Termin „demencja” w medycynie jest używany do oznaczania nabytej demencji, charakteryzującej się naruszeniem podstawowych funkcji psychicznych osoby: myślenia, inteligencji, uwagi, pamięci i innych. Choroba zwykle postępuje powoli, ale w niektórych przypadkach występuje bardzo szybko. Szybki rozwój patologii obserwuje się z reguły w urazowych uszkodzeniach mózgu lub zatruciach, w których komórki mózgowe umierają w krótkim czasie.

W przypadku demencji osoba traci zdolność do odkrywania świata, traci wcześniej nabyte umiejętności, nie wykazuje emocji, zapomina o wydarzeniach, które wydarzyły się całkiem niedawno, a pacjent nie jest świadomy tego, co się z nim dzieje. Naruszenia są zwykle tak wyraźne, że osoba nie może wykonywać swojej działalności zawodowej i doświadcza poważnych trudności w życiu codziennym. Wiele osób, których krewni mają do czynienia z tą patologią, zastanawia się, ile lat żyją pacjenci z demencją. Bardzo trudno jest udzielić jednoznacznej odpowiedzi, ponieważ wszystko zależy od wielu czynników. Jeśli dana osoba otrzyma niezbędną opiekę i leczenie podtrzymujące, może żyć przez wiele lat. Powinieneś również rozważyć, jak szybko rozwija się demencja i jakie są jej przyczyny.

Według statystyk demencja jest najczęściej diagnozowana u osób starszych w wieku powyżej sześćdziesięciu lat. U pacjentów w wieku powyżej osiemdziesięciu lat chorobę rozpoznaje się w około 80% przypadków.

Przyczyny choroby

Demencja rozwija się w wyniku poważnego uszkodzenia OUN o charakterze organicznym, dlatego punktem wyjścia dla jej wystąpienia mogą być wszelkie stany patologiczne prowadzące do zmian zwyrodnieniowych i śmierci struktur komórkowych kory mózgowej. Biorąc pod uwagę najbardziej prawdopodobne przyczyny tego zjawiska, należy najpierw zidentyfikować te specyficzne typy nabytej demencji, w których zniszczenie kory mózgowej działa jako niezależny mechanizm patologii. Mowa w tym przypadku dotyczy choroby Alzheimera, choroby Pick'a itp. Takie patologie są najczęściej diagnozowane u pacjentów w wieku sześćdziesięciu pięciu lat.

W innych przypadkach demencja występuje z wtórnym uszkodzeniem ludzkiego mózgu. Często ta patologia działa jako powikłanie urazu, zmiany zakaźne, choroby naczyniowe, postępując w postaci przewlekłej, narażenie na różne substancje toksyczne. Najczęściej wtórne organiczne uszkodzenie mózgu występuje w patologiach naczyniowych, takich jak miażdżyca tętnic, nadciśnienie itd.

Możliwe, że demencja może rozwinąć się z powodu nadużywania alkoholu i narkotyków, z nowotworami nowotworowymi w mózgu. Rzadko rozwój choroby przyczynia się do zakażenia: zapalenia opon mózgowych, wirusowego zapalenia mózgu, AIDS, kiły nerwowej i innych.

Niezwykle trudno powiedzieć, ile jest powodów, przyczyniając się w ten czy inny sposób do rozwoju nabytej demencji. W niektórych przypadkach demencja staje się powikłaniem hemodializy, ciężkiej niewydolności wątroby lub nerek, pewnych chorób endokrynologicznych i autoimmunologicznych. W większości przypadków choroba występuje z powodu narażenia na kilka czynników prowokujących. Typowym przykładem takiego zaburzenia jest tak zwana demencja starcza (starcza).

Warto zauważyć, że ryzyko rozwoju demencji wzrasta z wiekiem. Jeśli polegasz na statystykach medycznych, to wśród osób poniżej sześćdziesięciu lat odsetek pacjentów z demencją jest bardzo mały, podczas gdy wśród osób starszych ponad siedemdziesiąt osiem lat liczba ta sięga 75–80%.

Klasyfikacja

We współczesnej praktyce klinicznej demencja jest podzielona na następujące formy funkcjonalno-anatomiczne:

  • Korowy. Występuje z powodu uszkodzeń kory mózgowej. Ten stan patologiczny jest szczególnie charakterystyczny dla choroby Alzheimera, otępienia alkoholowego, choroby Pick'a;
  • Podkorowe. Obserwowane wyraźne uszkodzenia struktur podkorowych, na przykład w parkinsonizmie;
  • Korowo-podkorowe. Połączony typ choroby jest charakterystyczny dla zmian naczyniowych mózgu;
  • Multifocal. Liczne patologiczne ogniska są rozmieszczone we wszystkich działach centralnego układu nerwowego.

Demencja może występować w postaci lununarnej lub całkowitej. W pierwszym przypadku pacjent ma zlokalizowane uszkodzenie tych struktur, które są odpowiedzialne za funkcję intelektu. W takim przypadku zwykle obserwuje się poważne naruszenia pamięci krótkotrwałej i mogą również wystąpić drobne objawy asteniczne.

Jeśli nastąpi całkowite zniszczenie rdzenia osobnika, jest to demencja całkowita. U takich pacjentów występuje nie tylko pogorszenie pamięci i inteligencji, ale także poważne zaburzenia sfery emocjonalnej i wolicjonalnej. Jeśli choroba rozwija się w ciągu kilku lat, pacjent może całkowicie stracić swoje wcześniejsze zainteresowania i wartości duchowe. Osoba staje się całkowicie niedostosowana społecznie.

Demencja - przyczyny i objawy choroby

Naruszenie aktywności nerwowej, w wyniku której tracone są umiejętności i zdolności umysłowe, obserwuje się głównie u osób w podeszłym wieku. Jednak demencja coraz częściej manifestuje się u młodszych kobiet i mężczyzn.

Istnieje wiele przyczyn prowadzących do demencji. W zależności od nasilenia objawów lekarz przepisuje niezbędne leczenie.

Co to jest?

Demencja charakteryzuje się:

  • naruszenie wyższej aktywności nerwowej, któremu towarzyszy utrata uformowanych umiejętności zapamiętywania, umiejętności nauczania,
  • zmniejszona szybkość reakcji
  • nie zdolność do praktycznego wykorzystania istniejącej wiedzy i umiejętności.

Jednocześnie pojawiają się intelekt, myślenie, pamięć, uwaga i inne odchylenia.

Demencja charakteryzuje się długotrwałym rozwojem, ale w niektórych przypadkach występuje aktywny postęp demencji. Szybki rozwój patologii powoduje zatrucie lub urazowe uszkodzenie mózgu. W takich sytuacjach komórki mózgu są niszczone w bardzo krótkim czasie.

To ważne! Naruszenia mogą mieć bardzo poważne konsekwencje dla osoby. Staje się nieaktywny, nie może w pełni wykonywać swojej pracy, doświadcza poważnych trudności w życiu codziennym.

Co to jest demencja, jest opisane w filmie:

Przyczyny choroby na starość

Demencja rozwija się, gdy błony komórkowe mózgu przestają dostawać wystarczającą ilość tlenu i umierają. Dzieje się tak, gdy neurony są uszkodzone u osób starszych i młodych lub podczas naturalnego procesu tłumienia komórek nerwowych.

Neurony mogą umrzeć intensywniej z następującymi współistniejącymi chorobami:

  • Przewlekła choroba niedokrwienna mózgu. W miarę rozwoju choroby małe naczynia stają się coraz bardziej zatkane, co nie powoduje dyskomfortu dla pacjenta, ale powoduje nieodwracalne zmiany w przyszłości. Terminowe wykrycie naruszenia w korze mózgowej jest możliwe dzięki terapii rezonansu magnetycznego.
  • Udar Tętnice są zatkane zakrzepem krwi, co pociąga za sobą utratę integralności naczynia i przepływ krwi do mózgu. U ludzi występuje nieodwracalny krwotok. Neurony zaczynają szybko umierać, a demencja naczyniowa objawia się.
  • Lewi Byk. Patologiczne białko gromadzi się w cytoplazmie struktur komórkowych w mózgu, niszcząc dopaminę i acetylocholinę. Substancje te bezpośrednio wpływają na zdolność koncentracji, uważnego słuchania i obserwowania, przyczyniają się do rozwoju motywacji, uczuć zmysłowych i pamięci.
  • Choroba Alzheimera. Gdy komórki obumierają w korze mózgowej, następuje gromadzenie się określonego białka wokół każdej komórki, co wpływa na szybkość transferu informacji, co znacznie je zmniejsza.
  • Parkinsonizm. Drżenie kończyn, sztywność ruchów wpływa na funkcjonowanie mózgu, ponieważ podczas tej choroby dopaminy odpowiedzialne za koordynację i aktywność umysłową są zaburzone.
  • Postępujące porażenie nadjądrowe, zwyrodnienie korowo-podstawne, pląsawica Huntingtona. Układ nerwowy jest dotknięty w szybkim tempie, z poważnymi zaburzeniami funkcji motorycznych.

Również otępienie może rozwinąć się na tle upośledzenia funkcji poznawczych w przypadku powikłań pewnych procesów patologicznych lub zaburzeń narządów wewnętrznych.

Może się tak zdarzyć:

  • z alkoholizmem;
  • choroby przenoszone drogą płciową (AIDS, HIV);
  • zapalenie mózgu, gruźlica;
  • z brakiem witamin z grupy B;
  • sytuacje stresujące i stany depresyjne;
  • wraz z rozwojem guzów mózgu z urazami, siniakami, upadkami;
  • z problemami z tarczycą;
  • przewlekłe niedotlenienie mózgu, objawiające się chorobami serca lub płuc.

Pomoc! Ta lista naruszeń nie powoduje gwałtownego rozwoju demencji, a choroba postępuje wbrew pozorom w bardziej korzystny sposób, bez ryzyka powikłań w odpowiednim czasie.

W filmie lekarz mówi o przyczynach demencji:

Jaka jest różnica między mężczyznami i kobietami?

Kobiety są bardziej podatne na demencję niż mężczyźni, ponieważ mają bardziej elastyczny kompleks neurologiczny i hormonalny:

  • Podczas menopauzy zmniejsza się produkcja estrogenów u kobiet, co prowadzi do zwiększonego nacisku na korę mózgową.
  • Jeśli jednak zdiagnozowano u niej cukrzycę, menopauza jest bardziej bolesna i prowadzi do naruszenia zakończeń nerwowych w korze mózgowej.
  • Słabsza płeć jest bardziej narażona na chorobę Alzheimera, więc ryzyko rozwoju demencji jest wyższe.

Kobiety są mniej odpornymi psychicznie istotami. Mają niestabilność emocjonalną, płaczliwość, ostrą zmianę nastroju i plany na przyszłość.

Pomoc! Im intensywniejsze są te objawy, tym łatwiej neurony mózgu ulegają uszkodzeniu. Przy najmniejszej zmianie ciśnienia w wyniku urazu lub na tle postępującej choroby, która przyczynia się do demencji, kobieta wykazuje nadmierny upór w zachowaniu, podejrzeniu, drażliwości.

Demencja u mężczyzn jest częściej obserwowana w bardziej zaawansowanym wieku (od 60 do 75 lat). Mają upośledzone krążenie krwi na tle uszkodzenia komórek mózgowych. Patologia może być wykryta przez znaczny nadmiar poziomu lipidów.

W przypadku silniejszej płci oznaki demencji są z reguły nie tylko zaburzeniem aktywności mózgu, ale także osłabieniem kończyn, tasowaniem chodu, zawrotami głowy.

Pierwsze objawy

Objawy rozwijającej się demencji zależą od stadium choroby.

Przy wczesnej demencji obserwuje się niewielkie zmiany w korze mózgowej:

  • pamięć pogarsza się;
  • dezorientacja występuje w okolicy;
  • Istnieją trudności z określeniem przedziału czasu.

Uwaga! Pod względem emocjonalnym pacjent charakteryzuje się egocentryzmem i krytyczną oceną jego stanu. Przestaje doświadczać radości i promieniować pozytywem.

Wraz z postępem choroby można zauważyć następujące negatywne zmiany:

  1. dezorientacja we własnym domu;
  2. zapomnienie w imionach bliskich i krewnych;
  3. zła pamięć na wydarzenia bieżącego dnia z doskonałą reprodukcją wydarzeń rok temu;
  4. spadek aktywności zawodowej;
  5. zamieszanie w datach, szczegółach, kolorach i innych drobiazgach;
  6. pacjent może wielokrotnie powtarzać to samo wydarzenie lub zadać pytanie tego samego rodzaju;
  7. można bez celu wędrować godzinami po pokoju;
  8. na zewnątrz pojawia się niedbalstwo i niedbalstwo.

Trzeci etap prowadzi do częściowego, a czasem całkowitego rozpadu osobowości, choroba na tym etapie często staje się przyczyną śmierci.

Wszystkie wcześniej manifestowane objawy są znacznie nasilone i dodaje się do nich następujące:

  • nie jest w stanie rozpoznać ukochanej osoby;
  • zamieszanie (niezrozumienie i niedokładne odtworzenie pory dnia);
  • utrata koordynacji i aktywności ruchowej;
  • halucynacje;
  • agresywność.

Jak rozpoznać demencję na wczesnych etapach opisano w filmie:

Leczenie

Nie jest możliwe całkowite wyleczenie demencji starczej. Leczenie przepisane przez lekarza ma na celu przede wszystkim spowolnienie procesu starzenia się komórek i zapobieganie ich dalszej śmierci. Po drugie, lekarz łagodzi objawy towarzyszącego otępienia i zapewnia pomoc psychologiczną w adaptacji do osób starszych.

Środki terapeutyczne takiego planu mogą znacznie przedłużyć życie osoby z diagnozą demencji.

Obowiązkowym punktem w leczeniu jest stosowanie leków:

  1. neurotroficzne (w celu poprawy żywienia komórek mózgowych),
  2. neuroprotektory (w celu spowolnienia rozpadu komórkowego),
  3. leki przeciwdepresyjne (w celu poprawy samopoczucia i poprawy stanu psychicznego pacjenta).

Lekarz przepisuje starszej osobie niezbędną liczbę kursów masażu, kąpiele terapeutyczne, ćwiczenia z logopedą lub specjalny zestaw ćwiczeń gimnastycznych.

Pomoc! Demencja pacjenta będzie wymagała obowiązkowej pomocy psychoterapeuty. Krewni pacjenta powinni również skorzystać z konsultacji ze specjalistą, ponieważ wiele pracy spoczywa na ich barkach, aby utrzymać równowagę psychologiczną w rodzinie, w której mieszka osoba starsza.

Szczególną uwagę należy zwrócić na odżywianie osoby cierpiącej na demencję:

  • Aby obniżyć poziom cholesterolu we krwi, należy jeść orzechy, rośliny strączkowe, jagody, awokado, dodawać do żywności różne oleje roślinne.
  • Codziennie na stole powinny znajdować się owoce morza lub chude mięso, kiszona kapusta i produkty mleczne.
  • Najlepiej karmić pacjenta naczyniami parowymi bez soli, dać mu pić jak najwięcej płynów.

Z objawami demencji osoba powinna natychmiast skonsultować się z lekarzem, aby przejąć kontrolę nad nieodwracalnym procesem wymierania funkcji mózgu.

W zależności od przyczyny i towarzyszących jej objawów, specjalista zaleci najbardziej odpowiednią terapię, którą należy ściśle przestrzegać.

Demencja

Demencja jest formą demencji, w której następuje stały spadek funkcji poznawczych mózgu, utrata wcześniej nabytej wiedzy i umiejętności oraz niemożność zdobycia nowych. Nabyta demencja (demencja) różni się od wrodzonej (oligofrenii) tym, że wyraża się w procesie dezintegracji funkcji umysłowych z powodu różnych zmian w mózgu u młodzieży z powodu uzależnienia lub w podeszłym wieku w postaci demencji zatok lub starczej starości.

W 2015 r. Według Światowej Organizacji Zdrowia na świecie było 46 milionów osób z demencją. Już w 2017 r. Liczba ta była wyższa o 4 miliony i osiągnęła liczbę 50 milionów ludzi. Tak gwałtowny wzrost liczby pacjentów z demencją wynika z wielu czynników współczesnego świata, które wywołują rozwój choroby. Każdego roku pacjenci z demencją stają się bardziej na świecie o 7,7 miliona osób. Każdy dotknięty tą chorobą staje się bardzo dużym problemem zarówno dla systemu opieki zdrowotnej, jak i dla swoich bliskich.

A jeśli wcześniejszą demencję uważano wyłącznie za chorobę osób starszych, to we współczesnym świecie patologia jest znacznie młodsza i przestała być rzadkością dla osób poniżej 35 roku życia.

Klasyfikacja chorób

Najczęstsze rodzaje otępienia są dzisiaj naczyniowe, zanikowe i mieszane, a także klasyfikacja choroby typu syndromowego. Każdy z tych typów ma swoje własne cechy, typy i przyczyny, więc powinieneś je omawiać bardziej szczegółowo.

Otępienie naczyniowe

W otępieniu naczyniowym rozumie się nabyte zaburzenie układu nerwowego, które powoduje wystąpienie patologii w układzie naczyniowym mózgu. Jest to główna różnica między otępieniem naczyniowym a innymi typami otępienia, w których patologia jest powodowana przez toksyczne osady w komórkach nerwów. Pojawiające się problemy w procesach krążenia krwi w mózgu prowadzą do zaburzeń poznawczych, jak w przypadku innych rodzajów patologii, co przejawia się w problemach indywidualnej aktywności intelektualnej. W przypadku naruszenia krążenia krwi w mózgu, jego komórki nie otrzymują już niezbędnej ilości tlenu i umierają po pewnym czasie. Ciało samo w sobie jest w stanie nieco zrekompensować takie naruszenia, ale wraz z wyczerpaniem zasobów śmierć komórek nerwowych nadal nadejdzie. Demencja nie objawia się tak długo, jak długo możliwa jest kompensacja, ale kiedy wyczerpanie jest osiągnięte, zanikają pamięci, zaburzenia mowy i myślenia zaczynają się manifestować. Reakcje behawioralne osoby zmieniają się, zaczyna inaczej traktować innych, często w jego charakterze pojawia się agresywność. Pacjent nie jest w stanie samodzielnie obsługiwać planu krajowego i zaczyna polegać na pomocy osób trzecich.

U pacjentów po udarze ryzyko otępienia naczyniowego wzrasta wielokrotnie. Występowanie demencji zależy od tego, które części mózgu zostały dotknięte chorobą. Naukowcy odkryli, że przy pokonaniu około 50 mililitrów tkanki mózgowej w 99% przypadków występuje podobne zaburzenie. Diagnoza ta jest łatwa do zidentyfikowania, jeśli zauważalne upośledzenie funkcji poznawczych pacjenta jest wywołane przez poprzedni udar. Równolegle z otępieniem, niedowład połowiczy (osłabienie lub porażenie kończyn), można zaobserwować odruchy prawej i lewej kończyny, Babińskiego. Pacjenci z otępieniem naczyniowym cierpią na zaburzenia chodu, powolny i tasujący chód, utratę stabilności. Czasami człowiek myli te stany z występowaniem zawrotów głowy.

Otępienie naczyniowe można podzielić na czynniki etiologiczne i lokalizacyjne. Zgodnie z czynnikiem etiologicznym jest to:

  • na tle udaru;
  • z powodu przewlekłego niedokrwienia;
  • mieszane

W zależności od miejsca lokalizacji otępienie naczyniowe dzieli się na:

  • podkorowy;
  • czasowy;
  • płaty czołowe;
  • kora mózgowa;
  • śródmózgowia.

Otępienie zanikowe

Odmiany otępienia zanikowego obejmują choroby wywołane chorobą Alzheimera i chorobą Pick'a. Wraz z wystąpieniem otępienia typu Alzheimera, patologia objawia się podobnie do naczyniowej postaci choroby i ma 3 główne etapy:

W początkowej fazie zaburzenia świadomości i myślenia pacjenta są zakłócone, intelekt zostaje zmniejszony, orientacja osoby w luce czasoprzestrzennej jest zakłócona, pojawiają się problemy w wykonywaniu obowiązków zawodowych, pojawia się afazja (mowa jest zaburzona), agnozja (osoba przestaje rozpoznawać znajome i zwykłe przedmioty). Jednocześnie na tym etapie postępuje ludzki egocentryzm, który zostaje wycofany, przygnębiony. Ten etap nadal pozwala pacjentowi być świadomym i skorygować całą swoją niewypłacalność umysłową.

W łagodnym stadium amnezji i utracie orientacji zaczyna towarzyszyć ostre upośledzenie inteligencji. Sposób życia człowieka staje się coraz bardziej prymitywny, myślenie stępione, potrzeby człowieka są znacznie uproszczone. Pacjenci zaczynają rozpaczliwie potrzebować wsparcia bliskich, ponieważ sami nie są już w stanie dbać o siebie w codziennym życiu. Jednak osoba może nadal krytycznie oceniać swój stan, dlatego uświadamia sobie swoją niższość. Dla profesjonalistów, którzy pomagają mu w walce z demencją, te cechy są bardzo cenne.

W ciężkim stadium otępienia zanikowego pacjent całkowicie traci pamięć, przestaje być świadomy swojej osobowości, traci nawet prymitywne potrzeby, przestaje przestrzegać higieny, wymaga stałej pomocy innych.

Z otępieniem, w wyniku choroby Pick'a, niszczone są płaty czołowe i skroniowe półkul mózgowych. Podczas choroby Pick'a mowa jest stopniowo zaburzona, pojawiają się problemy z intelektem i percepcją. Choroba jest bardziej charakterystyczna dla osób starszych, które w swoim przebiegu stają się ospałe, apatyczne, popadają w długotrwałą depresję. Jednocześnie pacjenci charakteryzują się błyskami spontaniczności w zachowaniu, agresji i chamstwie. Przebieg tej choroby jest bardziej złośliwy w porównaniu z chorobą Alzheimera, jest bardziej intensywny i nie pozwala osobie żyć z jej obecnością dłużej niż 5-6 lat.

Demencja mieszana

W przypadku otępienia mieszanego lub otępienia zwykle stosuje się kilka głównych czynników jego występowania. Najczęściej czynniki te obejmują zmiany zanikowe, zmiany naczyniowe mózgu, które powstają w wyniku choroby Alzheimera. Objawy otępienia mieszanego są również niejednoznaczne. W przypadku zaburzeń poznawczych, różne patologie naczyniowe (nadciśnienie tętnicze, miażdżyca tętnic) są koniecznie obecne w jej przebiegu, myślenie pacjenta podlega zniszczeniu typu Alzheimera, wyrażonemu przez upośledzoną inteligencję i pamięć.

W przeciwieństwie do bezpośredniej choroby Alzheimera, demencja mieszana charakteryzuje się objawami związanymi z uszkodzeniem czołowych obszarów mózgu, takimi jak trudności w koncentracji uwagi, planowanie i zmniejszona sprawność umysłowa. Częstym objawem mieszanej demencji i choroby Alzheimera jest upośledzenie pamięci, inne są dość rzadkie.

Syndromiczna demencja

Eksperci często klasyfikują demencję według klasyfikacji syndromicznej. Zgodnie z tą klasyfikacją, chorobę można podzielić na otępienie łzowe i otępienie całkowite.

Demencja z powodu zaburzeń psychicznych lub jej postać łzowa charakteryzuje się zmianami w życiu emocjonalnym pacjenta. Ta forma charakteryzuje się zmniejszeniem samokontroli ze strony pacjenta, ale jego osobowość nie ulega zmianom. Zaburzenia pamięci stają się łatwo zauważalne, łatwo kompensowane przez rejestrowanie wszystkich zdarzeń na papierze, dzięki czemu pacjent jest w stanie samodzielnie ustalić chronologię zdarzeń.

W przypadku otępienia całkowitego objawy choroby mają charakter poważny, co prowadzi do zmiany osobowości pacjenta, a nie tylko w jego sferze emocjonalnej. Powodem tego jest zniszczenie w pewnych obszarach mózgu, wynikające z pogorszenia krążenia krwi lub atrofii. Przykładem demencji całkowitej może być choroba Pick'a i choroba łzowa - choroba Alzheimera.

Lokalizacja uszkodzenia mózgu

Zgodnie z lokalizacją demencji i porażką pewnych obszarów ludzkiego mózgu, chorobę można podzielić na następujące typy:

  • korowy;
  • podkorowy;
  • otępienie korowo-podkorowe;
  • wieloogniskowy

Otępienie korowe występuje w wyniku naruszeń czynności funkcjonalnej kory mózgowej. Struktura kory odpowiedzialna za pamięć, świadomość, praktykę szybko ulega degradacji. W tym przypadku przede wszystkim wpływają na to funkcje poznawcze pacjenta, pamięć. Pacjenci nie pamiętają swojego imienia ani krewnych. Charakteryzują się prozopagnosją - zapomnieniem twarzy. Świadomość tego, co się dzieje, nie dociera do takich pacjentów.

Centrum praktyki również cierpi, podobnie jak ośrodki myślowe, co prowadzi do spadku zdolności do wykonywania jakiejkolwiek praktycznej aktywności. Naruszana jest umiejętność pisania, a także inne podstawowe i łatwe do wykonania działania Równolegle, zdolność mowy jest również osłabiona.

Choroba Alzheimera, zwyrodnienie płata czołowo-skroniowego i encefalopatia alkoholowa są uważane za najbardziej powiązane ze sobą choroby związane z otępieniem korowym.

Choroba Parkinsona, postępujące porażenie nadjądrowe, choroba Huntingtona i inne to otępienie podkorowe. Patologia różni się od otępienia korowego tym, że w tym przypadku struktury podkorowe odpowiedzialne za przenoszenie impulsów nerwowych do mózgu znajdującego się w korze są osłabione. Zdolność do nieświadomych działań również zanika. Symptomatologia tego typu choroby nie jest tak radykalna, jak w przypadku postaci korowej, charakteryzuje zmianę w istocie przebiegu wszystkich procesów. Osoba staje się wolna, przygnębiona, przygnębiona.

Nie ma wyraźnej różnicy między korowymi i podkorowymi formami demencji. Oba zaburzenia dotyczą umysłu pacjenta, różnica polega tylko na poziomach tych zaburzeń. W przypadku otępienia podkorowego występują luki w pamięci związane ze wspomnieniami wydarzenia, a nie zdolność do uczenia się nowych rzeczy. W tym przypadku Praxis jest naruszane w formie, gdy powstają niekontrolowane ruchy, a ich koordynacja zostaje utracona.

Choroby typu otępienia korowo-podkorowego obejmują demencję naczyniową, zwyrodnienie korowo-podstawne i chorobę ciała Lewiego. Wraz z tą demencją procesy na poziomie kory mózgowej i na poziomie kory są zaburzone. Jest to główna cecha kliniki tej choroby, która odzwierciedla pierwsze dwa rodzaje rozważanej demencji.

W przypadku otępienia korowo-podkorowego problemy często pojawiają się w planie diagnostycznym ze względu na możliwość występowania zaburzeń w jednej lub drugiej części ludzkiego mózgu. Jeśli kora mózgowa jest bardziej wyraźna, lekarz bez doświadczenia może pomylić tę demencję z patologią korową lub chorobą Alzheimera. Aby uniknąć błędów w diagnozie, ważne jest, aby dokonać dokładnej analizy objawów, w tym diagnozy za pomocą tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego.

Otępienie wieloogniskowe obejmuje chorobę Creutzfeldta-Jakoba. Jego objawy objawiają się w ogniskowy licznych uszkodzeń obszarów mózgu. W takim przypadku występuje zaburzenie mowy (afazja), upośledzenie zdolności pacjenta do wykonywania czynności zawodowych (apraksja), niezdolność do rozpoznawania (agnozja), zaburzenia przestrzenne, amnezja.

Wśród objawów otępienia wieloogniskowego są także patologie podkorowe - drżenie wiązek mięśniowych (mioklonie), obsesja na punkcie czucia lub myśli (perseweracja), problemy z koordynacją w przestrzeni, chód, równowaga. Istnieje również zaburzenie wzgórzowe, gdy osoba jest bardzo słaba i ospała. Taka demencja jest bardzo szybka, w ciągu kilku miesięcy w mózgu mogą wystąpić zmiany, które całkowicie wymazują całą ludzką osobowość.

Pacjent z otępieniem wieloogniskowym nie zawsze jest świadomy wszystkiego, co się z nim dzieje. Jednocześnie eksperci uważają, że w trakcie choroby pacjent może znajdować się w różnych fazach, podczas których czuje się inaczej o sobie. Jednocześnie istnieją oświecenia, gdy osoba wyraźnie rozumie, że coś jest nie tak z jego pamięcią i samoświadomością.

Wszystkie objawy otępienia można zaobserwować w przypadkach pseudodementii, stanów histerycznych, dlatego niezwykle trudno jest zdiagnozować chorobę.

Mechanizm pochodzenia i rozwoju

Główne przyczyny ekspertów demencji nazywają chorobę Alzheimera i patologię naczyniową w ludzkim mózgu. Demencja jest również wywoływana przez alkoholizm, onkologię mózgu, choroby układu nerwowego, urazy głowy i inne rzeczy. W leczeniu bardzo ważne jest ustalenie prawdziwej przyczyny patologii w każdym konkretnym przypadku, ponieważ eliminacja objawów nie przyniesie oczekiwanego wyniku leczenia. Jednocześnie kompetentna terapia nie tylko zatrzymuje proces degradacji, ale może również rozpocząć go z powrotem.

W oparciu o główne przyczyny demencji istnieją dwie główne formy choroby:

  • otępienie starcze lub starcze;
  • otępienie naczyniowe.

Otępienie starcze wyraża się w zaburzeniach mowy, myślenia, uwagi i pamięci. Jednocześnie tracone są umiejętności i nie można odwrócić tego procesu. Można powiedzieć, że demencja starcza jest nieuleczalna. Może zacząć się rozwijać z niewydolnością nerek, w wyniku choroby Alzheimera, z problemami z metabolizmem lub z chorobami związanymi z niedoborem odporności. Otępienie naczyniowe może wystąpić w przypadku cukrzycy, podwyższonego stężenia lipidów we krwi i innych chorób.

Jeśli istnieją systemy wczesnego diagnozowania demencji w różnych krajach, u pacjenta diagnozuje się podobną diagnozę u każdej osoby w wieku powyżej 55 lat. Dziedziczność demencji jest dziś dość istotna, wielu z nich jest dotkniętych tą chorobą.

Najbardziej zaawansowana nauka genetyki w naszych czasach świadczy o możliwości przejścia od rodziców do dzieci genów, w których kodowane są fragmenty demencji DNA. Eksperci mówią jednak nie o bezpośrednim, ale o pośrednim charakterze takich gier genetycznych. Zatem predyspozycje genetyczne są tylko jednym z setek czynników, dzięki którym normalny człowiek może doświadczać upośledzonej pamięci i myślenia. Co więcej, jeśli spadkobierca prowadzi zdrowy tryb życia, racjonalnie je, odmawia złych nawyków, ryzyko demencji w nim zmniejsza się kilkakrotnie, pomimo dziedziczności. Bezpośrednie dziedziczenie genów wywołujących demencję jest bardzo rzadkie. Częściej dziedziczenie jest wynikiem połączenia wielu czynników, wśród których sposób życia odgrywa znaczącą rolę.

Jednak geny zawsze wpływają na skłonność do jednej lub innej patologii. Niektóre dziedziczne choroby sercowo-naczyniowe pociągają za sobą skłonność osoby do rozwoju demencji, nawet jeśli bliski krewny nie cierpiał na nią.

Genetyczna podatność na chorobę Alzheimera, z powodu której demencja rozwija się najczęściej, jest obecnie najlepiej badana. Predyspozycja do tej choroby może być przenoszona monogenicznie (przez jeden gen) lub poligenicznie (przez ogromny zestaw opcji łączenia genów). Jednocześnie demencja naczyniowa spowodowana mutacją genu jest dość rzadkim przypadkiem.

Około 15% wszystkich pacjentów z otępieniem czołowo-skroniowym ma rodzinną historię tej choroby, to znaczy co najmniej trzech krewnych w następnych dwóch pokoleniach z podobnym problemem. Kolejne 15% może cierpieć na demencję innego typu z tą samą historią rodzinną, co wskazuje na rzeczywisty wpływ dziedziczności w przypadku otępienia czołowo-skroniowego wśród pacjentów.

Główne objawy choroby

Główne objawy demencji można podzielić na główne grupy:

  • zakłócenia funkcji poznawczych;
  • błędy orientacji;
  • behawioralne zaburzenia osobowości;
  • zaburzenia psychiczne;
  • zmniejszone krytyczne myślenie;
  • zaburzenia emocjonalne;
  • problemy z postrzeganiem.

Zakłócenie funkcji poznawczych można wyrazić w zaburzeniach pamięci, uwagi, wyższych funkcji. Z zaburzeniem pamięci może wpływać zarówno na pamięć krótkotrwałą, jak i długoterminową, a także możliwe są konfabulacje (fałszywe wspomnienia). W łagodnej formie demencji upośledzenie pamięci jest również umiarkowane, związane bardziej z zapomnieniem (telefony, rozmowy i inne rzeczy). W ciężkiej demencji, tylko starannie zapamiętane informacje mogą być przechowywane w pamięci, a na ostatnim etapie osoba nawet nie pamięta własnego imienia, pojawia się osobista dezorientacja. Przy zaburzeniach uwagi traci się zdolność do reagowania na kilka bodźców w tym samym czasie, osoba nie może przejść do rozmowy z jednego tematu na inny. Zaburzenie wyższych funkcji dzieli się na afazję (utrata zdrowej mowy), apraksję (niezdolność do wykonywania ukierunkowanych działań) i agnozję (naruszenie percepcji dotykowej, słuchowej, wzrokowej).

Awarie orientacji pojawiają się w większym stopniu na początku choroby. Zakłócona orientacja w czasie zwykle staje się zwiastunem naruszeń orientacji w terenie, a także orientacji osobistej. Dalekosiężna demencja charakteryzuje się całkowitym brakiem orientacji, nawet w dobrze znanej przestrzeni, co prowadzi do tego, że pacjent może zgubić się w obszarach, w których często się zdarza.

Zmiany osobowości i zaburzenia zachowania w demencji występują stopniowo. Główne cechy osobowości są znacznie przesadzone. Na przykład, jeśli osoba zawsze była energiczna, to wraz z rozwojem demencji staje się wybredna, a jeśli jest oszczędna, to na pierwszy plan wysuwa się chciwość. Pacjenci cierpią z powodu zwiększonego egoizmu, nie reagują już na potrzeby środowiska, wywołują sytuacje konfliktowe. Często osoba ma seksualne odhamowanie, może zacząć zbierać śmieci i wędrować. Czasami pacjenci całkowicie tracą zainteresowanie komunikacją, wycofują się w siebie.

Charakteryzują się również nieporządkiem, ponieważ pacjenci często lekceważą zasady higieny.

Zaburzenie myślenia charakteryzuje się ograniczoną zdolnością do logiki i abstrakcji. Osoba nie może całkowicie uogólnić i rozwiązać nawet zadań elementarnych, jego mowa staje się skąpa, stereotypowa, w procesie rozwoju choroby całkowicie zanika. Pacjenci mogą mieć różne urojenia, najczęściej opierają się na zazdrości, utracie wartości, które nigdy nie były i tak dalej.

Pacjenci często zmniejszają swój krytyczny stosunek do siebie i otaczającej rzeczywistości. Wszelkie nieprzewidziane i, co więcej, stresujące sytuacje wywołują wystąpienie paniki, podczas której pacjent może zacząć zdawać sobie sprawę ze stanu własnej niższości intelektualnej. Jeśli zdolności krytyczne pacjenta zostaną zachowane, umożliwi to ocenę wad intelektu, co doprowadzi do ostrości rozumowania, szybkiej zmiany rozmowy, zabawy.

Zaburzenia emocjonalne w demencji są bardzo zróżnicowane i zmienne. Często są wyrażane przez depresję, niepokój, drażliwość, agresywność, płaczliwość lub całkowitą beznamiętność wobec wszystkiego, co się dzieje. Rzadko, ale mogą się rozwijać stany maniakalne, połączone z niedbalstwem i zabawą.

U pacjentów z zaburzeniami percepcji występują halucynacje i złudzenia. Często są bardzo dziwne i nie można ich wytłumaczyć z logicznego punktu widzenia.

Ciężkość choroby

Złożoność przebiegu choroby można określić na podstawie jej trzech głównych etapów - łagodnego, umiarkowanego i ciężkiego.

W początkowej fazie objawy manifestują się dość łatwo, ich intensywność może się zmieniać, a komponent intelektualny cierpi na pierwszym miejscu. Pacjent nadal jest w stanie krytycznie ocenić siebie, zdaje sobie sprawę, że jest chory, że jest gotowy do leczenia. Osoba jest w pełni samodzielna i nie potrzebuje pomocy. Każda dostępna dla niego działalność w gospodarstwie domowym to gotowanie, zakupy, higiena osobista, sprzątanie. Dzięki terminowemu i celowemu rozpoczęciu leczenia można spowolnić przebieg początkowego etapu demencji, a sama choroba może zostać całkowicie wyleczona.

W drugim etapie umiarkowanej demencji zaczynają pojawiać się poważne naruszenia w dziedzinie intelektualnej, maleje zdolność krytycznego postrzegania rzeczywistości, pacjent przestaje rozumieć, że jest chory i wymaga pomocy medycznej, co komplikuje możliwość leczenia. Ponadto osoba ma trudności natury domowej - często nie może korzystać z podstawowych urządzeń gospodarstwa domowego, wykonywać połączeń telefonicznych, nie może zamykać drzwi przy wychodzeniu z ulicy, nie wyłącza gazu i światła w mieszkaniu. Pacjent potrzebuje już całkowitej kontroli i nadzoru, ponieważ prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody osobom wokół niego i sobie na umiarkowanym etapie jest dość wysokie.

W trzecim ciężkim stadium osobowość rozpada się pod wpływem objawów demencji. Osoba traci zdolność do samodzielnego jedzenia, nie przestrzega zasad i procedur higienicznych, nie uznaje krewnych. Najczęściej ciężką demencją towarzyszy wygaszenie zdolności logicznych, krytycznych i mowy. Człowiek nie odczuwa nawet pragnienia lub głodu, staje się obojętny na wszystko. Wszystko to odbywa się na tle stopniowego rozpadu funkcji motorycznych, pacjent zostaje unieruchomiony, traci funkcję żucia. Tacy pacjenci potrzebują stałej opieki.

Jeśli demencja jest związana z wiekiem (otępienie starcze), to jest prawie niemożliwe, aby zapobiec jej rozwojowi i dać odwrotny przebieg choroby.

Metody diagnostyczne

Diagnoza demencji jest bardziej prawdopodobna w przypadku psychiatry lub neurologa. Powodem diagnozy i ustanowienia takiej patologii może być niezdolność zidentyfikowana przez specjalistę do wykonywania obowiązków zawodowych, codziennych zadań, problemów z zapamiętywaniem, brakiem lub zanikiem uważności, upośledzeniem myślenia lub orientacji czasowej, zaburzeniami zachowania. Po zbadaniu pacjenta, komunikowaniu się z nim i jego otoczeniem, specjalista określający naturę choroby przepisuje różne procedury diagnostyczne, a także neuropsychologiczne testy osobowości.

W ramach środków diagnostycznych dotyczących demencji należy rozumieć całą gamę procedur w celu określenia czynników prowadzących do śmierci komórek nerwowych i wyeliminowania ich za pomocą leków. Wśród nich może być upośledzony metabolizm w organizmie, rak lub choroba naczyniowa i inne.

Wśród najczęściej stosowanych procedur diagnostycznych, nowoczesna medycyna na demencję wykorzystuje:

  • przyjmowanie historii na podstawie skarg i obserwacji psychiatrycznych;
  • badanie neurologiczne pacjenta;
  • testowanie w klinice przez psychologa, pozwalające ocenić pamięć pacjenta, zdolności umysłowe i intelektualne;
  • ogólne i biochemiczne badania krwi;
  • neurotesting, obrazowanie rezonansem magnetycznym, elektroencefalografia.

Demencja oznacza symptomatyczne zaburzenia sfery emocjonalnej i aktywności umysłowej (abstrakcyjne, intelektualne myślenie i pamięć). Powodem poszukiwania porady eksperta może być płaczliwość, małostkowość, drażliwość osoby, która wcześniej nie była dla niego charakterystyczna. Zapomnienie o domu, nieuwaga i agresja na tej podstawie w stosunku do krewnych również powinny zostać ostrzeżone. Najlepiej jest, jeśli wszystkie metody są używane do diagnozowania demencji. Następnie diagnoza może być dokładna i na czas podjąć decyzję o skutecznej terapii.

Metody, środki leczenia i opieka nad pacjentami

Leczenie demencji zwykle przebiega w kilku kierunkach jednocześnie. Od pozostałych komórek mózgowych wymaga się, aby działały aktywnie, do których używane są leki z dwóch grup. Pierwszą grupą leków są substancje, które mogą utrzymywać właściwy poziom w mózgu neuroprzekaźnika acetylocholiny. Ten mediator transportu impulsów nerwowych bezpośrednio wpływa na objawy demencji. Utrzymanie stężenia acetylocholiny jest znacznie bezpieczniejsze i łatwiejsze dzięki blokowaniu enzymu w organizmie odpowiedzialnym za rozkład substancji. Substancja blokująca ten enzym nazywana jest inhibitorem acetylocholinoesterazy. Substancje te obejmują dziś rywastygminę, galantaminę i donepezil.

Druga grupa leków obejmuje substancję, która może zachować i utrzymać skuteczność komórek kory mózgowej, zapobiegając ich samozniszczeniu. Jest to ważne nawet w przypadku, gdy te komórki nie są włączone w aktywną aktywność mózgu pacjenta. Substancja ta nazywana jest chlorowodorkiem memantyny.

Leki te są stosowane w połączeniu lub w izolacji od siebie. Skuteczność terapii lub jej brak w bieżącym procesie można ocenić dopiero po długim czasie. W tym przypadku, wraz z początkiem poprawy po 3-4 miesiącach leczenia, leki są przepisywane na całe życie. Taka terapia będzie skuteczna, jeśli na początku jest duża liczba aktywnych komórek nerwowych, co można ocenić, zatrzymując proces upośledzenia pamięci lub nawet poprawiając go. Zachowanie pacjenta stanie się bardziej uporządkowane i spokojne.

Jako dodatkowa terapia dla dotkniętego chorobą mózgu powszechne jest obecnie stosowanie leków, które wcześniej służyły jako substytuty leków pierwszego rzutu. Są one przepisywane przez terapeutów lub neurologów podczas pierwszej wizyty w szpitalu.

Wielu pacjentów z otępieniem odczuwa tak zwane objawy psychiczne. Osoba jest dręczona halucynacjami, stanami urojeniowymi, agresją, lękiem, nieadekwatnością snu i czuwania, depresją, niezdolnością do odpowiedniej oceny tego, co się dzieje. Takie objawy są bardzo przygnębiające dla pacjenta i przynoszą cierpienie ludziom bliskim i troszczącym się o niego. Jest to główny zespół, który pacjent wymaga szpitalnej opieki medycznej. Lekarz może pomóc pacjentowi pokonać te objawy. Ważne jest, aby wykluczyć równoległy przebieg innych chorób - chorób zakaźnych, konsekwencji narażenia na działanie leków, ponieważ mogą one powodować silne zamieszanie w umyśle pacjenta. Ważne jest, aby zrozumieć, że zaburzenia zachowania nie zawsze są leczone lekami. W tym przypadku środki farmakologiczne są koniecznie stosowane, jeśli takie naruszenia powodują cierpienie pacjenta i niosą zagrożenie dla ludzi wokół nich. Leczenie zaburzeń behawioralnych za pomocą leków farmakologicznych musi koniecznie odbywać się pod nadzorem lekarza, który jest okresowo uzupełniany o dodatkową diagnostykę zmian.

Oddzielnie, z demencją, leczone są również zaburzenia snu, które są bardzo częste. Proces ten jest złożony i wymaga zaangażowania wielu specjalistów z kilku dziedzin medycyny. Początkowo próbuje się leczyć zaburzenia snu za pomocą interwencji nieterapeutycznej (badanie podatności na reakcje na źródła światła, wpływ aktywności fizycznej pacjenta na sen itp.), Aw przypadku niepowodzenia takiej terapii stosuje się specjalne leki.

Pacjenci z demencją w różnych stadiach doświadczają problemów z połykaniem lub żuciem pokarmu, co może całkowicie odmówić jedzenia. W takich przypadkach stała opieka, której po prostu potrzebują. Jednocześnie, czasami pacjenci nie są już w stanie nawet rozpoznać poleceń opiekuna, na przykład, prośby o przyniesienie łyżki do ust. Opieka nad pacjentami w późniejszych stadiach demencji jest bardzo dużym obciążeniem, ponieważ nie są one podobne do noworodków, często ich reakcje są sprzeczne i mają na celu przeciwstawienie się zdrowemu rozsądkowi. Jednocześnie ważne jest, aby zrozumieć, że dorosły ma określoną masę ciała i tylko dlatego, że nie może go nawet umyć. Trudności w opiece nad pacjentami z demencją pogarszają się z każdym dniem postępu choroby, dlatego ważne jest, aby rozpocząć terminowe leczenie i opiekę, aby proces ten mógł zostać spowolniony.

Zapobieganie demencji

W nauce znane jest dziś aż 15 niezawodnych sposobów zapobiegania występowaniu demencji i choroby Alzheimera. Eksperci mówią o korzyściach płynących z uczenia się dodatkowego języka, który nie tylko rozszerzy horyzonty kulturowe, ale także poprawi pamięć i procesy myślowe. Związek między liczbą nauczonych języków a występowaniem demencji i choroby Alzheimera został udowodniony naukowo.

Również w celu zapobiegania demencji ważne jest, aby pić dużo świeżych soków warzywnych i owocowych od młodości do starości. Takie witaminowo-mineralne koktajle mają bardzo pozytywny wpływ na funkcjonowanie ludzkiego organizmu, a ich przyjmowanie ponad 3 razy w tygodniu przez całe życie zapewnia zmniejszenie ryzyka choroby Alzheimera o 76%.

Stosowanie witaminy K, niesłusznie zapomnianej przez wielu, opóźnia starzenie się ludzkiego ciała i początek choroby Alzheimera przez wiele lat. Aby mieć go wystarczająco dużo razem z jedzeniem, musisz jeść dużo zielonych warzyw liściastych - kapusty, sałaty i innych rzeczy.

Przez całe życie bardzo ważne jest, aby osoba była w stanie kontrolować stresujące sytuacje i ich wpływ na własne ciało. Badania medyczne pokazują, że stres często prowadzi do rozwoju demencji, zwłaszcza jeśli nadal istnieją pewne czynniki ryzyka wystąpienia tej choroby. Ustalono zatem, że przy łagodnych zaburzeniach poznawczych spowodowanych stresem osoba choruje na demencję o 135% częściej niż przeciętnie.

Ważne dla zapobiegania demencji i regularnych ćwiczeń. Zachowują objętość hipokampa - obszaru mózgu najbardziej podatnego na daną zmianę chorobową. Najbardziej efektywne zajęcia fizyczne to jazda na rowerze, pływanie, spacery, taniec, bieganie. Jeśli biegniesz około 25 kilometrów tygodniowo, możesz zmniejszyć ryzyko patologii psychicznych nawet o 40%. Ponadto wszystkie sporty mogą zastąpić i pracę w ogrodzie wykonywać w tempie.

Śmiech jest doskonałym i skutecznym lekiem na demencję. Pozytywne nastawienie i częsty szczery śmiech mają korzystny wpływ na myślenie. Spożywanie dużej ilości owoców daje organizmowi flawonoidową fizynę - substancję przeciwzapalną, która zapobiega starzeniu się systemu komórkowego w organizmie. Większość tej substancji w truskawkach i mango.

Miłośnicy jogi również rzadko cierpią na demencję. Medytacje pomagają się zrelaksować, zmniejszyć poziom przeciążenia nerwowego, normalizować kortyzol w komórkach („hormon stresu”). Po odprężeniu możesz cieszyć się bogatymi w ryby morskie kwasami tłuszczowymi omega-3. Takie pożywienie bierze udział w budowie błon komórkowych, zapobiega zakrzepicy i ratuje neurony mózgowe przed zniszczeniem. Wysokie stężenie kwasów tłuszczowych omega-3 zapobiega rozwojowi demencji w organizmie.

Aby zapobiec rozwojowi demencji, należy rzucić palenie. Używanie tytoniu zwiększa ryzyko demencji nawet o 45%. Jednak produkty kuchni śródziemnomorskiej, przeciwnie, muszą zostać wprowadzone do codziennej diety. Warzywa, drób, orzechy, ryby, oliwa z oliwek przyczyniają się do nasycenia komórek mózgowych i ludzkiego układu sercowo-naczyniowego. W ten sposób można zapobiec otępieniu naczyniowemu i chorobie Alzheimera. A jeśli przy prawidłowym odżywianiu i odmowie złych nawyków również spać 7-8 godzin dziennie, przywracając w ten sposób układ nerwowy, możliwe jest zapewnienie szybkiego oczyszczenia mózgu z odpadów komórkowych - beta-amyloidu, który dla lekarzy jest markerem powstającej demencji.

W żywieniu bardzo ważne jest także ograniczenie spożycia cukru, co powoduje insulinooporność komórek mózgowych. Ostatnie badania dowiodły związku choroby Alzheimera z cukrzycą. Kontrolując poziom cukru we krwi, można uniknąć demencji. Jeśli najmniejsze objawy demencji zaczęły się manifestować, lepiej natychmiast skonsultować się z lekarzem i zdiagnozować chorobę.

Wczesna diagnoza pomaga całkowicie wyleczyć i zapobiec nawrotowi choroby.

Komplikacje i konsekwencje

Demencja często prowadzi do nieodwracalnych skutków w organizmie lub poważnych powikłań. Ale nawet jeśli te procesy nie są tak straszne na pierwszy rzut oka, wciąż bardzo komplikują życie pacjenta i bliskich, którzy są zawsze w pobliżu.

W przypadku demencji bardzo często występują różne zaburzenia odżywiania, aż do całkowitego zaprzestania przyjmowania płynów i pokarmów. Pacjent zapomina o posiłku lub myśli, że już jadł. Stopniowy postęp choroby prowadzi do utraty kontroli nad mięśniami zaangażowanymi w żucie i połykanie pokarmu. Proces ten może prowokować do zadławienia się pokarmem, dostania się płynu do płuc, zablokowania dróg oddechowych i zapalenia płuc. Postępująca demencja zasadniczo pozbawia chorego głodu. Ten problem częściowo powoduje trudności w przyjmowaniu leków. Pacjent może po prostu o tym zapomnieć i może fizycznie nie być w stanie wypić pigułki.

Zmiany osobiste i emocjonalne powodują pogorszenie zdrowia psychicznego. Jest to najbardziej oczywista konsekwencja demencji, wyrażająca się w agresywności, dezorientacji i niepowodzeniach poznawczych. Również pacjenci z ciężkimi postaciami choroby tracą zdolność do przestrzegania podstawowej higieny osobistej.

Pacjenci często mają halucynacje lub urojenia (fałszywe myśli) w wyniku rozwoju otępienia, zaburzonych wzorców snu, które charakteryzują się zespołem niespokojnych nóg lub szybkim ruchem oka. Postępująca demencja powoduje problemy z komunikacją, pacjent przestaje zapamiętywać nazwy przedmiotów, nazwiska krewnych, ma problemy z mówieniem. W rezultacie osoba rozwija się w długotrwałej depresji, co tylko komplikuje proces leczenia. Bardzo ważne jest również zrozumienie, że osobie z demencją często nie można pozwolić na wykonywanie najprostszych czynności - prowadzenia samochodu, przygotowywania posiłków, ponieważ może to prowadzić do zagrożenia dla jego zdrowia.

Demencja u dzieci często prowadzi do depresji, upośledzenia rozwoju fizycznego lub umysłowego. W przypadku późnego rozpoczęcia leczenia dziecko może stracić wiele umiejętności i wiedzy, stać się zależnym od opieki osób trzecich.

Długość życia

Postęp demencji przyczynia się do rozpadu ludzkiej psychiki. Pacjent z taką diagnozą nie może już być uważany za pełnoprawnego członka społeczeństwa, całkowicie zależnego od innych. Dlatego krewni często martwią się o oczekiwaną długość życia takich pacjentów. Najczęściej pacjenci z demencją żyją 5-10 lat, czasami dłużej, ale ta choroba, jej objawy kliniczne i przebieg są tak indywidualne, że lekarze oficjalnie nie odpowiadają dziś na to pytanie. Jeśli mówimy o demencji osoby starszej, to są to liczby, jeśli cierpią na równoległe patologie, to są inne.

Aby przewidzieć czas życia danego pacjenta, ważne jest rozważenie, skąd pochodzi patologia. Około 5% wszystkich wykrytych przypadków demencji to odwracalne patologie. W przypadku takiej choroby z powodu procesów zakaźnych lub nowotworowych wszystko zależy od tego, jak szybko i czy można pozbyć się tych przyczyn. Pozytywnym rozwiązaniem tego problemu może być leczenie otępienia i wydłużenie życia pacjenta. Czasami otępienie jest wywoływane w organizmie przez brak kwasu foliowego, witaminy D, którą można skorygować dodatkowymi metodami podobnych substancji w środku.

W 10-30% przypadków po udarze pojawiają się objawy demencji. Pacjenci mają problemy z ruchem, pamięcią, mową, liczeniem, depresją, nagłymi wahaniami nastroju. Jeśli, równolegle z udarem mózgu, wystąpiła również demencja, prowadzi to do śmierci takiego pacjenta 3 razy częściej. Jednak pacjenci w podeszłym wieku, którzy przeszli udar, mogą przedłużyć życie i poprawić samopoczucie dzięki terminowej i wysokiej jakości terapii objawów po udarze i demencji. Czasami można przedłużyć życie takiej terapii nawet na 10 lat.

Ważne jest, aby zrozumieć, że przy „starczym marazmie” pacjenci obłożnie chodzący żyją dłużej chodząc ze względu na to, że nie są w stanie wyrządzić sobie krzywdy - nie upadają, nie mogą się skaleczyć lub zostać potrąceni przez samochód. Dzięki wysokiej jakości opiece nad pacjentem jego życie przedłuża się o wiele lat.

Jeśli choroba Alzheimera doprowadziła do demencji, tacy pacjenci żyją znacznie mniej. Jeśli choroba Alzheimera jest ciężka, na przykład występuje silna apatia, osoba traci umiejętności mowy, nie może się poruszać, oznacza to czas trwania jego późniejszego życia w ciągu zaledwie 1-3 lat.

Gdy starcze zaburzenia krążenia występują bardzo często, otępienie naczyniowe. Powikłanie to może wywołać arytmię, miażdżycę, nadciśnienie, patologię zastawki serca. Jednocześnie umierają komórki mózgowe, odczuwając brak tlenu i odżywianie. W przypadku otępienia naczyniowego z jego jasnymi objawami pacjenci żyją około 4-5 lat, ale jeśli choroba rozwija się w sposób pośredni i powolny - ponad 10 lat. Jednocześnie 15% wszystkich przypadków można całkowicie wyleczyć. Zawał serca lub udar mogą wywołać wiele powikłań, progresję choroby, a nawet śmierć.

Należy jednak pamiętać, że demencja nie zawsze dotyczy wyłącznie osób starszych - cierpią na nią także młodzi ludzie. Już w wieku 28-40 lat wiele osób doświadcza pierwszych objawów patologii. Takie anomalie są przede wszystkim sprowokowane niezdrowym stylem życia. Hazard, palenie, alkoholizm i uzależnienie od narkotyków spowalniają aktywność mózgu, a czasami prowadzą do wyraźnych oznak degradacji. Przy pierwszych objawach młody pacjent jest nadal całkowicie uleczalny, ale jeśli proces się rozpocznie, możesz dotrzeć do najtrudniejszej formy demencji. Niestety, regularne leki są jedynym sposobem na przedłużenie życia. U młodych ludzi, gdy wykryje się demencję, czas późniejszego życia może wynosić 20–25 lat. Ale są przypadki (na przykład z czynnikiem dziedzicznym) szybkiego rozwoju, kiedy śmierć następuje już po 5-8 latach.

Demencja Niepełnosprawność

Najczęściej demencję dotykają osoby starsze z problemami sercowo-naczyniowymi lub po chorobach serca. Jednak nawet przy przebiegu demencji u młodych ludzi są oni uznawani za osoby niepełnosprawne i przypisuje się im grupę osób niepełnosprawnych. Nie jest konieczne udowodnienie własnej choroby pacjenta, wystarczającej porady medycznej po specjalistycznej wiedzy medycznej i społecznej lub decyzji sądu. Decyzja sądu jest podejmowana na podstawie decyzji rady powierniczej w stosunku do pacjenta.

Nieuniknione sprzeniewierzenie niepełnosprawności jest ważne, aby uznać je za wsparcie i ochronę państwa. Specjalne organy będą wypłacać świadczenia z tytułu niepełnosprawności w terminach pieniężnych, aby pacjent mógł zawsze zapewnić sobie leki, a także zagwarantować mu pomoc rehabilitacyjną. Ważne jest, aby w celu uzyskania statusu osoby niepełnosprawnej ważne było udowodnienie państwu, że niemożliwe jest istnienie bez takiej pomocy, ponieważ zwykła niezdolność nie jest powodem uznania osoby za niepełnosprawną.

Procedura przypisywania niepełnosprawności składa się z kilku etapów. Po pierwsze, pacjent lub jego opiekun musi złożyć wniosek do instytucji medycznej w miejscu zamieszkania o przesłanie skierowania do ITU w celu przeprowadzenia badania. W przypadku odmowy wydania skierowania pacjent może udać się do ITU z pisemną odmową. Proces jest przeprowadzany, gdy rada powiernicza potwierdza niezdolność pacjenta.

Po wstępnym wykryciu demencji po maksymalnie 2 latach można przypisać grupę niepełnosprawności. Nawet jeśli stadium choroby jest pierwotne i pacjent może samodzielnie służyć i iść do pracy, grupa osób niepełnosprawnych z powodu demencji jest zawsze wyznaczana tylko jako pierwsza. Biorąc pod uwagę każdy konkretny przypadek, brane są pod uwagę zaburzenia funkcjonalne w organizmie, dotkliwość ograniczeń i ich wpływ na przyszłą aktywność ludzką w przyszłości, zdolność do samoopieki i samokontroli, adekwatność ocen rzeczywistości, znajomość znajomych, zdolność kontrolowania własnego zachowania, zdolność uczenia się i wydajność. Przy pozytywnych wynikach testu dla każdego z tych objawów pacjentowi nie można odmówić niepełnosprawności. Niepowodzenie może nastąpić, jeśli procedura składania nie została zastosowana, za co odpowiada opiekun pacjenta. W takim przypadku może nie być zaświadczenia od psychiatry, który nie byłby zarejestrowany w IPA, nie ma specjalistycznego potwierdzenia diagnozy.

Nie jest wymagana osobista obecność na komisji przy wyznaczaniu niepełnosprawności na demencję. Lekarz może odwiedzić pacjenta w domu, przeprowadzić badanie i wydać niezbędne wnioski. W niektórych przypadkach wyznaczono dodatkowe badanie.

Demencja jest bardzo złożoną chorobą, której leczenie jest bardzo trudne, zwłaszcza w przypadku jej późnego wykrycia lub w przypadku niechęci do przestrzegania wszystkich zaleceń lekarskich.

Czytaj Więcej O Schizofrenii