We współczesnym świecie prawie nie ma osoby, która nigdy nie słyszała o halucynacjach. A najciekawsze jest to, że zjawisko to może wystąpić zarówno u pacjentów, jak i na pozornie całkowicie zdrowych ludziach.

U zwykłych ludzi zjawisko to może mieć inną nazwę - „miraż”, „wizja” itp. Należy rozumieć, że halucynacja nie jest normą i często wskazuje na szczególne odchylenie w pracy mózgu i organizmu jako całości.

Istnieją pseudohalucynacje i prawda. Aby zrozumieć, o co chodzi, konieczne jest bardziej szczegółowe przeanalizowanie obu zjawisk.

Prawdziwe miraże

Halucynacja jest niczym innym jak błędem w postrzeganiu otaczającego świata przez człowieka. Osoba podatna na porażkę percepcji, widzi lub słyszy coś, czego nie może być w prawdziwym życiu. Będzie to hałas dochodzący z wazy lub obecność rogatego stworzenia w domu - wszystko to stanie się porażką w procesie postrzegania.

Informacje otrzymywane przez narządy słuchu lub wzroku są analizowane w mózgu, ale sfrustrowana psychika uzupełnia je nieistniejącymi, fałszywymi elementami. Z reguły ludzie, którzy nadmiernie spożywają alkohol (delirium tremens) lub są pod wpływem substancji narkotycznej (przyprawy, heroiny itp.), Są narażeni na to zjawisko. Często halucynogenna percepcja występuje u dzieci próbujących „oddychać klejem”.

Niepowodzenie w postrzeganiu rzeczywistości może wystąpić u osoby pracującej z pierwiastkami toksycznymi. Na przykład malarz może doświadczyć czegoś takiego, jeśli podczas pracy w pokoju z farbą respirator nie jest ubrany i okno nie jest otwarte.

Cechą halucynacji jest to, że nie zawsze pojawia się w czytelnej formie. Niemniej jednak osoba może skupić na niej swoją uwagę. To znaczy nie będzie trudno komunikować się z pojawiającym się obrazem, w jakikolwiek sposób wchodzić z nim w interakcję itp. Pacjent może kontrolować wzrok, zmieniać swoje zachowanie i formę (oczywiście, nie wiedząc o tym sam).

Co to jest pseudohalucynacja?

Zjawisko to nie zostało jeszcze dokładnie zbadane. W świecie psychiatrii nazywany jest także „fałszywą halucynacją”. Jest to szczególny rodzaj mirażu, który pojawia się spontanicznie. Osoba bez żadnego powodu zaczyna widzieć lub słyszeć coś, co nie może być w rzeczywistości.

Różnica od zwykłej prawdziwej halucynacji polega na tym, że wizja nie ma nic wspólnego ze światem zewnętrznym. Wszystko dzieje się w głowie pacjenta.

Różne słowa, które są obce jednostce, ale pękają w jego świadomości, nieświadome ruchy ciała, a także obrazy, które nie mają nic wspólnego z obrazem tego, co pacjent obserwuje w tej chwili - wszystko to jest żywym przykładem pseudo-halucynacji.

Osobliwością tego typu widzenia jest jego wygląd - osoba może zobaczyć obraz, który pojawia się przed jego oczami w drobnych szczegółach, czuć w jego uszach nieco zauważalną zmianę intonacji głosu itp.

Osoba czuje pseudo-wizję „duszy”. Na przykład doskonale rozumie, że nikogo nie ma w pokoju, ale wyraźnie słyszy hałas emitowany przez macki ośmiornicy. Ściana, na którą może patrzeć, nie wygląda podejrzanie, ale w jego głowie dosłownie szeleszczą liczne pająki. Przypadki mogą być różne.

Jaka jest różnica?

Wydawałoby się, że fałszywe i pseudo-epizody nie mają różnicy, ale istnieją. Różnica między zwykłą (prawdziwą) halucynacją a pseudo-halucynacją ma związek z samym pacjentem wobec tych wizji.

Z prawdziwą halucynacją jednostka jest po prostu pewna, że ​​to, co postrzega jego narządy wzroku i słuchu, naprawdę ma miejsce. Nie ma wątpliwości, że ludzie wokół niego słyszą / widzą to samo. Próbuje wejść w interakcję z wizją iw większości przypadków odnosi sukcesy (we własnym umyśle).

Przy pseudo-wizjach osoba nie doświadcza czegoś takiego. W pełni przyznaje, że widzialny / słyszalny nie może mieć miejsca w prawdziwym życiu. Wizja pozostaje wizją i pomimo jej zaprzeczenia nie pozostawia pacjenta.

Jeśli weźmiemy za przykład sytuację, w której zwykłą halucynacją pacjent widzi smoka, próbuje w każdy możliwy sposób go zwolnić, chowa się w innym pokoju, próbuje zamknąć uszy i tak dalej. Pseudo-halucynujący pacjent nie zachowuje się w ten sposób.

Historia badań

Takie zjawisko, jak halucynacja, jest znane ludzkości od niepamiętnych czasów, ponieważ osoba jakiejkolwiek epoki uległa załamaniu w psychice, aw rezultacie zniekształceniu rzeczywistości. Jednak badanie i wyjaśnienie tego zjawiska do XIX wieku, żaden z naukowców nie skupiał uwagi. Z reguły halucynacja w starożytności była podobna do mistycznej umiejętności, czarów lub „wizji widzących”, a nawet „daru z góry”.

Wraz z rozwojem takich nauk jak „psychologia” i „psychiatria” w połowie XIX wieku, naukowcy zwrócili szczególną uwagę na to zjawisko. Na szczególną uwagę zasługuje praca Bayarge, napisana przez naukowca w 1842 roku, w której szczegółowo wyjaśnił naturę i naturę zaburzeń percepcyjnych. Jego zdaniem niepowodzenie w świadomości występuje z powodu trzech głównych czynników:

  • niepożądane zwiększenie pamięci i wyobraźni;
  • opóźnić analizę tego, co się dzieje;
  • ruch aparatu sensorycznego wewnątrz.

To on po raz pierwszy podzielił wizje pojawiające się w głowie pacjenta na 2 typy:

    psychosensoryczne - pełne halucynacje, spowodowane wspólną pracą wyobraźni człowieka i jego organów percepcji;

Kandinsky - jeden z pierwszych badaczy zjawisk percepcji

Badanie niekompletnych (mentalnych) halucynacji kładło szczególny nacisk na innego naukowca - V.Kh. Kandinsky. Jego zdaniem pseudo-halucynacje powstają w wyniku pobudzenia czuciowych obszarów mózgu. W swojej książce takie zjawisko jest opisane jako pojawienie się głosów „wewnątrz głowy”, pojawienie się wizji w „wewnętrznym spojrzeniu”.

W badaniu pseudo-wizji Kandinsky przedstawił doświadczenie pacjenta. On z kolei opowiedział, jak widział wyimaginowanego lwa. Pomimo faktu, że obraz fikcyjnego zwierzęcia unosił się w powietrzu w jego kierunku, a wkrótce dotyk dotknął łap, pacjent w ogóle go nie przestraszył, ponieważ doskonale rozumiał, że nie ma obok niego lwa.

Pseudogalucynacje mogą objawiać się w formie myśli. Na przykład w badaniach LM Elazina, obiektem był pacjent w średnim wieku, który twierdził, że „coś” kradło jej myśli i zastępowało je innymi, które były jej obce. Słyszała wyraźnie, co mówią ludzie wokół niej, ale w jej głowie były inne głosy.

Dlaczego ważne jest odróżnienie wizji prawdziwych od fałszywych?

Psychiatrzy, pracując z pacjentem, aby lepiej zrozumieć, z czym mają do czynienia, skupiają swoją uwagę na następujących punktach:

  • stosunek pacjenta do wizji (czy wierzy w to, co się dzieje);
  • percepcja widzenia (wzrok, słuch, intuicja, receptory skóry itp.);
  • związek wizji ze środowiskiem, w którym pacjent się znajduje;
  • odpowiedź pacjenta.

Jeśli wypełnisz wszystkie wymienione pozycje, możesz dać jasną odpowiedź na temat tego, jakiego rodzaju halucynacje (prawdziwe lub fałszywe) pacjent jest podatny.

Warto zauważyć, że prawdziwe i fałszywe wizje są różnymi objawami charakterystycznymi dla różnych chorób i zaburzeń. Ważne jest, aby je odróżnić, ponieważ to właśnie pozwala dokładnie określić obecność jednej lub innej choroby psychicznej.

Osoba, która podlega prawdziwej halucynacji, jest niebezpieczna dla społeczeństwa, ponieważ jego dalsza reakcja na wizje jest nieznana. Potrafi chwycić nóż, podpalić budynek, popełnić samobójstwo itp.

W przypadku pseudo-epizodów pacjent jest świadomy tego, co się dzieje (w większości przypadków), a zatem nie jest niebezpieczny dla siebie i ludzi wokół niego.

Patogeneza i etiologia

Niepowodzenie w postrzeganiu otaczającego świata może nastąpić z powodu różnych chorób somatycznych, neurologicznych i psychicznych. Główne przyczyny halucynacji:

  1. Uzależnienie od narkotyków i alkoholizm. Ludzie uzależnieni od alkoholu i narkomanii często stają się ofiarami obsesji i paranoi. Na tej podstawie mogą podlegać różnego rodzaju przerażającym wizjom i przerażającym dźwiękom. Obawy, które są w ich podświadomości, zniekształcone i ucieleśnione w halucynacjach. Często prowadzi to do paniki, chęci ucieczki, a nawet samobójstwa.
  2. Kiła mózgu. Ostre dźwięki i głosy mogą pojawić się z powodu ropiejącego pewnego obszaru mózgu.
  3. Choroby układu sercowo-naczyniowego. Choroba związana ze słabą sprawnością serca często prowadzi do zmiany nastroju, a to z kolei często powoduje uczucie strachu. Na tym tle mogą występować różne miraże.
  4. Choroby reumatyczne. Prowadzi do bezsenności, drażliwości i ogólnej słabości. W tym stanie świadomość jest słaba, co przyczynia się do powstawania halucynacji.
  5. Guzy i torbiele mózgu. Są (choć rzadko) kolejnym powodem pojawienia się miraży. Przyczynia się to do wyczerpania ciała, uszkodzenia niektórych części mózgu, a także do przyjmowania silnych leków.
  6. Penetracja infekcji. Obecność infekcji prowadzi do wysokiej temperatury. To z kolei przyczynia się do występowania halucynacji.

Przyczyny miraży i wizji u osób starszych

Starsi ludzie mają najczęściej halucynacje, ponieważ ich ciało jest podwójnie narażone na różne choroby i zaburzenia o charakterze neurologicznym, somatycznym i psychicznym:

  • depresja;
  • choroby sercowo-naczyniowe;
  • starcza psychoza;
  • choroba mózgu;
  • bezsenność;
  • obrzęk.

Ponadto starsi ludzie przyjmują silne leki, co powoduje pojawienie się miraży. Często starsi ludzie są odizolowani od społeczeństwa, co może być przyczyną niepowodzenia w postrzeganiu środowiska.

Percepcyjna klasyfikacja awarii

Niepowodzenie w postrzeganiu otaczającego świata może występować na różne sposoby, w związku z tym istnieją następujące główne typy halucynacji:

  1. Halucynacje wzrokowe. W tym przypadku przed oczami pojawiają się różne obrazy i obrazy. Możliwe, że halucynacja staje się reprodukcją całej sceny, a nawet fabuły, w której pacjent odgrywa ważną rolę lub jest obecny z perspektywy obserwatora.
  2. Zaburzenia słuchu. Osoba słyszy szepty, mowę, a nawet krzyki, które mogą być zarówno pozytywne, jak i negatywne. Zjawisko to jest najbardziej podatne na osoby uzależnione od narkotyków. Omamy słuchowe często występują u pacjentów ze schizofrenią.
  3. Halucynacje węchowe. Pacjent czuje zapachy, których nie można. Najczęściej dzieje się tak z powodu uszkodzenia skroniowej części głowy lub staje się konsekwencją schizofrenii.
  4. Rozsądna zmiana smaku. Istnieją smaki, które nie są charakterystyczne dla jedzenia lub picia.
  5. Dotykowe wrażenia. Pacjent czuje dotyk swojego ciała, mimo że w pobliżu nie ma nikogo.
  6. Halucynacje hipnagogiczne (hipnopompiczne). Złudzenie optyczne. Występuje u zdrowych ludzi podczas przebudzenia lub odwrotnie - zasypianie.

Jak i co leczyć?

Po pierwsze, istnieje wyjaśnienie przyczyny, dla której powstały zaburzenia percepcyjne. Prawdziwe i pseudo-halucynacje same w sobie nie występują, ponieważ są one jedynie konsekwencją pewnej choroby psychicznej lub neurologicznej. Często zjawisko to łączy się ze stanem strachu, niepokoju, a nawet paniki.

Przebieg leczenia jest indywidualny dla każdego pacjenta, obowiązkowe jest określenie charakteru choroby przed jego powołaniem. Jeśli halucynacja staje się przyczyną zaburzeń somatycznych (np. Praca pewnego narządu wewnętrznego), wówczas działania lekarzy mają na celu jej eliminację.

Jeśli halucynacje są spowodowane przyjmowaniem jakichkolwiek leków, wówczas następuje dokładna analiza i wykluczenie tych leków. Jak pokazuje praktyka, zniesienie pewnego leku pomaga przywrócić stan psychiczny pacjenta.

Jeśli wizje wynikają z zaburzeń psychicznych, pacjent jest hospitalizowany. Zdarzają się przypadki, gdy leczenie odbywa się w domu, ale jest to możliwe tylko wtedy, gdy pacjent nie stanowi zagrożenia dla siebie i innych.

Kiedy halucynacje stają się konsekwencją nadmiernego używania alkoholu lub narkotyków, działania personelu medycznego mają na celu wyeliminowanie zależności pacjenta.

Działania psychiatrów mają na celu identyfikację relacji pacjenta z wizjami. Pożądanym rezultatem jest to, że uświadamiają sobie, że halucynacje są wytworem wyobraźni i nie więcej, czyli najpierw trzeba przenieść pacjenta do kategorii pseudoglikacji. Jednym ze sposobów osiągnięcia tego jest analiza wizji (na przykład wyrazu twarzy, gestów i mowy obrazu) w celu porównania go z rzeczywistością.

Lekarze zwracają uwagę na zachowanie pacjenta, ponieważ nie jest niczym niezwykłym, gdy próbuje ukryć występowanie halucynacji, aby wkrótce opuścić oddział psychiatryczny.

Oprócz pracy ustnej z pacjentem przepisano mu leki (najczęściej w postaci zastrzyków). Najbardziej skuteczne środki to:

Wszystkie te leki przyczyniają się do eliminacji objawów chorób psychicznych, takich jak urojenia, ataki paniki i wizje.

Jeśli stan, w którym występują halucynacje, zostanie wywołany, stanie się chroniczny. Pacjent po prostu zacznie uważać swoje wizje za całkowicie normalne zjawisko życia.

Prawdziwe halucynacje i pseudo-halucynacje

Halucynacje są zaburzeniami percepcji, gdy osoba, w wyniku zaburzeń psychicznych, widzi, słyszy, czuje, że w rzeczywistości nie istnieje. Mówi się, że jest postrzeganiem bez przedmiotu.
Halucynacje nie powinny obejmować miraży - zjawisk opartych na prawach fizyki. Podobnie jak złudzenia, halucynacje są podzielone przez zmysły. Zazwyczaj rozróżnia się halucynacje ogólne, takie jak halucynacje trzewne i mięśniowe, wzrokowe, węchowe, smakowe, dotykowe i tak zwane halucynacje. Może występować kombinacja halucynacji (na przykład pacjent widzi węża, słyszy jego syk i czuje jego zimny dotyk).
Wszystkie halucynacje, niezależnie od tego, czy są wzrokowe, słuchowe, czy inne oszustwa zmysłów, są podzielone na prawdziwe i pseudo-halucynacje.

Odmiany prawdziwych halucynacji:

I P o strukturze...

II Według zmysłów...

III Według treści...

IV Według lokalizacji...

V P o warunkach występowania...

VI Cechy percepcyjne i osobiste...

Prawdziwe halucynacje są zawsze wyświetlane na zewnątrz, w połączeniu z rzeczywistą, konkretnie istniejącą sytuacją („głos” brzmi z powodu prawdziwej ściany; „cechy”, machając ogonem, siedzą na prawdziwym krześle, oplatając nogi wokół ogona itp.) powodować u pacjentów bez wątpienia ich rzeczywiste istnienie, tak jasne i naturalne dla halucynacji, jak i rzeczy rzeczywistych. Prawdziwe halucynacje są czasami postrzegane przez pacjentów jeszcze wyraźniej i wyraźniej niż faktycznie istniejące obiekty i zjawiska.

Pseudo-halucynacje częściej niż prawdziwe charakteryzują się następującymi cechami wyróżniającymi:

a) najczęściej są wyświetlane w ciele pacjenta, głównie w jego głowie (dźwięki „głosu” wewnątrz głowy, wewnątrz głowy pacjent widzi wizytówkę z nieprzyzwoitymi napisami na niej itp.);
Pseudo-halucynacje, opisane po raz pierwszy przez V. Kandinsky'ego, przypominają reprezentacje, ale różnią się od nich, jak podkreślił sam V. Kandinsky, następującymi cechami:

1) niezależność od woli człowieka;
2) obsesja, przemoc;
3) kompletność, dekoracja pseudo-halucynacyjnych obrazów.
b) nawet jeśli zaburzenia pseudo-halucynacyjne są rzutowane poza ich własne ciała (co jest znacznie mniej powszechne), są one pozbawione natury obiektywnej rzeczywistości tkwiącej w prawdziwych halucynacjach, całkowicie niezwiązanych z rzeczywistą sytuacją. Co więcej, w czasie halucynacji sytuacja ta, jakby gdzieś zniknęła, pacjent w tym czasie postrzega tylko swój halucynacyjny obraz;
c) pojawieniu się pseudo-halucynacji, bez powodowania jakichkolwiek wątpliwości pacjenta co do ich rzeczywistości, zawsze towarzyszy poczucie spełnienia, uporządkowane, wywołane głosy lub wizje. Pseudo-halucynacje są w szczególności integralną częścią zespołu Kandinsky'ego-Klerambo, który obejmuje również urojenia wpływu, więc pacjenci są przekonani, że „zrobili wizję” za pomocą specjalnych urządzeń, „głosy są kierowane bezpośrednio do głowy przez tranzystory”.

Halucynacje słuchowe wyrażają się najczęściej w patologicznym postrzeganiu przez pacjenta niektórych słów, przemówień, rozmów (fonemów), a także indywidualnych dźwięków lub hałasów (akoasmy). Werbalne (werbalne) halucynacje mogą być bardzo zróżnicowane pod względem treści: od tak zwanych okrzyków (pacjent „słyszy” głos, wzywając swoje imię lub nazwisko) do całych fraz lub nawet długich przemówień, wypowiadanych przez jeden lub kilka głosów.
Bezwzględne halucynacje, których treść jest niezbędna, są najbardziej niebezpieczne dla stanu pacjenta, na przykład pacjent słyszy rozkaz milczenia, uderzenia lub zabicia kogoś i spowodowania obrażeń. Ponieważ takie „rozkazy” są konsekwencją patologii aktywności umysłowej osoby halucynującej, pacjenci z tego rodzaju bolesnym doświadczeniem mogą być bardzo niebezpieczni zarówno dla siebie, jak i dla innych, dlatego potrzebują szczególnego nadzoru i opieki.
Groźne halucynacje są również bardzo nieprzyjemne dla pacjenta, ponieważ słyszy groźby przeciwko sobie, rzadziej osobom bliskim: „chce się go zabić”, „odłoży”, „wyrzucić z balkonu” itp.
Halucynacje słuchowe obejmują również komentowanie, gdy pacjent „słyszy przemówienia” o wszystkim, o czym myśli lub cokolwiek robi.
46-letni pacjent, z zawodu kuśnierz, który od wielu lat nadużywa alkoholu, zaczął narzekać na „głosy”, które „nie dają mu przepustki”: „teraz szyje skóry, ale źle, ręce mu drżą”, „postanowił odpocząć”, „poszedł na wódkę „,„ Co ukradła dobra skóra ”itd.
Antagonistyczne (kontrastujące) halucynacje wyrażają się w fakcie, że pacjent słyszy dwie grupy „głosów” lub dwa „głosy” (czasami jeden po prawej, a drugi po lewej) o sprzecznych znaczeniach („Zajmijmy się nimi teraz.” - „Nie, czekaj, on nie tak źle ”;„ Nie ma potrzeby czekać, daj mi siekierę. ”-„ Nie dotykaj, to twoja własna deska ”).
Halucynacje wzrokowe mogą być elementarne (w postaci zygzaków, iskier, dymu, płomienia - tak zwane fotopsje) lub podmiotu, gdy pacjent bardzo często widzi zwierzęta lub osoby, które nie istnieją w rzeczywistości (w tym te, które zna lub zna)., zwierzęta, owady, ptaki (zoopsje), przedmioty lub czasami części ludzkiego ciała, itp. Czasami mogą to być całe sceny, panoramy, na przykład pole bitwy, piekło z dużą ilością biegania, wykrzywiające się, walczące z diabłami (panoramiczne, filmowe). „Wizje” mogą być zwykłych rozmiarów, w postaci bardzo małych ludzi, zwierząt, przedmiotów itp. (Halucynacje liliputów) lub w postaci bardzo dużych, nawet gigantycznych (makroskopowych halucynacji guliwerowych). W niektórych przypadkach pacjent może zobaczyć siebie, swój własny obraz (podwójne halucynacje lub autooskopię).
Czasami pacjent „widzi” coś za sobą, poza zasięgiem wzroku (pozakampinowe halucynacje).
Omamy węchowe najczęściej reprezentują wyobrażone postrzeganie nieprzyjemnych zapachów (pacjent czuje zapach gnijącego mięsa, pieczenie, korupcję, truciznę, jedzenie), rzadziej - zupełnie nieznany zapach, nawet rzadziej - zapach czegoś przyjemnego. Często pacjenci z halucynacjami węchowymi odmawiają jedzenia, ponieważ są pewni, że „umieszczają trujące substancje w jedzeniu” lub „karmią je zgniłym ludzkim mięsem”.
Halucynacje dotykowe wyrażają się w odczuciu dotykania ciała, pieczenia lub zimna (halucynacje termiczne), w sensie chwytania (halucynacje dotykowe), pojawienia się pewnego rodzaju płynu na ciele (halucynacje higrotyczne), pełzania po ciele owadów. Pacjent może czuć się jak ugryziony, łaskotany, podrapany.
Halucynacje trzewne są odczuciem obecności niektórych przedmiotów, zwierząt, robaków we własnym ciele („żaba siedzi w żołądku”, „kijanki wyhodowane w pęcherzu”, „klin wbija się w serce”).
Halucynacje hipnagogiczne są wizualnymi oszustwami percepcji, pojawiającymi się zwykle wieczorem przed zaśnięciem, z zamkniętymi oczami (ich nazwa pochodzi od greckiego. Hypnos - sen), co czyni je bardziej związanymi z pseudo-halucynacjami niż prawdziwe halucynacje (brak związku z rzeczywistą sytuacją). Te halucynacje mogą być pojedyncze, wielokrotne, sceniczne, czasami kalejdoskopowe („Mam w oczach kalejdoskop”, „Teraz mam własną telewizję”). Pacjent widzi kilka twarzy, krzywiąc się, pokazując swój język, mrugając, potwory, fantazyjne rośliny. Znacznie rzadziej taka halucynacja może wystąpić podczas innego stanu przejściowego - po przebudzeniu. Takie halucynacje, również występujące przy zamkniętych oczach, nazywane są hipnopompikami.
Oba te typy halucynacji należą często do pierwszych zwiastunów delirium tremens lub innej odurzającej psychozy.
Halucynacje funkcjonalne to takie, które występują na tle prawdziwego bodźca działającego na zmysły i tylko podczas jego działania. Klasyczny przykład opisany przez V. A. Gilyarovsky'ego brzmi: pacjent, gdy tylko woda zacznie wypływać z kranu, usłyszał słowa: „Idź do domu, Nadenka”. Wraz ze zaciśnięciem żurawia zanikły również halucynacje słuchowe. Mogą również wystąpić halucynacje wzrokowe, dotykowe i inne. Funkcjonalne różnią się od prawdziwych halucynacji obecnością rzeczywistego bodźca, chociaż mają zupełnie inną treść, a ze złudzeń przez to, że są postrzegane równolegle z rzeczywistym bodźcem (nie przekształcają się w „głosy”, „wizje” itp.).
Wywołane i wywołane halucynacje. Halucynacyjne oszustwa uczuć mogą zostać zaszczepione podczas sesji hipnozy, kiedy osoba poczuje na przykład zapach róży, zrzuci linę, która go owija. Ze znaną gotowością do halucynacji, pojawienie się halucynacji jest możliwe nawet wtedy, gdy spontanicznie te oszustwa uczuć już się nie pojawiają (na przykład, jeśli osoba właśnie doznała majaczenia, zwłaszcza alkoholu). Objawem Lipmana jest wywoływanie halucynacji wzrokowych poprzez delikatne naciskanie gałek ocznych pacjenta, czasami odpowiednia sugestia powinna być dodawana do ciśnienia. Objawem pustej kartki (objaw Reichardta) jest to, że pacjent jest proszony o dokładne zbadanie czystej kartki białego papieru i opowiedzenie, co tam widzi. Z objawami Aschaffenburga pacjentowi proponuje się rozmowę przez telefon; w ten sposób sprawdzana jest gotowość do wystąpienia halucynacji słuchowych. Okazjonalnie inspirowane halucynacje (zazwyczaj wizualne) mogą mieć charakter indukowany: zdrowy, ale inspirowany, z histerycznymi cechami charakteru, osoba może, po pacjencie, „zobaczyć” cechę, anioły, niektóre latające obiekty itp. Jeszcze rzadziej wywołane halucynacje może wystąpić u kilku osób, ale zazwyczaj przez bardzo krótki czas i bez tej jasności, obrazów, jasności, jak w przypadku pacjentów.
Halucynacje - objaw bolesnego zaburzenia (choć czasami krótkotrwałego, na przykład pod wpływem leków psychotomimetycznych). Ale czasami, jak już zauważyliśmy, dość rzadko, mogą one również występować u zdrowych ludzi (wywołanych hipnozą, wywołanych) lub w patologii narządów wzroku (zaćma, odwarstwienie siatkówki itp.) I słuchu.
Jednocześnie halucynacje są bardziej elementarne (rozbłyski światła, zygzaki, wielokolorowe plamy, szum liści, spadająca woda itp.), Ale mogą też mieć postać jasnych, figuralnych słuchowych lub wizualnych złudzeń percepcji.

Przyczyny, objawy, rodzaje i leczenie halucynacji

Halucynacje są różnymi zaburzeniami percepcyjnymi, które objawiają się jako obraz, który występuje bez żadnego bodźca. Istnieje wiele odmian tego zjawiska i ważne jest, aby móc odróżnić prawdziwe halucynacje od pseudo-halucynacji.

Etiologia

Różne halucynacje mogą być spowodowane zarówno przez choroby psychiczne, jak i somatyczne. Ponadto nie wykluczaj wpływu różnych leków, alkoholu, narkotyków i substancji toksycznych, skutków urazów.

Halucynacje wzrokowe często pojawiają się pod wpływem alkoholu, zwłaszcza w stanie delirium tremens. Wiele substancji może również wpływać na mózg w podobny sposób, powodując halucynacje: różne psychostymulanty (pochodne opium, LSD, kokaina, amfetamina), atropina, leki przeciw parkinsonizmowi, niektóre środki zwiotczające mięśnie, toksyczne rośliny (belladonna, dope, blady muchomor).

Ponadto przyczyną halucynacji może być stres, stan chronicznego braku snu.

Różne choroby naczyniowe mogą również „zmusić” ludzki mózg do tworzenia nieistniejącego obrazu. Często pacjenci po udarze mogą narzekać na halucynacje dotykowe lub węchowe towarzyszące urojeniom lub senestopatii.

Choroby psychiczne, którym towarzyszą różne rodzaje halucynacji, obejmują reaktywną psychozę, schizofrenię (halucynacje słuchowe), różne stany „graniczne”. Również w tej grupie można przypisać zespoły halucynacyjno-urojeniowe: paranoi, perfumy, Kandinsky-Klerambo, paranoid.

Chorobom nowotworowym, padaczce, chorobom zakaźnym (kiła, zapalenie opon mózgowych, skroniowe zapalenie tętnic) i innym stanom somatycznym mogą towarzyszyć halucynacje.

Klasyfikacje

Halucynacje można podzielić na kilka kategorii i pogrupować według wspólnych kryteriów.

Pierwszym jest odróżnienie prawdziwych halucynacji od pseudohalucynacji. Te pierwsze charakteryzują się tym, że wyobrażony obraz powstaje w otaczającej przestrzeni pod nieobecność zewnętrznego czynnika drażniącego lub stymulującego. Również ten rodzaj halucynacji „współgra” ze światem rzeczywistym, a pacjent nie traktuje go krytycznie.

Pseudo-halucynacje są mniej żywymi obrazami, które są najczęściej rzutowane wewnątrz ciała pacjenta (głosy w głowie, „robaki pełzają pod skórą”) i mają bardziej subiektywne zabarwienie. Te obrazy wyróżniają się obsesją, poczuciem „zrobione” i w niewielkim stopniu zależą od myśli i pragnień pacjenta. Często są groźne lub oskarżają.

Halucynacje można klasyfikować według rodzaju analizatora, który jest zaangażowany:

Halucynacje w stanach zaciemnionej świadomości

Zaciemniona świadomość jest grupą syndromów, które łączą się ze sobą za pomocą różnych rodzajów dezorientacji pacjenta, pewnej niespójności myślenia i oderwania pacjenta od otaczającego świata.

Hypnagogiczne i hipnapompiczne halucynacje są najczęstsze i stosunkowo bezpieczne dla samego pacjenta. Są to stany obserwowane podczas przejścia ze stanu czuwania do stanu uśpienia. Jednocześnie istnieje wiele podgatunków tego stanu:

  • Wizualne, słuchowe, haptyczne obrazy, które powstają na granicy zasypiania i znajdują się w subiektywnie reprezentowanej przestrzeni;
  • Obrazy pojawiające się z oczami zamkniętymi w stanie przebudzenia w momencie, gdy osoba jest w ciemności. Mogą się utrzymywać podczas otwierania oczu;
  • Obrazy, które pojawiają się, gdy zasypiasz i wyróżniają się poczuciem podziału, z odcieniem zagrożenia i przemocy. Może być zabarwiony osobistymi doświadczeniami i obawami;
  • Halucynacje, które występują po przebudzeniu i mogą być kontynuacją snu.

Ogłuszenie gardłowe nazywane jest również majaczeniem sennym. W tym przypadku pacjent jest ospały, oszołomiony, trudno mu odróżnić to, co dzieje się w świecie rzeczywistym i świecie snów. Fałszywe obrazy w tym przypadku są subiektywne, pacjent często widzi siebie w centrum wydarzeń. Te halucynacje są natrętne, otaczające obiekty i ludzie mogą być zaangażowani, ich spisek jest dynamiczny. Najczęściej dominują halucynacje wzrokowe. Stan ten jest charakterystyczny dla ostrych psychoz organicznych i padaczki.

Oneroidowi towarzyszy głębszy „sen” z zaburzeniami myślenia i często towarzyszy schizofrenii. Halucynacje w tym stanie są jasne, hałaśliwe, groteskowe. Pacjent jest zdezorientowany nie tylko w czasie i przestrzeni, ale także w sobie. Obserwuje się podział osobowości, naruszenie autoidentyfikacji i samoświadomości. Po tym następuje całkowita amnezja.

W stanie majaczenia pacjent ma bardzo specyficzne halucynacje, które pojawiają się po nagłym i nagłym wyjściu z ciężkiego picia. Są w większości wizualne, złożone, połączone, w pełni dopasowane do otaczającej przestrzeni i w kontakcie z nią. Pacjent ma wyraźny negatywny wpływ: uczucie strachu i nienawiści. Najczęstszym przykładem są diabły, które skaczą wokół pacjenta, robią miny.

Fałszywe wizje chorób somatycznych

Istnieje wiele chorób, w których osoba zdrowa psychicznie może narzekać na występowanie halucynacji.

Jednym z tych warunków jest halucynoza maski. Najczęściej występuje u osób starszych z całkowitą lub częściową ślepotą. Halucynacje są najczęściej wizualne, pojawiające się po dotkniętej stronie. Pacjent może zobaczyć postacie ludzi, zwierząt, żywe obrazy. Krytyka jego stanu jest zachowana i nie ma przejawów zmienionej świadomości lub złudzeń. Halucynoza Maska może być i wraz ze zmniejszeniem słuchu. Następnie pacjent ma objawy w postaci halucynacji słuchowych po stronie chorej.

Pseudogalucynacje mogą występować w chorobach układu sercowo-naczyniowego (zawał mięśnia sercowego, choroba reumatyczna serca, reumatyzm).

W przypadku przedłużającej się gorączki, wysokiej temperatury dziecko może doświadczać pseudo-halucynacji i złudzeń. Mogą powodować uczucie strachu, któremu często towarzyszy zespół drgawkowy.

Psychiatrzy segregują halucynacje więzienne w oddzielny zespół. Pojawiają się u ludzi, którzy byli przetrzymywani przez długi czas i byli w odosobnieniu. Najczęściej objawia się to faktem, że pacjent słyszy szept, cichy śmiech, kilka głosów jednocześnie.

Kryteria diagnostyczne

Zaburzenia percepcji realnego świata można oceniać według kilku kryteriów. Główne kryteria ogólne obejmują stan świadomości i myślenia, poziom krytycznego stosunku do siebie i świata, dojrzałość sfery emocjonalnej. Ocenia także, jak realistycznie postrzega świat wokół siebie, jego związek z obiektywną rzeczywistością. Lekarz musi określić możliwy związek między objawami produkcyjnymi a cechami osobowymi i subiektywnymi doświadczeniami pacjenta.

Szczególne kryteria dotyczą halucynacji i ich treści. Do obowiązków lekarza należy ocena lokalizacji obrazów w czasie i przestrzeni; stopień obsesji, przemocy, poczucie spełnienia. Ważne jest również, aby dowiedzieć się, czy istnieje związek z innymi pozytywnymi i negatywnymi objawami. Warto ocenić istnienie krytyki samego pacjenta na jego stan, czy uważa te obrazy za prawdziwe. Pseudogalucynacje charakteryzują się również niekompletnością obrazu, dlatego też należy to wyjaśnić.

Kryteria te pomagają określić nozologię i stopień frustracji.

Jeśli lekarz podejrzewa patologię organiczną, powinien przeprowadzić serię badań laboratoryjnych i instrumentalnych.

Metody terapii

Leczenie halucynacji opiera się głównie na zasadzie etiologicznej. Jeśli na przykład delirium tremens towarzyszą halucynacje, problem ten rozwiązuje narcyz.

Neuroleptyki są stosowane w leczeniu halucynacji. Środki uspokajające, a także depresyjne leki przeciwdepresyjne.

Leczenie każdego pacjenta wymaga indywidualnego podejścia, nie tylko w przepisywaniu leków, ale także w podejściu psychologicznym. Wynika to z faktu, że daleko od każdego pacjenta ma krytyczny stosunek do siebie i zdrowego rozsądku. A dla skutecznego leczenia potrzebny jest silny i ufny związek między pacjentem a jego lekarzem.

Prawdziwe halucynacje i pseudo-halucynacje

Klasyfikacja halucynacji (ciąg dalszy).

B. Zgodnie z cechami percepcji.

Zgodnie ze specyfiką percepcji obrazów halucynacyjnych rozróżnia się prawdziwe i fałszywe (pseudo) halucynacje. Zobacz tabelę na slajdzie.

Prawdziwe halucynacje w percepcji pacjenta mają takie same oznaki rzeczywistości, jak otaczające obiekty i zjawiska (np. Na przykład halucynacyjny głos jest słyszany tak samo, jak głos prawdziwego rozmówcy, halucynacyjne obrazy szczurów na podłodze wydają się tak realne, że pacjent zaczyna je miażdżyć kopanie, siekanie siekierą itp.), naturalnie pasują do środowiska (tj. obrazy halucynacyjne są rzutowane na otaczającą przestrzeń). Pacjenci są przekonani, że postrzegają te obrazy w taki sam sposób jak reszta świata, tj. za pomocą zmysłów. Często wydaje im się, że ci, którzy są wokół nich, doświadczają tych samych doświadczeń, ale z nieznanych przyczyn ukrywają to. Prawdziwe oszustwa percepcji zwykle wpływają na zachowanie pacjenta, które staje się istotne dla treści halucynacyjnych obrazów (łap to, co widzą, uciekaj, ratuj, atakuj itd.). Prawdziwe halucynacje występują częściej w egzogennej psychozie, której najbardziej jaskrawym przykładem są halucynacje wzrokowe w delirium tremens (białej gorączce).

Optycy: pacjent, będąc w oddziale szpitala wielodyscyplinarnego, stał się niespokojny wieczorem, szukając czegoś pod łóżkiem, w rogu sali, zapewnia, że ​​szczury biegają po podłodze, otrząsa się z czegoś, mówi, że to pająki na pajęczynie schodzą z sufitu, próbuje naciskać je na podłogę, na następnym pustym łóżku widzi „jakiegoś krasnoluda”, zwraca się do niego, prosi o pomoc w złapaniu szczurów.

Słuch: 57-letni pacjent po tygodniowym ataku zaczął słyszeć płacz dziecka z kanapy. W ciągu kilku godzin całkowicie zdemontowałem moją sofę (przed pojedynczymi sprężynami), aby znaleźć w niej płaczące dziecko. W jej odczuciu dźwięk był tak podobny do płaczu prawdziwego dziecka, że ​​przez cały ten czas pacjent był całkowicie przekonany, że dziecko naprawdę jest na kanapie, chociaż logicznie nie mogła zrozumieć, jak się tam znalazł.

Dotykowy: w szpitalnej izbie przyjęć pacjent, który wcześniej był całkowicie spokojny, nagle upada na podłogę i zaczyna się na nim toczyć, piszczy, rozrywa koszulę z piersi, stara się odepchnąć od siebie. Mówi, że kot na jej piersi, który boleśnie chwycił pazury w skórę, prosi lekarzy o jej zdjęcie.

Dzięki swoim cechom pseudo-halucynacje są najbliższe obrazom reprezentacji, które prawie każdy z nas może reprodukować w naszej pamięci lub fantazji. Jednocześnie pseudo-halucynacje różnią się od normalnych, fizjologicznych, reprezentowalnych obrazów większą trwałością, szczegółowością, jasnością i, co najważniejsze, mimowolnością (nie ma potrzeby podejmowania silnych wysiłków, które należy zastosować, aby wyobrazić sobie taki czy inny sposób wraz z niemożliwością dobrowolnego wysiłku, aby zatrzymać ten pogląd, aby pozbyć się przesłany obraz).

  • Ponieważ w przypadku pseudo-halucynacji mentalny obraz powstaje sam, bez własnych wysiłków, a pacjenci nie pozbywają się go, zwykle zaczynają myśleć, że ten obraz jest „pokazywany” przez jakieś naukowe urządzenie „wysyłane”, „inspirowane na odległość „Itd., Czyli powstaje „poczucie spełnienia” halucynacyjnych obrazów (złudzenia wpływu).
  • Pacjenci zwykle mówią, że postrzegają te obrazy nie za pomocą zmysłów, jak to ma miejsce w przypadku zwykłego postrzegania (ponieważ, na przykład, nie mogą zatkać uszu lub zamknąć oczu, aby przestać je postrzegać). Najczęściej wskazują, że „słyszą” głosy „mózgu” lub „widzą” obrazy wizualne „wewnętrznym okiem”, tj. te obrazy natychmiast pojawiają się na ich poziomie mentalnym.
  • Pseudo-halucynacyjne obrazy są postrzegane nie jak obrazy, które powstają podczas percepcji rzeczywistych obiektów, są pozbawione zmysłowej jasności i cech charakterystycznych rzeczywiście postrzeganych obiektów fizyczności.
  • Podobnie jak obrazy konwencjonalnych reprezentacji, pseudo-halucynacje są rzutowane na subiektywną przestrzeń („przestrzeń reprezentacji”), nie związaną z rzeczywistym środowiskiem. Odpowiednio, na przykład, ludzie z pseudo-halucynacjami zwykle nie próbują zlokalizować źródła „głosów”, które słyszą (w przeciwieństwie do prawdziwych halucynacji, w których pacjenci zawsze lokalizują źródło halucynacji słuchowych gdzieś w prawdziwej przestrzeni - w korytarzu, za oknem itp.) o obrazach wizualnych mówią, że widzą je w innym, innym niż rzeczywisty, wymiarze.
  • Pseudo-halucynacje nie pociągają za sobą bezpośredniego zachowania halucynacyjnego związanego z przestrzenią rzeczywistą, tj. pacjenci nie muszą patrzeć na coś obiektywnie nieistniejącego, nie próbują, na przykład, łapać rąk lub deptać tego, co dostrzegają w swoich halucynacjach, nie mówią głośno z ich pseudo-halucynacjami słuchowymi itp. Tak więc, sądząc po zachowaniu pacjenta, jego pseudo-halucynacje są trudne - czasami tylko niektóre przerwy między frazami i nagłe zmiany w temacie rozmowy mogą wskazywać na obecność pseudo-halucynacji (w tym przypadku takie znaki muszą być odróżnione od perrung and torn thinking).

Należy jednak zauważyć, że wszystkie różnice pseudo-halucynacji z percepcji rzeczywistych obiektów zwykle nie zmniejszają zaufania pacjentów do prawdziwej rzeczywistości tych halucynacyjnych obrazów (to znaczy, obrazy są uważane za całkiem realne, ale tylko związane z jakąś inną przestrzenią, wymiarem itp.)..). I odwrotnie, z prawdziwymi halucynacjami postrzegane obrazy same w sobie mogą być bardzo nietypowe (na przykład „przezroczyste małe ludziki”, „niewidzialne”, „diabły”, „duchy” itp.), Ale to nie zmienia zaufania pacjentów, że te obrazy są związane z otaczającą ich rzeczywistą przestrzenią (dlatego w tym przypadku sytuacje, w których pacjent bezskutecznie próbuje zniszczyć „niewidzialnych małych ludzi” toporem, tnąc meble w jego domu na kawałki) są dość typowe.

Najczęstsze pseudo-halucynacje słuchowe (zazwyczaj pacjenci, aby podkreślić swoje różnice w stosunku do rzeczywistego postrzegania, są używane w odniesieniu do takich halucynacji, terminu „głosy”). Pseudogalucynacje są najczęstsze w schizofrenii.

Słuch: pacjent mówi, że „w głowie słyszy głosy obcych dla niej”. Głosy komentują jej działania, czasami ją karcą. Uważa, że ​​emanują z Kremla, gdzie monitorują jej życie i „pomoc” za pomocą specjalnych urządzeń. Mówi, że głosy są słyszane „nie za pomocą uszu, ale za pomocą mózgu” (włączając w to przekonanie o tym, ponieważ gdy uszy są zatkane, „głosy nie zmniejszają się”), nie może zlokalizować źródła dźwięku w otaczającej przestrzeni, ale jednocześnie mówi że „nadajniki” prawdopodobnie stoją gdzieś na strychu.

Pacjent mówi, że rewolwer „widzi” w swojej głowie, gotowy do strzału, czuje dotyk zimnej pyska na wewnętrznej powierzchni czaszki, mówi, że broń obraca się w jego głowie, rysuje kilka liter. Pacjent jest w stanie przerażenia, ponieważ wierzy, że jego prześladowcy mogą, za pomocą specjalnego urządzenia, zdalnie pociągnąć za spust, a następnie jego głowa „rozpada się na kawałki”, a oni szczególnie „pokazują” mu tę wizję, aby całkowicie go słuchał i wykonał wszystkie polecenia, które dają ich „głosy”.

Trzewi: pacjent twierdzi, że czuje, że czarownik „osiadł” w nim jest w nim „gdzieś w brzuchu, blisko kręgosłupa”, skręca wnętrze, przyciąga je do kręgosłupa, itp.

Jak wspomniano powyżej, obecność prawdziwych halucynacji można znaleźć nie tylko w raporcie pacjenta, jego subiektywnych skargach, ale także przez obserwowanie jego zachowania - to znaczy, przez obiektywne objawy halucynacji (zachowania halucynacyjne). Często pacjenci z halucynacjami słuchowymi rozglądają się dookoła, nagle przestraszeni, słuchają, szukają źródła dźwięku, odpowiadają komuś, mówią bez towarzysza itp. U pacjentów z pseudo-halucynacjami mogą nie występować obiektywne objawy halucynacji, a ich diagnoza opiera się głównie na subiektywnym raporcie pacjent. Jednak wielu pacjentów z różnych powodów może zniekształcić swój stan (ukryć objawy) i nie mówić o swoich pseudohalucynacjach.

Po przejściu na emeryturę jedna kobieta doświadczyła przygnębionego nastroju, często pojawiały się myśli o beznadziei i bezsensowności życia. Do lekarzy nie dotyczyło. W pewnym momencie w głowie zaczęto słyszeć nieznany męski głos, który najpierw skomentował wszystkie jego działania, a potem zaczął mówić, że „lepiej dla niej umrzeć”, że „nic dobrego na nią nie czeka”. Po pewnym czasie ten „głos” zaczął oferować pacjentowi różne sposoby samobójstwa. Na przykład powiedział, że możesz zatruć domowe chemikalia lub powiesić się. Pacjent starał się nie słuchać głosu i nie odpędzać myśli o śmierci. Sąsiedzi w mieszkaniu komunalnym nie zauważyli u niej żadnych dziwactw ani niezwykłych zachowań. Pewnego wieczoru głos kazał otworzyć okno i wyskoczyć z niego. Pacjent nie mógł oprzeć się temu rozkazowi. Wyskakując z okna na czwartym piętrze, otrzymała wiele siniaków i złamanego biodra. Załoga karetki dostarczyła ją do interdyscyplinarnego szpitala, gdzie pacjentka powiedziała, że ​​przypadkiem wypadła z okna podczas mycia okien (w nocy?!). Nie ma podejrzeń, że ma jakieś zaburzenia psychiczne u lekarzy. Zaledwie kilka tygodni później, kiedy pacjent, przykuty do łóżka z powodu urazów, wzmógł imperatywne pseudo-halucynacje, a ona ponownie próbowała popełnić samobójstwo, wezwano psychiatrę do konsultacji.

Ekzamen_psikhiatria / 27. Zasady klasyfikacji halucynacji

1. Przez analizatory: odczucia wzrokowe, słuchowe, węchowe, smakowe, dotykowe, ogólne lub cielesne, - senestopatia, motoryczne (kinestetyczne), przedsionkowe, proprioceptywne i anteroceptywne (trzewne).

2. Zgodnie z kompletnością rozwoju: funkcjonalne, odruchowe, halucynoidy, prawdziwe halucynacje i pseudo-halucynacje (w tym prawdziwa halucynoza i pseudo-halucinoe).

3. Złożoność: prosta i złożona, skojarzona, synestetyczna, sceniczna, statyczna, „kinematograficzna”.

4. Na komponencie sensorycznym: wyraźny, blady (niejasny), cichy, głośny, znajomy, nieznany, polifoniczny, bezbarwny, cień, pojedynczy i wielokolorowy.

5. W stosunku do osobowości: neutralne, groźne, potępiające, komentujące, imperatywne, prorocze (apokaliptyczne).

6. Kierunek, jednostronny i dwustronny, powyżej, poniżej, blisko, z daleka, poza zasięgiem wzroku (extracampine).

7. Do czasu wystąpienia: hipnagogiczny, hipnopompiczny.

8. Ze względów rozwojowych: „egzogenny” i „endogenny”, sugestywny (hipnotyczny), psychogenny, sytuacyjny, afektywny, ideogeniczny, neurologiczny (hemianopsyjny, szypułkowy, taki jak Charles Bonnet).

Halucynacje - wyobrażone percepcje, postrzeganie bez obiektu. Z powodu zaburzeń psychicznych „halucynacja” (osoba doświadczająca halucynacji) „widzi”, „słyszy”, „czuje”, że w rzeczywistości nie istnieje. Pojawienie się halucynacji jest związane z ogólnym zaburzeniem psychicznym, ich specyficzne objawy zależą od stanu świadomości, myślenia, inteligencji, sfery emocjonalnej i uwagi, od cech związku halucynacji z osobowością pacjenta. Istnieje wiele podejść do klasyfikacji halucynacji (etiologicznych, fenomenologicznych, dynamicznych itp.), W praktyce często stosowana jest miejscowa zasada lokalizacji receptora, zgodnie z którą halucynacje są podzielone, podobnie jak złudzenia, zgodnie ze zmysłami, jak również prawdziwe i pseudo-halucynacje.

Prawdziwe halucynacje charakteryzujące się zewnętrznym projekcją obrazu halucynacyjnego (projekcja w otaczającą przestrzeń, „na zewnątrz”), są one związane z rzeczywistą, konkretną sytuacją, zmysłowo niezwykle żywą, jasną i mają taki stopień obiektywnej pewności, że halucynant w pełni identyfikuje je z rzeczywistością: halucynacje są również naturalne dla chorych, jak prawdziwe rzeczy. Charakterystyczna jest także orientacja na fizyczne „ja”, cielesność, obiektywność i reakcje behawioralne (ich podział, znaki)

Pseudogalucynacje, po raz pierwszy opisane przez V.Kh. Kandinsky (1890), w przeciwieństwie do prawdziwych, projektuje się w przestrzeń subiektywną (wewnątrz głowy, ciała, „do wewnątrz”). Poza analizatorem. Są pozbawieni natury obiektywnej rzeczywistości i mają niewielki związek ze środowiskiem, są postrzegani przez pacjentów jako coś obcego ich świadomości, aktywności umysłowej. Pseudogalucynacje nie są charakterystyczne dla zmysłowej jasności, żywotności; przeciwnie, towarzyszy im uczucie przemocy, „zrobione”, wpływ z zewnątrz, wyróżnia je szczególny charakter w porównaniu z obrazami postrzegania rzeczywistych obiektów i zjawisk, „monotonia i smutek” (Kandinsky), nie ma sensu ich własnej aktywności; P. kierował się do mentalnego „ja”, odkrywając bliskość „ja”, do wewnętrznego świata. Pacjent jest zwykle nieaktywny.

Z reguły halucynacje są objawem zaburzenia psychicznego, chociaż w niektórych przypadkach mogą również występować u zdrowych ludzi (indukowanych w hipnozie, wywołanych) lub w patologii narządów wzroku (zaćma, odwarstwienie siatkówki itp.) I słuchu. Krytyczna postawa podczas halucynacji jest zwykle nieobecna, bardzo ważne jest, aby wziąć pod uwagę obiektywne oznaki halucynacji (zmiany w mimice, gestach i zachowaniu). Treść halucynacji, a jednocześnie niezwykle zróżnicowana.

Halucynacje słuchowe są podzielone na akoasy (oddzielne dźwięki, szelesty, odgłosy - brak mowy) i fonemy lub „głosy” - patologiczne postrzeganie niektórych słów, zwrotów, rozmów, przemówień. Werbalne pseudo-halucynacje - „myśl w zmysłowej kopercie”. Treść może być neutralna dla pacjenta, komentująca (cytująca), obojętna (informacyjna), groźna lub pochwalna. Bezwzględne, „rozkazujące”, „imperatywne” halucynacje, gdy rozkazy są słyszane jako milczące, uderzające lub zabijające kogoś, powodujące samookaleczenie itp., Stanowią szczególne zagrożenie dla stanu pacjenta i innych. W przypadku antagonistycznych (kontrastujących) halucynacji pacjent jest zdominowany przez dwa „głosy” lub dwie grupy „głosów” o sprzecznych znaczeniach, te „głosy” wydają się kłócić między sobą i walczyć o pacjenta (ze schizofrenią). Psychoza muzyczna - alkoholowa, padaczka.

Halucynacje wzrokowe mogą być elementarne (tzw. Fotopsje - w postaci much, iskier, zygzaków) lub podmiotu („wizja” różnych zwierząt, które nie istnieją w rzeczywistości (zoopsje), ludzie (antropomorficzne), kinematograficzne i demonomaniczne (z intoksykacją), mikro - makropsydacje (z organicznymi uszkodzeniami CNS) lub całe sceny (fabuła), panoramy fantastycznej treści), mogą powodować ciekawość lub niepokój, strach. Czasami pacjent „widzi” coś za sobą, poza zasięgiem wzroku (halucynacje pozakampinowe - w schizofrenii) lub widzi własny obraz (omamy autoskopowe - w ciężkiej patologii mózgu). Wskazują głębsze uszkodzenie niż werbalne.

Dotykowe halucynacje wyrażają się w odczuciu nieprzyjemnego dotykania ciała (halucynacje termiczne), pojawieniu się wilgoci, płynu na ciele (halucynacje higryczne) i uczuciach drgawkowych (halucynacje dotykowe). Rodzaj halucynacji dotykowych to halucynacje trzewne - uczucie obecności w ciele zwierząt, niektórych przedmiotów, obcych organów. Erotyczne halucynacje dotykowe.

Halucynacje węchowe i smakowe są czasami trudne do odróżnienia od złudzeń i złudzeń. Tego rodzaju doświadczenia halucynacyjne charakteryzują się wyjątkowo nieprzyjemną zawartością („zwłoki, gnijący zapach”, „obrzydliwy smak”), stoją mocno w różnych rzeczywistych sytuacjach. Dysmorfomania - zapach z ciała, majaczenie zatrucia - z zewnątrz delirium Korata od wewnątrz. Smak - może być wewnątrz ciała.

Halucynacje ogólnego uczucia (interoceptywne) - ciała obce, istoty żywe, urządzenia. Różnica od senestopatii - fizyczność, obiektywność. Obsesja mózgu.

Prognostyczne niekorzystne wzrosty od prawdziwego do pseudo i od wizualnego do halucynacji węchowych i smakowych. Kategoria rzadkich halucynacji obejmuje odruch, powstający w sferze jednego analizatora pod wpływem obiektywnego bodźca na drugim, kinestetyczny, motoryczny i motoryczny (wbrew woli języka, wypowiada słowa, oddzielne frazy), hipnagogiczny i hipnopompiczny - percepcja wzrokowa z zamkniętymi oczami przed zaśnięciem i, odpowiednio, ostateczne przebudzenie, halucynacje funkcjonalne, które pojawiają się na tle i jednocześnie z działaniem rzeczywistego bodźca zewnętrznego („głosy”, słyszane tylko podczas woda z dołączonego kranu). Mogą wystąpić złożone, połączone (połączone) halucynacje, gdy halucynacyjny obraz jest jednocześnie „słyszany” i „widziany”, „dotyka” i „pachnie” itp. Halucynacje występujące w warunkach niedoboru informacji, izolacji sensorycznej (batyskaf, Surdamer, statek kosmiczny), tj. w systemie zamkniętym, określanym jako izolacja reaktywna. Spowodowane G. - patologiczna sugestia (Lipman, Reichardt itp.). Induced - kol. G.

Obecność halucynacji jest oceniana nie tylko przez to, co sam pacjent o nich mówi, ale także przez jego wygląd i zachowanie. Z halucynacjami słuchowymi, szczególnie ostrymi. Pacjent słucha zarazy, jego mimika i pantomimika są zmienne i wyraziste. W przypadku niektórych psychoz, na przykład alkoholowych, ustny adres lekarza do pacjenta może, za pomocą gestu lub krótkiej frazy, nie przeszkadzać mu w słuchaniu. O obecności halucynacji słuchowych można powiedzieć, że opowiadam chorym ludziom wokół siebie jakieś niezwykłe fakty, na przykład o początku wojny. Bardzo często z halucynacjami słuchowymi pacjenci starają się znaleźć źródło (miejsce), z którego słychać „głosy”. W przypadku halucynacji grożących treści pacjenci mogą uciekać, podejmując impulsywne działania - wyskoczyć z okna, wyskoczyć z pociągu itp. Lub, przeciwnie, przejść do obrony, na przykład zabarykadować się w pokoju, w którym się znajdują (sytuacja stanu oblężenia), oferująca uparty opór, czasem towarzyszy mu agresja, wymierzona przeciwko wyimaginowanym wrogom lub samym sobie. Niektórzy pacjenci, zwykle z długimi halucynacjami słuchowymi, brodzili uszami z bawełny, chowając się pod kocem. Jednak wielu pacjentów z długo istniejącymi halucynacjami słuchowymi zachowuje się, szczególnie u ludzi, całkiem poprawnie. W niektórych przypadkach niektórzy z tych pacjentów byli w stanie wykonywać obowiązki zawodowe przez lata, które wymagają znacznego stresu psychicznego i psychicznego, aby zdobyć nową specjalistyczną wiedzę. Zazwyczaj dotyczy to pacjentów w podeszłym wieku cierpiących na schizofrenię.

W przypadku halucynacji wzrokowych, zwłaszcza gdy towarzyszy im oszołomienie, zachowanie pacjenta jest zawsze zdezorganizowane w takim czy innym stopniu. Częściej pacjent staje się niespokojny, nagle odwraca się, zaczyna się wycofywać, coś wzrusza ramionami, odrzuca coś od siebie. Bezruch ruchowy pojawia się znacznie rzadziej, a reakcje ruchowe są ograniczone tylko przez zmienną mimikę: strach, zdumienie, ciekawość, koncentracja, podziw, rozpacz itd., Pojawiające się teraz w izolacji, teraz zastępujące się nawzajem.

Zachowanie pacjentów z intensywnymi halucynacjami dotykowymi zmienia się dramatycznie. W ostrych przypadkach czują się sami, wyrzucają coś lub zrzucają z ciała lub ubrania, próbują się zmiażdżyć, zdejmują ubrania. W niektórych przypadkach pacjenci zaczynają dezynfekować wokół siebie przedmioty: prać i prasować bieliznę lub pościel, dezynfekować podłogę i ściany pokoju, w którym mieszkają itp., Na różne sposoby, często przeprowadzając naprawy w swoich pomieszczeniach.

W przypadku halucynacji węchowych pacjenci szczypią lub zatkają nos czymś.

Z halucynacjami smakowymi częste są odmowy.

V.H. Kandinsky (1952) najpełniej opisał pseudo-halucynacje. Przedstawił istotę pseudo-halucynacji w następujący sposób: „W wyniku wzbudzenia znanych (korowych) sensorycznych obszarów mózgu w świadomości, niektóre obrazy (to znaczy specyficzne reprezentacje zmysłowe) są bardzo żywe i zmysłowe do skrajności, które dla postrzegania samej świadomości różnią się znacznie prawdziwe obrazy halucynacyjne przez fakt, że nie mają obiektywnej rzeczywistości nieodłącznie związanej z naturą tego ostatniego, lecz przeciwnie, są bezpośrednio uznawane za coś subiektywnego, jednak jednocześnie z czymś racjonalne, nowe, coś zupełnie innego niż zwykłe obrazy wspomnień i fantazji. ” Jest to patologiczna różnorodność obrazów wspomnień i fantazji, „reprodukowanych reprezentacji zmysłowych, ale tylko do skrajnie odmiennych iw większości przypadków niezwykle intensywnych”. Pseudo-halucynacje nie mają „obiektywności” związanej z halucynacjami, są wzrokowe i słuchowe. W sferze innych zmysłów trudno odróżnić je od prawdziwych halucynacji. Pacjenci traktują je jako sztuczne zjawiska wywołane przez jakiś tajemniczy efekt.

V. X. Kandinsky uważał charakterystyczne oznaki pseudo-halucynacji za zmysłową witalność, kompletność, wytrwałość i ciągłość obrazu, stosunkowo niewielką zależność od myślenia i woli; spontaniczność; brak otwartości, poczucie wewnętrznej aktywności; obecność niepokoju, poświęcenia. Człowiek widzi obraz z „wewnętrznym okiem”, słyszy „ucho wewnętrzne”, postrzega go w „przestrzeni subiektywnej”.

Pseudo-halucynacje różnią się od prawdziwych halucynacji niewystarczającą stabilnością, objętością i zmysłową plastycznością obrazu, brakiem obiektywności, cielesności i ekstraproekcji, poczuciem subiektywności, przemocą (automatyzm mentalny), wyobcowaniem od osobowości; związek krytyczny jest zazwyczaj nieobecny, chociaż halucynator zwykle odróżnia halucynacje od rzeczywistych obrazów. Pseudo-halucynacje są bardziej jak widoki. Prawdziwym halucynacjom i pseudo-halucynacjom w większości przypadków towarzyszą urojenia i reakcje afektywne. W chorobach przewlekłych doświadczenia halucynacyjne stają się usystematyzowane, stabilne i przedłużone (halucynoza i pseudo-halucynoza).

Czytaj Więcej O Schizofrenii