nietolerancji na składniki leku. Takie manifestacje są różne i obejmują:

  1. Pojawienie się zmian skórnych w wyniku zmian w jego wrażliwości na wpływy środowiska. Pacjenci skarżą się na swędzenie, powstawanie wysypki i trądzik.
  2. Zaburzenia układu oddechowego to choroby zapalne dróg nosowych, krtani i gardła.
  3. Zaburzenia przewodu pokarmowego - jedna z najczęstszych dolegliwości na tle przyjmowania gabapentyny i innych leków przeciwdrgawkowych. I jest to możliwe jako występowanie biegunki i zaparcia (zaparcia).
  4. Przy niewłaściwie dobranej dawce u pacjentów często dochodzi do powstawania zaburzeń w pracy układu nerwowego. Przejawiają się w pomieszaniu świadomości, zaburzeniach ruchu, osłabieniu odruchów.

Przyczyny zespołu abstynencyjnego

Rozwój nieprzyjemnych konsekwencji w przypadku ostrego odrzucenia stosowania gabapentyny i innych leków z grupy leków przeciwpadaczkowych wiąże się z mechanizmem ich działania na organizm. Kaskada reakcji wywołanych użyciem tych substancji prowadzi do zmiany zwykłej pracy układu nerwowego. Następuje kompensacja procesów patologicznych i poprawa kliniczna samopoczucia pacjenta. Wraz z szybkim spadkiem stężenia leku we krwi, neurony nie mają czasu na adaptację, co prowadzi do powstawania nadwrażliwości i nasilenia objawów choroby podstawowej. Zarejestrowano zespół odstawienia „Finlepsin”, „Clonazepam” i inne leki oraz stopniowe porzucanie ich stosowania, co wiąże się z indywidualnymi cechami organizmu.

Główne objawy zespołu abstynencyjnego

Objawy kliniczne choroby są różne. Wiele czynników wpływa na intensywność abstynencji ze zmniejszeniem stężenia substancji czynnej we krwi. Zespół abstynencyjny „Gabapentyna” i inne leki przeciwdrgawkowe sugerują pojawienie się następujących głównych objawów:

  1. Migrena i zawroty głowy to jedna z najczęstszych dolegliwości pacjentów, którzy odmawiają stosowania leków przeciwpadaczkowych. Zaburzenia neurologiczne obejmują również drżenie mięśni i drgawki.
  2. Stałe wahania nastroju, nadmierna drażliwość, wielki niepokój. Upośledzenie funkcji poznawczych może być nie tylko objawem zespołu abstynencyjnego w przypadku odmowy „Convalis”, „Lamictal” i innych środków, ale także stanowi objawy kliniczne choroby podstawowej. W ciężkich przypadkach rejestruje się myśli samobójcze.
  3. Zaburzenia sercowo-naczyniowe są również uważane za częstą konsekwencję zaprzestania stosowania leków przeciwdrgawkowych. Pacjenci skarżą się na ból serca, szybki puls i gwałtowny wzrost ciśnienia krwi. Takie objawy należy poświęcić szczególną uwagę. W ciężkich przypadkach rozwój kryzysu nadciśnieniowego i zagrażającej życiu tachykardii nie jest wykluczony.

Wskazówki dotyczące radzenia sobie z nieprzyjemnymi objawami

Zespół odstawienia jest łatwiejszy do uniknięcia niż walka z nim. Jeśli jednak objawy zaburzenia już się rozpoczęły, należy szukać pomocy medycznej. Leczenie obejmuje stosowanie środków objawowych, takich jak uspokajające płuca i leki przeciwdepresyjne, a także może wymagać powrotu do stosowania leku. Psychoterapia, która pomaga pacjentom radzić sobie z takimi klinicznymi objawami abstynencji jak depresja i tendencje samobójcze, ma dobre recenzje.

W okresie stosowania leków przeciwdrgawkowych zaleca się powstrzymanie się od poważnego stresu psychicznego i fizycznego. Zmniejszenie skutków stresu ma również pozytywny wpływ.

Recenzje

Olga, 33 lata, Petersburg

Mam chorobę dwubiegunową. W związku z tym psychiatra przepisał „Gabapentynę” na korektę mojego stanu. Brała go w ramach złożonej terapii przez miesiąc, po czym zaczęła stopniowo odmawiać przyjmowania leków. Wraz ze spadkiem dawki pojawiły się wahania nastroju, czyli rozwinął się zespół odstawienia. Przekazany niezależnie przez tydzień.

Sergey, 27 lat, Anapa

Jestem padaczką, więc spotykam się z lekarzem. Niedawno lekarz przepisał „Gabapentynę”, ponieważ występowały napady padaczkowe. Zgodnie z zaleceniami przyjmował go przez półtora miesiąca, po czym zaczął zmniejszać dawkę. Pojawił się zespół abstynencyjny w postaci zawrotów głowy i bezsenności, którym udało się przerwać stosowanie leków objawowych.

Zatrucie karbamazepiną - przyczyny, objawy i skutki przedawkowania

Karbamazepina jest lekiem z grupy leków przeciwdrgawkowych, zsyntetyzowanym w 1957 r. W leczeniu epilepsji z dominującym udziałem płata skroniowego. Kolejne badania kliniczne potwierdziły jego skuteczność w zwalczaniu takich chorób jak:

  • zaburzenia maniakalno-depresyjne odporne na sole litu;
  • zaburzenia afektywne dwubiegunowe;
  • nerwoból nerwu trójdzielnego;
  • ostra mania (przerwanie terapii);
  • główne napady padaczkowe i mieszane.

Działanie przeciwdrgawkowe leku jest realizowane przez blokowanie kanałów sodowych neuronów, hamując w ten sposób transmisję pobudzenia interneuronalnego i ograniczając rozprzestrzenianie się impulsów patologicznych występujących w ognisku epileptoidalnym.

Jego działanie psychotropowe jest związane z hamowaniem metabolizmu dopaminy i objawia się eliminacją agresywności i lęku, wzrostem umiejętności komunikacyjnych i ogólnego nastroju. Ponadto lek wykazuje działanie przeciwbólowe centralnej genezy, w szczególności w przypadku neuralgii o etiologii cukrzycowej i zapalenia nerwu trójdzielnego.

Ogólnie, pomimo szerokiego spektrum aktywności, zastosowanie karbamazepiny jest raczej ograniczone ze względu na obecność zagrażających życiu negatywnych skutków, złożoność dawkowania i trudność wyboru interakcji leków.

Efekty uboczne

Do najczęstszych negatywnych skutków przyjęcia należą objawy depresji świadomości: zawroty głowy, senność, uspokojenie polekowe. Przy stosowaniu niedopuszczalnie wysokich dawek istnieje ryzyko braku koordynacji, a także ataksji.

Na samym początku leczenia, zaburzenia dyspeptyczne, zwiększone poziomy enzymów wątrobowych, mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości. Jednak z zastrzeżeniem zasad dawkowania i interakcji lekowych, powyższe objawy nie wymagają przerwania leczenia.

Główne i najniebezpieczniejsze skutki uboczne leczenia karbamazepiną obejmują hamowanie zarodka hemopoetycznego szpiku kostnego, objawiającego się agranulacytozą, niedokrwistością i małopłytkowością.

W starych zaleceniach można znaleźć informacje o potrzebie kontrolowania całkowitej morfologii krwi podczas leczenia. Jednak ostatnie obserwacje wykazały, że stosowanie tej metody nie jest uzasadnione, ponieważ zmiany we krwi obwodowej pojawiają się tak szybko, że codzienna kontrola laboratoryjna jest konieczna do szybkiego rozpoznania.

Obecnie uważa się za właściwe poinformowanie pacjenta o objawach zahamowania hematopoezy, takich jak: gorączka, wysypka wybroczynowa, zaostrzenie przewlekłych ognisk zakażenia z tendencją do uogólniania tego procesu. Wraz ze spadkiem poziomu leukocytów poniżej 3,5 * 10 9 lub pojawieniem się objawów negatywnych, konieczne jest regularne wykonywanie ogólnego badania krwi i skonsultowanie się z hematologiem w celu podjęcia decyzji o możliwości kontynuowania leczenia.

Objawy przedawkowania karbamazepiny

Aby uniknąć skutków ubocznych, dawkę zwiększa się stopniowo, zaczynając od 100 mg 1 raz dziennie i doprowadzając do 1400 mg, podzielonych na dwie dawki.

Wybór dawki odbywa się przez 8 tygodni przy stałym monitorowaniu stężenia leku we krwi, ponieważ po pewnym czasie od początku lek może indukować enzymy wątrobowe, przyspieszając własny metabolizm. Docelowe stężenie karbamazepiny we krwi wynosi 6-10 μg / ml, jej dalszy wzrost powoduje rozwój działań niepożądanych.

Tabela 1. Objawy zatrucia karbamazepiną.

Empiryczne obliczenie szacowanego stężenia leku we krwi jest niemożliwe, dlatego tylko lekarz może dostosować dawki, oceniając wymagane parametry za pomocą metod laboratoryjnych.
Śmierć występuje w ciężkim zatruciu z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, obrzęku mózgu i płuc.

Stosowanie karbamazepiny z etanolem jest absolutnie przeciwwskazane. Jednoczesne podawanie może spowodować zatrucie, nawet jeśli obserwowane są zalecane dawki. Również podczas leczenia tym lekiem zabrania się używania jakiegokolwiek alkoholu.

Leczenie i powrót do zdrowia po zatruciu

Ze względu na nasilenie objawów i nieprzewidywalność korelacji przyjmowanej dawki i stężenia leku we krwi, leczenie domowe jest niemożliwe i zagraża życiu. Jeśli podejrzewa się przedawkowanie, należy natychmiast wezwać karetkę i przeprowadzić dostępne środki detoksykacyjne.
Na etapie przedszpitalnym możliwe jest:

  1. Przepłukać żołądek ciepłą wodą (36-37 stopni). Aby dać pacjentowi 0,5 litra czystej wody, wymiotuj. Powtarzaj tę procedurę, aż wymiociny będą czyste.
  2. Daj ofierze enterosorbenty.

Dalsze leczenie odbywa się na oddziałach intensywnej opieki medycznej. Ponieważ nie ma swoistego antidotum, pomoc ogranicza się do terapii objawowej, która obejmuje stabilizację stanu i korektę objawów zaburzeń:

  1. Zapewnienie skutecznego oddychania (ALV).
  2. Normalizacja układu sercowo-naczyniowego, która obejmuje stałe monitorowanie EKG w celu oceny przewodności, korektę medyczną jego naruszeń, a także utrzymanie docelowego ciśnienia i tętna.
  3. Utrzymuj krążącą objętość krwi i równowagę elektrolitową.

Aby przyspieszyć eliminację karbamepiny w szpitalu, istnieje jedyny skuteczny i bezpieczny sposób - hemoperfuzja z węglem aktywowanym.

Badania laboratoryjne są przeprowadzane w celu kontroli procesu detoksykacji:

  • na stężenie leku we krwi;
  • na poziomie enzymów wątrobowych;
  • pełna morfologia krwi dla ucisku tworzenia krwi.

Szybkość wydalania leku zależy od jego akceptowanej ilości i stanu enzymów wątrobowych i może zmieniać się od dwóch do pięciu dni.

Skutki długotrwałego karbamazepiny

Przy długotrwałym leczeniu możliwe jest naruszenie jego metabolizmu z powodu samohamowania enzymów wątrobowych i przyspieszenia jego eliminacji. W recepcji nie było uzależnienia od narkotyków, ale mimo to lek należy odstawić pod nadzorem lekarza prowadzącego.

Jak anulować karbamazepinę

Z reguły nagłe odstawienie leku nie powoduje wycofania. Jednak w przypadkach, w których jest on stosowany do korygowania zaburzeń psychicznych, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki w ciągu 6 miesięcy. Po natychmiastowym anulowaniu lekarze obawiają się szybkiego nawrotu objawów negatywnych.
Podczas leczenia padaczki zaleca się również stopniowe zmniejszanie dawki o 25% co 3 dni. Literatura opisuje przypadki, w których pacjenci z odstawieniem leku w jednym stadium mieli uogólnione napady z rozwojem stanu padaczkowego.

Środki zapobiegawcze

Aby uniknąć niepożądanych skutków dla zdrowia, należy przestrzegać następujących środków zapobiegawczych:

  • przyjmowanie leków przepisanych przez lekarza przy ścisłym przestrzeganiu dawki;
  • utrzymywanie leku poza zasięgiem dzieci;
  • wykluczenie alkoholu podczas leczenia;
  • kontrola stężenia leku we krwi podczas stosowania.

Jak przyjmować karbamazepinę

WAŻNE! Aby zapisać artykuł w zakładkach, naciśnij: CTRL + D

Instrukcja użycia tabletek Karbamazepina - skład i wskazania, postać uwalniania, analogi i cena

Według statystyk około 80% ludności świata cierpi na drgawki. Pojawiają się w wyniku stresu, przepięcia mięśni, zaburzeń krążenia lub chorób układu nerwowego organizmu. Skurcze są słabe lub ciężkie. Łagodne mrowienie może być na dotkniętym obszarze, aw ciężkich przypadkach - tak zwany napad padaczkowy. Dowiedz się o leku przeciwdrgawkowym Carbamazepine - instrukcje użytkowania, skład leku, dawki do skutecznego leczenia.

Czym jest karbamazepina?

Karbamazepina w tabletkach (karbamazepina) jest lekiem przeciwpadaczkowym i przeciwdrgawkowym. Lek jest stosowany w napadach drgawkowych i ogniskowej padaczce psychomotorycznej. Działanie substancji czynnej karbamazepiny ma na celu wyeliminowanie bólu u pacjenta, co zmniejszy ryzyko nawrotów drgawek. Konieczne jest zastosowanie tylko do miejsca przeznaczenia lekarza.

Karbamazepina wykazuje podobieństwa strukturalne do leków przeciwdepresyjnych, takich jak imipramina. Substancją czynną leku jest karbamazepina w dawce 200 mg. Substancje pomocnicze w kompozycji:

Formularz wydania

Płaskie cylindryczne tabletki są dostępne w opakowaniach komórkowych w kolorze białym lub żółtawym. Jest liner - instrukcje karbamazepina. Lek może być sprzedawany jako syrop. Lek jest dostępny tylko na receptę. Forma uwalniania leku jest inna:

  • małe opakowania komórkowe 10-25;
  • średnie opakowanie konturowe po 30 szt.;
  • duża puszka polimerowa 20-100 sztuk.

Mechanizm działania

Działanie tego leku: w procesie metabolizmu organizm pacjenta z głównej substancji wytwarza karbamazepinę, która zapewnia właściwości przeciwpadaczkowe nawet podczas przyjmowania zwykłej dawki. Inhibitor tłumi napady, opóźnia ich manifestację, bez szkody dla ogólnego stanu osoby. Substancja może przyjmować nawet małe ilości, nie zakłóca rozwoju dzieci. Dawkę podzieloną na kilka przyjęć oblicza się w następujący sposób:

  • 20 mg / kg masy ciała (ze zwiększeniem dawki 20-50 mg na dobę) - do 5 lat;
  • 100 mg (z dodatkiem 100 mg dziennie) - od 5 lat i starszych.

Ponadto karbamazepina zmniejsza przewodnictwo kanałów wapniowych do pożądanego poziomu, zmniejszając działanie białek, a to prowadzi do zahamowania wychwytu dużych stężeń hormonów katecholaminowych. W rezultacie karbamazepina hamuje napady padaczkowe i zapewnia eliminację zaburzeń afektywnych towarzyszących padaczce. Okres akumulacji maksymalnego stężenia substancji wynosi 4-24 h, eliminacja - kilka dni.

Wskazania do użycia

Lek jest przepisywany w leczeniu chorób takich jak:

  • leukopenia (redukcja leukocytów we krwi);
  • nerwoból (w tym nerw przewlekły, trójdzielny i gardłowo-gardłowy);
  • abstynencja (w tym przypadku użyj metody „blokady”, to znaczy nie dawaj leków zależnych);
  • padaczka (napady z towarzyszącymi skurczami, pienistością i innymi objawami);
  • zespół odstawienia alkoholu (drgawki, lęk, nadpobudliwość, bezsenność);
  • moczówka prosta;
  • zaburzenia psychiczne;
  • agresywne zachowanie pacjentów z uszkodzeniem mózgu;
  • Zespół Kluvera-Bucy, dysforia, szum w uszach, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne;
  • z zespołami bólowymi pochodzenia neurogennego (zespół Guillaina-Barre'a);
  • do zapobiegania bólom głowy i migrenom.

Instrukcje użytkowania karbamazepiny

Pacjent otrzymuje małą dzienną dawkę leku i stopniowo za każdym razem zwiększa się go do pożądanego efektu. Jeśli przepisana jest karbamazepina, instrukcje dotyczące stosowania padaczki są następujące:

  • Dorośli - 2 razy dziennie, 150 mg. Następna dawka wzrasta do 350 mg.
  • W przypadku dzieci w wieku 4 lat dawka początkowa pierwszego dnia wynosi 40 mg na dobę. Po dniu, w celu zwiększenia efektu, dawkę dziecka można zwiększyć do 50 mg. Pięciolatki i starsze dzieci powinny przyjmować 100 mg raz na dobę. Co tydzień, jeśli to konieczne, zwiększaj dawkę o 100 mg.
  • Od szóstego roku życia - 3 razy dziennie po 0,5 g, a po 11 latach dawka zmienia się i dziecko musi przyjąć 1 g substancji.

Inne opcje odbioru:

  1. Przy nerwobólu nerwu trójdzielnego podaje się 400 mg na dobę, zwiększając ilość o nie więcej niż 150 mg dziennie, aż dyskomfort zniknie. Następnie dawkę zmniejsza się do minimum.
  2. W przypadku zespołu odstawienia alkoholu należy przyjmować 2 razy dziennie po 0,2 g. W ciężkich przypadkach dawkę zwiększa się do 350 mg.
  3. Dorosłych chorych na cukrzycę należy przyjmować 2 razy dziennie, 0,2 mg. Dzieciom podaje się dawkę w zależności od wagi i wieku. W przypadku ostrych zaburzeń afektywnych konieczne jest przyjmowanie 1,5 g dziennie, średnia dawka to 550 mg 2-3 razy dziennie.

W adnotacji leku wskazano tylko średnią dawkę. Pełne instrukcje stosowania można znaleźć w ulotce dla pacjenta w opakowaniu leku oraz w schemacie leczenia - u lekarza. Inne wskazania:

  • Tabletki są przyjmowane niezależnie od posiłku, wody pitnej.
  • Leku nie należy żuć, ale połykać w całości.
  • W niektórych przypadkach lekarz może zwiększyć dawkę.

Efekty uboczne

Rozwój skutków ubocznych jest możliwy z przedawkowaniem środków lub znacznymi wahaniami stężeń karbamazepiny w osoczu. Obserwowane bóle głowy, tik, zaburzenia mowy, objawy niedowładu. Lek może wpływać na ludzką psychikę, powodując halucynacje, depresję, lęk, pobudzenie, dezorientację, zmniejszenie apetytu. Lek może powodować pokrzywkę, czasem erytrodermię. Rzadko zaznaczona reakcja w postaci nadwrażliwości z gorączką, wysypką.

Często występuje leukopenia, małopłytkowość, rzadziej - leukocytoza. Istnieją dolegliwości brzuszne, suchość w ustach, wymioty, zapalenie jamy ustnej lub zapalenie trzustki. Obrzęk, przyrost masy ciała. Bardzo rzadko występuje zmniejszenie siły działania, zatrzymanie moczu. Rzadko obserwowane bóle mięśni, drgawki, naruszenie percepcji smaku, zapalenie spojówek, hałas w uszach, zmiany w słyszeniu. Przy intensywnej opiece obserwuj:

  • funkcja serca;
  • temperatura;
  • stan nerek, pęcherza moczowego.

Przeciwwskazania

Karbamazepinę podczas ciąży należy przyjmować ostrożnie i pod nadzorem lekarza. Gdy nadwrażliwość na karbamazepinę lub inne składniki leku, narzędzie nie może być stosowane. Zabronione leki na naruszenia hematopoezy szpiku kostnego, podczas przyjmowania inhibitorów. Konieczne jest ostrożne przyjmowanie leku przez ludzi:

  • w wieku;
  • z aktywnym uzależnieniem od alkoholu;
  • z niewydolnością nerek;
  • ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym.

Interakcja

Zgodność z innymi lekami jest dobra, większość nie wpływa na działanie leku. Wiele leków (tramadol, metadon, doksycyklina) może zmniejszać ich działanie terapeutyczne lub stać się toksycznymi, uszkadzać wątrobę (jak Paracetamol, przeciwgruźlicze izoniazyd). Stężenie karbamazepiny można zwiększyć w osoczu przez:

Sok grejpfrutowy, rytonawir także zwiększa stężenie. Istnieją dowody na to, że zmniejsza się stężenie metabolitów fenytoiny, klonazepamu, ryfampicyny i prymidonu. Kompatybilny z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi. Jednoczesne stosowanie karbamazepiny z diuretykami prowadzi do hiponatremii.

Rozważmy analogi tego leku Akrikhin, Septol, Carbalepsin, Tegretol, Mazepin, Stazepin i Finlepsin. Substytut Carbamazepine Septol ma cenę 175 rubli. Jego zaletami są wysoka biodostępność, wybór form uwalniania. Podobnie jak w przypadku przepisywania samego leku, każdy lek zastępczy powinien być stosowany tylko po konsultacji z lekarzem.

Jeśli porównamy leki, Carbalepsin ma najniższą cenę - 120 rubli. Ma takie zalety, jak wysoka biodostępność i obecność różnych form uwalniania. Cena Finlepsin wynosi 260 rubli. Korzyści - wysoka biodostępność. Inne analogi mają prawie takie same korzyści. Porównanie kosztów podobnych leków podano w poniższej tabeli.

Pamiętaj, że receptę na karbamazepinę można uzyskać tylko od lekarza, po czym możesz kupić produkt w sklepie internetowym lub aptece. Aby to zrobić, zaleca się przeglądanie katalogu, wybranie niedrogiego narzędzia z dobrymi recenzjami i kosztem, którego potrzebujesz i zamówienia z dostawą. Przybliżony koszt leku i jego analogów podano w tabeli:

Wideo: leki na karbamazepinę

Informacje przedstawione w artykule mają wyłącznie charakter informacyjny. Materiały artykułów nie wymagają samoleczenia. Tylko wykwalifikowany lekarz może zdiagnozować i doradzić w sprawie leczenia na podstawie indywidualnych cech konkretnego pacjenta.

Karbamazepina

Opis od 25 lipca 2015 r

  • Nazwa łacińska: Karbamazepina
  • Kod ATX: N03AF01
  • Składnik aktywny: karbamazepina
  • Producent: Rosefarm LLC (Rosja), Alsi Pharma (Rosja)

Zawiera 200 mg substancji czynnej karbamazepiny. Dodatkowymi elementami są: skrobia, powidon, talk, krzemionka, polisorbat i stearynian magnezu.

Formularz wydania

Działanie farmakologiczne

Lek przeciwpadaczkowy. Ma działanie psychotropowe.

Farmakodynamika i farmakokinetyka

Składnik aktywny pochodzi z dibenzazepiny. Lek ma działanie przeciw maniakalne, normochemiczne, przeciwdiuretyczne (u pacjentów z moczówką prostą), działanie znieczulające (z nerwobólami).

Zasada działania leku opiera się na blokadzie potencjalnie zależnych kanałów sodowych, co powoduje zahamowanie procesu powstawania wyładowań neuronowych, stabilizację błony neuronalnej, co skutecznie prowadzi do zmniejszenia przewodzenia synaptycznego impulsów.

Lek zapobiega ponownemu tworzeniu się zależnych od sodu potencjałów czynnościowych w strukturze zdepolaryzowanych neuronów.

Karbamazepina prowadzi do zmniejszenia uwalnianego glutaminianu (aminokwasu neuroprzekaźnika), co zmniejsza ryzyko wystąpienia napadu padaczkowego. U dzieci i młodzieży z padaczką podczas przyjmowania leku istnieje pozytywny trend w nasileniu depresji i lęku, a także zmniejszona agresywność i drażliwość.

Wpływ na sprawność psychomotoryczną, funkcja poznawcza jest zależna od dawki, zmienna w każdym przypadku.

W neuralgii nerwu trójdzielnego (niezbędna, wtórna) występuje zmniejszenie częstości bolesnych ataków.

W przypadku nerwobólu poporodowego z parestezjami pourazowymi, guzkami rdzenia kręgowego, karbamazepina pomaga złagodzić ból neurogenny.

W przypadku odstawienia alkoholu lek zmniejsza nasilenie głównych objawów (drżenie kończyn, zwiększona pobudliwość, zaburzenia chodu) i zwiększa próg drgawkowej gotowości.

U pacjentów z cukrzycą lek zmniejsza uczucie ciepła, diureza, prowadzi do szybkiej kompensacji bilansu wodnego.

Efekt anty-maniakalny (antypsychotyczny) jest rejestrowany po 7-10 dniach terapii, rozwija się w wyniku zahamowania metabolizmu noradrenaliny, dopaminy.

Stosowanie długotrwałych postaci karbamazepiny pozwala osiągnąć stabilne stężenie głównej substancji we krwi, bez rejestrowania „niepowodzeń” i „szczytów”.

Wskazania do stosowania karbamazepiny

Z jakich pigułek zwykle się korzysta? Lek jest przepisywany na padaczkę: napady mieszane, napady uogólnione, którym towarzyszą napady toniczno-kloniczne, napady częściowe. Lek stosuje się w idiopatycznej neuralgii nerwu językowo-gardłowego w neuralgii nerwu trójdzielnego u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym w idiopatycznej neuralgii nerwu trójdzielnego.

Jakie są jeszcze wskazania do stosowania karbamazepiny? Lek jest zalecany do stosowania w ostrej manii (leczenie skojarzone lekami przeciwpsychotycznymi, preparatami litu). Lek jest przepisywany na neuropatię cukrzycową z objawami bolesnymi, z zespołem odstawienia alkoholu (nadpobudliwość, drgawki, lęk, zaburzenia snu), z zaburzeniami afektywnymi fazowymi, moczówką prostą o genezie centralnej, z polidypsją genezy neurohormonalnej, wielomoczem.

Lek jest przepisywany w przypadku zaburzeń psychotycznych (psychozy, schizoafektywnych i afektywnych zaburzeń, zaburzeń funkcji limbicznych, zaburzeń panicznych), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, zespołu Kluvera-Bucy, otępienia starczego, szumu w uszach, dysforii, lęku, somatyzacji i zespołu ksenowego;, w stwardnieniu rozsianym, dolegliwości kręgosłupa, bóle fantomowe, polineuropatia cukrzycowa, ostre idiopatyczne zapalenie nerwów, skurcz hemifunkcyjny, zespół Ecboma, nerwoból po urazie, neuropatia TII w profilaktyce migreny z neuralgii.

Przeciwwskazania

Karbamazepiny nie stosuje się w przypadku blokady przedsionkowo-komorowej, ostrej „przerywanej” porfirii, upośledzonego krążenia szpiku kostnego (leukopenia, niedokrwistość), nietolerancji głównej substancji i nadwrażliwości na trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Gdy składnik alkoholizm, formy niewyrównaną CHF niewydolność nadnerczy, niedoczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, zespołu nadmierne ADH w rozcieńczeniu hiponatremii na ucisk rdzeniastego hemopoezie z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, nerek, gruczołu krokowego, choroby układu lek podaje się ostrożnie oceny możliwe zagrożenia.

Skutki uboczne karbamazepiny

Nasilenie działań niepożądanych zależy od dawki.

Układ nerwowy: zakwaterowanie niedowład, bóle głowy, zmęczenie, ataksja, zawroty głowy, rzadko obserwowane nieprawidłowe ruchy mimowolne (tiki, dystonia, drżenie), parestezje, zapalenie nerwów obwodowych, zaburzenia horeoatetoidnye, zaburzenia mowy, zaburzenia okoruchowe, orofastsialnye dyskineza, oczopląs, niedowład objawów, myasthenia gravis

Sfery mentalne: aktywacja psychozy, dezorientacja, pobudzenie, agresywne zachowanie, lęk, utrata apetytu, depresja, omamy wzrokowe, omamy słuchowe. Reakcje alergiczne: swędzenie skóry, erytrodermia, pokrzywka, nadwrażliwość na światło, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona.

Narządy krwiotwórcze: niedokrwistość aplastyczna, leukocytoza, małopłytkowość, retikulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, limfadenopatia. Przewód pokarmowy: zapalenie trzustki, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, ból w nadbrzuszu, zaburzenia stolca, niewydolność wątroby, żółtaczka, ziarniniakowe zapalenie wątroby, podwyższony poziom enzymów wątrobowych.

Układ sercowo-naczyniowy: zaostrzenie choroby wieńcowej, pogorszenie zastoinowej niewydolności serca, blok przedsionkowo-komorowy z omdleniem, bradykardia, niestabilność ciśnienia krwi, naruszenie przewodnictwa wewnątrzsercowego, zaburzenia rytmu serca, zespół zakrzepowo-zatorowy, zakrzepowe zapalenie żył. Metabolizm, układ hormonalny: hiperprolaktynemia, zmniejszenie poziomu L-tyroksyny, hiponatremia, przyrost masy ciała, obrzęk, zatrzymanie płynów w organizmie, hipercholesterolemia, osteomalacja.

Układ moczowo-płciowy: częste oddawanie moczu, zaburzenia układu nerkowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, zmniejszona siła, krwiomocz, skąpomocz, albuminuria. Układ mięśniowo-szkieletowy: drgawki, bóle mięśni, bóle stawów.

Narządy zmysłów: zmienione postrzeganie wysokości tonu, niedosłuchu, nadciśnienia, szumów usznych, upośledzenia słuchu, zapalenia spojówek, zmętnienia soczewki i postrzegania smaku. Możliwe jest również zwiększenie potliwości, trądziku, plamicy, łysienia, upośledzenia pigmentacji skóry, hirsutyzmu.

Tabletki karbamazepiny, instrukcje użytkowania (metoda i dawkowanie)

Lek przyjmuje się doustnie z wystarczającą ilością wody. Długo działające tabletki (opóźniające karbamazepinę) nie są żute, połykane w całości, dwa razy dziennie.

W przypadku padaczki lek jest przepisywany w miarę możliwości jako monoterapia. Zaleca się leczenie rozpoczynając od małych dawek ze stopniowym zwiększaniem dawki, co pozwala osiągnąć optymalny wynik. Dawka początkowa dla dorosłych wynosi 100-200 mg 1-2 razy dziennie, stopniowo zwiększając ilość leku.

Neuralgia nerwu trójdzielnego: pierwszy dzień terapii - 200-400 mg, ze stopniowym wzrostem do 400-800 mg dziennie, następnie lek karbamazepina jest stopniowo anulowany.

Początkowa dawka dla zespołu bólowego pochodzenia neurogennego wynosi 100 mg dwa razy dziennie, ze zwiększeniem dawki co 12 godzin, aż do osiągnięcia ulgi w bólu. Dawka podtrzymująca wynosi 200-1200 mg dziennie, przeznaczona na kilka przyjęć.

Średnia dawka dla zespołu odstawienia alkoholu wynosi 200 mg trzy razy dziennie, w ciężkim stanie dawka jest zwiększana do 400 mg trzy razy dziennie.

W pierwszych dniach terapii zaleca się przepisywanie chlordiazepoksydu, klometiazolu i innych leków uspokajająco-nasennych.

U moczówki prostej, dorosłym przepisuje się 200 mg 2-3 razy dziennie.

W neuropatii cukrzycowej z bólem przepisuje się 200 mg 2-4 razy dziennie.

Zapobieganie psychozom schizoafektywnym i afektywnym: 600 mg na 3-4 dawki dziennie.

Dzienna dawka w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych, stany maniakalne pozostawia 400-1600 mg.

Instrukcja użycia Carbamazepine Acre jest podobna.

Przedawkowanie

Objawia się naruszeniami w układzie oddechowym, sercowo-naczyniowym i nerwowym.

Narządy zmysłów, układ nerwowy: dyzartria, omdlenia, dezorientacja, oczopląs, hiporefleksja, mioklonie, zaburzenia psychomotoryczne, drgawki, rozszerzenie źrenic, hipotermia, zaburzenia percepcji wzrokowej, omamy, senność, pobudzenie.

Układ sercowo-naczyniowy: zatrzymanie akcji serca, naruszenie przewodzenia śródkomorowego, tachykardia, niestabilność ciśnienia krwi.

Odnotowuje się również obrzęk płuc, depresję oddechową, wymioty, nudności, zmniejszoną ruchliwość jelita grubego, opóźnione odprowadzanie pokarmu z żołądka, hiponatremię, zatrzymanie płynów, bezmocz, skąpomocz, kwasicę metaboliczną, hiperglikemię.

Specyficzne antidotum nie zostało opracowane. Leczenie przedawkowania odbywa się syndromowo.

Interakcja

Metabolizm leku przeprowadza się przy użyciu cytochromu CYP3A4. Wraz z jednoczesnym spotkaniem z inhibitorami tego cytochromu, odnotowuje się wzrost jego stężenia, a zatem nasilenie skutków ubocznych wzrasta. Induktory cytochromu przyspieszają procesy metaboliczne, zmniejszają stężenie leku we krwi, zmniejszając nasilenie jego efektów terapeutycznych.

Warunki sprzedaży

Warunki przechowywania

W suchym, ciemnym miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nieprzekraczającej 25 stopni Celsjusza.

Okres trwałości

Nie więcej niż trzy lata.

Specjalne instrukcje

Monoterapia pacjentów z padaczką rozpoczyna się od małych dawek ze stopniowym zwiększeniem ilości leku, aby osiągnąć pożądany efekt. W terapii skojarzonej wskazane jest określenie stężenia karbamazepiny w osoczu w celu doboru optymalnej dawki. W przypadku nagłego odstawienia leku często rejestruje się napady padaczkowe. Jeśli chcesz anulować leczenie karbamazepiną, spróbuj przenieść się na inny lek przeciwpadaczkowy. W okresie terapii wymaga monitorowania działania układu wątrobowego, stanu krwi. Karbamazepina ma słabe działanie antycholinergiczne, które wymaga stałego monitorowania ciśnienia śródgałkowego. Lek może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga zastosowania dodatkowych metod ochrony przed ciążą.

Karbamazepina i alkohol

Lek stosuje się w leczeniu zespołu abstynencyjnego po spożyciu alkoholu. Poprawia stan emocjonalny osoby. Leczenie to powinno być jednak stosowane wyłącznie w szpitalu, a stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane, aby uniknąć nadmiernej stymulacji układu nerwowego.

Analogi karbamazepiny

Recenzje karbamazepiny

Recenzje na forach leku używanego do celów leczniczych, trochę. Zasadniczo pozostają opinie na temat działania leku jako leku.

Gdy lek jest stosowany w leczeniu różnych typów stanów depresyjnych i zaburzeń psychicznych, istnieją punkty widzenia na jego słabą skuteczność w porównaniu z bardziej nowoczesnymi odpowiednikami, które jednocześnie mają mniej skutków ubocznych. W leczeniu neuralgii nerwu trójdzielnego lek uważa się za nieskuteczny.

Ponadto skutkiem stosowania leku może być bezsenność.

Oceny akrów karbamazepiny są podobne.

Cena karbamazepiny, gdzie kupić

Cena karbamazepiny wynosi 55 rubli za opakowanie 50 tabletek po 200 mg.

  • Apteka internetowa Rosja Rosja
  • Apteka internetowa Ukraina Ukraina
  • Apteka internetowa Kazachstan Kazachstan

ZdravZone

Apteka IFC

PaniaPteka

Wykształcenie: Ukończyła Państwowy Uniwersytet Medyczny w Baszkirii, uzyskując dyplom z medycyny ogólnej. W 2011 roku otrzymała dyplom i certyfikat z Terapii. W 2012 roku otrzymała 2 certyfikaty i dyplomy w „Diagnostyce funkcjonalnej” i „Kardiologii”. W 2013 r. Wzięła udział w kursach „Aktualne problemy otorynolaryngologii w terapii”. W 2014 r. Odbyła zaawansowane szkolenia w specjalności „Echokardiografia kliniczna” i kursy ze specjalności „Rehabilitacja medyczna”.

Doświadczenie zawodowe: W latach 2011–2014 pracowała jako lekarz ogólny i kardiolog w MBUZ Polyclinic No. 33 w Ufa. Od 2014 r. Pracuje jako kardiolog i lekarz diagnostyki funkcjonalnej w MBUZ Polyclinic No. 33 w Ufa.

okazało się, że tak się stało.. Zostałem amputowany do całej mojej nogi, pytając, jak i co stoję za mną i wypisałem tę samą karbamazepinę i wypiłem pierwszą dawkę - jedną pigułkę. Wpadam na wszystko, co mogę, czuję się jakbym była pijana, a moja mowa jest osierocona, a lekarze nagle chorują. Bóle fantomowe zaczęły się w szpitalu, ale wstrzyknięto im środek znieczulający i mogłem to zrobić, ale w domu jem butelkę katoprofenu, ale boję się tego narkotyku, jestem sam w domu mam nadzieję, że kiedy dostanę protezę i nauczyć się chodzić będzie lepiej, główny pain no sbrendit. A jeśli lekarze przepisują ten cudowny lek przez ponad 50 lat, to trudny przypadek.

Niestety! Traktuję ludzi, którzy biorą karbamazepinę. Ja jednak nie cierpię na padaczkę, ale okresowy ból nerwu twarzowego (lub, bardziej poprawnie, ból trójdzielny) sprawia, że ​​tak się dzieje. Obawiam się, że ciało przyzwyczai się do tego narkotyku i przestanie na mnie działać. Poza tym czytałem gdzieś, że karbamazepina jest toksycznym lekiem. Piję ten lek - jedną tabletkę na pół do dwóch dni. Co robić Może ktoś wie i coś doradzi! George [email protected]

Zdrastye Przyjechałem do gościa Nie mogę kupić fenoparbitalu KARBAMAZEPIN, ale dostałem zastrzyk w Petersburgu

Mam silny ból z nerwu trójdzielnego. Zapisuje karbamazepinę lub finlepsynę, ale ta ostatnia jest kilka razy droższa, ponieważ importowane. Teraz karbamazepina zniknęła ze sprzedaży i pozostaje tylko droga finlapsyna. A gdzie są te oświadczenia o opiece nad chorymi?

Jak mawiała moja dziewczyna o karbamazepinie, to nie jest lekarstwo, to skurcz nerwowy. Tutaj jest napisane na odwrocie: bóle głowy. Teraz wyjaśnię, że jest tak ładnie nazywany bólem głowy. Uderzyłeś w głowę bardzo ciężkim i twardym przedmiotem. a potem głowa i uszy stały się obolałe, a ty stoisz na nogach. I w tym rodzaju napięcia musisz nadal pracować i generalnie prowadzić normalne życie. Ogólnie rzecz biorąc, doskonały narkotyk ludobójczy. Dzięki tym, którzy go stworzyli.

Artur: Dzień dobry! w kwietniu 17g. Zdiagnozowano polineuropatię kończyn dolnych.

Alina: Biorę Motilak w przypadku ciężkości i wzdęć na polecenie mojego lekarza. Również dobrze.

Elena: Myasteniki. Jak będziemy żyć bez Kalimina. Bezprawie jest zakończone. Nasz stan jest o.

Catherine: Isabella, ile przepisałeś na noopepta? 1 miesiąc, 2 miesiące?

Wszystkie materiały prezentowane na stronie mają wyłącznie charakter informacyjny i informacyjny i nie można ich traktować jako leczenia zaleconego przez lekarza lub wystarczającej porady.

Administracja witryny i autorzy artykułów nie ponoszą odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody i konsekwencje, które mogą powstać podczas korzystania z materiałów witryny.

Recenzje: „Karbamazepina”. Jego skuteczność i efekty uboczne

Tabletki przeciwdrgawkowe „Karbamazepina”, których opinie rozważymy dzisiaj, zostały zsyntetyzowane prawie pół wieku temu. I chociaż znaczna liczba nowocześniejszych, skutecznych leków, które dodatkowo mają mniej skutków ubocznych, została wprowadzona do praktyki medycznej, to lek ten pozostaje bardzo popularny wśród lekarzy i pacjentów.

W jakich przypadkach stosuje się lek „Karbamazepina”

Tabletki te są doskonałym lekiem przeciwdrgawkowym i znieczulającym, który jest stosowany:

  • jako główne leczenie padaczki z różnymi rodzajami napadów;
  • z ostrymi zespołami maniakalnymi;
  • aby zapobiec pogarszaniu się faz zaburzeń afektywnych, jak również w celu złagodzenia pacjenta w momencie ich pogorszenia;
  • z towarzyszącym bólem neuropatii cukrzycowej;
  • aby ułatwić samopoczucie pacjentom z neuralgią nerwu trójdzielnego;
  • jak również odstawienie alkoholu, wyrażona nerwowość, zaburzenia snu i stany konwulsyjne.

Ponadto, według ekspertów, którzy zostawili swoje komentarze, „karbamazepina” jest z powodzeniem stosowana w leczeniu psychozy, schizofrenii, z agresywnym stanem, ataków paniki, jak również z organicznymi zmianami w tkankach mózgu. Należy jednak pamiętać, że skuteczność leku w tych przypadkach opiera się wyłącznie na doświadczeniu klinicznym, ponieważ nie przeprowadzono badań laboratoryjnych.

Jakie są przydatne pigułki „karbamazepina” dla pacjentów z padaczką?

U pacjentów z padaczką narzędzie to zwiększa obniżony próg drgawkowej gotowości, a tym samym zmniejsza ryzyko nowego ataku. Lek okazał się również skuteczny w korygowaniu zmian osobowości (w wyniku użycia zwiększa się umiejętności komunikacyjne i ułatwia rehabilitację społeczną takich pacjentów).

U pacjentów w okresie dojrzewania i dzieci stosowanie leku zmniejsza depresję, niepewność, nerwowość i agresywność. Należy jednak pamiętać, że wpływ leku na funkcje poznawcze (pamięć, koordynację, uwagę, mowę, zdolności myślenia, orientację itp.) Może się różnić w zależności od dawki, a jednocześnie bardzo indywidualny!

To prawda, że ​​niektórzy pacjenci, pozostawiając swoją opinię, „karbamazepina” określa się jako lek, który ma słabą skuteczność jako środek do zwalczania depresji lub w sytuacjach z problemami psychicznymi. Nawiasem mówiąc, wymieniają również fakt, że ciągłe stosowanie tego środka implikuje obowiązkową obserwację lekarza i regularne przeprowadzanie badań i analiz.

Obowiązkowe zasady stosowania leku

Tak, powinniśmy się zgodzić, że ten lek ma dość złożony wpływ na organizm ludzki. Dlatego przed jego użyciem konieczna jest obowiązkowa konsultacja ze specjalistą.

Podczas używania tabletek karbamazepiny ważne jest, aby pamiętać o zasadach wymienionych poniżej.

  • Pacjenci są najlepiej tolerowanym leczeniem tym narzędziem, z ostrożnym przestrzeganiem schematu i wszystkich zaleceń lekarza prowadzącego, w innych przypadkach lek może powodować wiele niepożądanych działań.
  • Przed leczeniem z reguły badany jest stan wątroby pacjenta (zwłaszcza jeśli jest on w podeszłym wieku lub ma chorobę tego narządu). Jeśli pogorszenie wystąpi podczas przyjmowania leku, należy natychmiast przerwać leczenie.
  • Szczególną uwagę zwraca się na stan ciśnienia śródgałkowego u pacjentów leczonych tabletkami „karbamazepina”. Opinie lekarzy przepisujących ten lek wskazują, że jego stosowanie może stymulować zwiększone wydzielanie płynu wewnątrzgałkowego, co z kolei stanowi ryzyko pogorszenia funkcji wzroku oka.

Analogi leku

Tabletki „karbamazepina” mają podobne działanie. Należą do nich Zagretol, Carbalepsin Retard, Karbapin, Mazepin, Stazepin, Tegretol, Finlepsin, Carbamazepine Nycomed i Carbamazepin Acri. Oceny lekarzy i pacjentów na temat ich stosowania i wpływu na organizm są podobne do tych wskazanych w adnotacji do opisanego leku.

Jak używać leku

Tabletki karbamazepiny podaje się doustnie przed lub po posiłku. Dopuszczalne jest stosowanie leku podczas posiłku, podczas gdy należy go spłukać wodą.

W przypadku pacjentów z padaczką, jeśli to możliwe, niepożądane jest łączenie tego leku z innymi.

W pierwszych dniach stosowanie „karbamazepiny” występuje w minimalnej ilości, a następnie jej dawkę zwiększa się do poziomu, przy którym osiąga się pożądany wynik. Te same taktyki stosuje się przy podawaniu leku do schematu leczenia rozpoczętego innymi sposobami. Zauważ, że najpierw nie zmniejsza się liczby wcześniej używanych leków.

Dokładna dawka leku

  • Dzieciom w wieku od czterech lat przepisuje się lek w ilości od 20 mg do 60 mg na dobę, dodając, jeśli to konieczne, 20-60 mg co dwa dni.
  • Pacjenci w wieku dorosłym - od 100 do 200 mg raz lub dwa razy dziennie, zwiększając, jeśli to konieczne, ilość do 400 mg dwa do trzech razy dziennie (dawka nie powinna przekraczać 2 g).
  • Gdy nerwoból nerwu trójdzielnego jest przepisywany od 200 mg / dobę. od początku leczenia, stopniowo zwiększając do maksymalnej ilości - 400-800 mg dziennie, aż do ustąpienia bólu, następnie dawka jest zmniejszona.
  • Zespół odstawienia alkoholu leczy się średnią dawką 200 mg 3 razy dziennie, aw ciężkich przypadkach zwiększa się do 400 mg. Na początku leczenia lek łączy się z lekami uspokajająco-nasennymi.
  • Ostre stany maniakalne wymagają średniej dziennej dawki 400 do 1600 mg w dwóch do trzech dawkach. Ponadto dawka jest szybko zwiększana.

Jak przedawkować lek

Możliwe naruszenia mózgu, które wyrażają się utratą orientacji, zaburzoną koordynacją ruchów (tzw. Ataksja), letargiem, sennością lub nadpobudliwością, pojawieniem się halucynacji, dezorientacji i śpiączki. Badania przeprowadzone przez ekspertów potwierdzają, że przedawkowanie dotyczy przede wszystkim układu sercowo-naczyniowego, ośrodkowego układu nerwowego i oddechowego organizmu. Jak potwierdzają opinie pozostawione przez lekarzy, „karbamazepina” w przedawkowaniu może być bardzo niebezpieczna!

  • Przedawkowanie wpływa również na pracę narządów wzroku (pacjent widzi „zasłonę” przed oczami), ma oczopląs (szybki ruch arytmii gałek ocznych), a także rozszerzone źrenice.
  • Odnotowuje się zaburzenia mowy, zaburzenia psychomotoryczne, mioklonie (nagłe skurcze mięśni).
  • Ze strony układu sercowo-naczyniowego możliwe są tachykardia, silny spadek lub wzrost ciśnienia krwi, a nawet zatrzymanie akcji serca.

Jeśli podejrzewa się przedawkowanie, należy umyć żołądek i przyjąć węgiel aktywny. Zalecana hospitalizacja pacjentów i dalsze leczenie objawowe.

Lek „Karbamazepina”: skutki uboczne

Po raz kolejny należy zauważyć, że lek należy przyjmować wyłącznie pod nadzorem lekarza iw dawkach wskazanych przez niego. Nie należy zmieniać liczby tabletek przyjmowanych według własnego uznania, a jeśli pojawią się działania niepożądane, należy skontaktować się ze specjalistą w celu wyjaśnienia schematu leczenia.

Niepożądane objawy mogą wyrażać się w postaci zawrotów głowy, senności, uczucia ciągłego zmęczenia, bólu głowy, drżenia, zaburzeń smaku, stanów depresyjnych i agresywnych zachowań. Mogą wystąpić nudności, wymioty i suchość w ustach.

Z nietolerancją na składniki leku obserwuje się reakcje alergiczne.

W wyniku stosowania tego leku obserwuje się również objawy leukopenii i małopłytkowości, niedobór kwasu foliowego, obrzęk, przyrost masy ciała, zatrzymanie płynów i hiponatremia (zmniejszenie stężenia jonów sodu we krwi).

Kto jest przeciwwskazany tabletki „karbamazepina”

Lek, mimo długiej listy działań niepożądanych, jest ogólnie dobrze tolerowany. A stan zdrowia pacjenta często zmienia się na lepsze dzięki zmniejszeniu dawki lub zmianie schematu stosowania. Świadczą o tym liczne recenzje.

„Karbamazepina” jako lekarstwo jest przeciwwskazana w małej grupie pacjentów.

  • Należą do nich pacjenci z blokiem przedsionkowo-komorowym (upośledzona transmisja impulsów nerwowych w układzie sercowo-naczyniowym), jak również z uciskaną hematopoezą szpiku kostnego.
  • Nie stosować leku na porfirię wątrobową.
  • W okresie ciąży i karmienia piersią zostaje anulowana.
  • Zabrania się przyjmowania tego leku razem z inhibitorami MAO i przez dwa tygodnie po ich anulowaniu.

Interakcja z innymi środkami

Przed rozpoczęciem leczenia nie zapomnij poinformować swojego lekarza o aktualnie przyjmowanych lekach. Ponieważ jednoczesne stosowanie takich leków jak Diltiazem, Fluoksetyna, Izoniazyd, Erytromycyna, Nikotynamid i inne mogą zwiększać ryzyko przedawkowania.

Nie należy również stosować hormonalnych środków antykoncepcyjnych w trakcie leczenia, ponieważ istnieje duże ryzyko krwawienia z macicy.

Alkohol zwiększa hamujący wpływ środka na układ nerwowy.

Czytaj Więcej O Schizofrenii