Choroba Parkinsona jest przewlekłą chorobą zwyrodnieniową układu nerwowego, w której osoba traci zdolność kontrolowania swoich ruchów. Choroba rozwija się stosunkowo powoli, ale ma tendencję do progresji. Jest to dość powszechny problem - 4% populacji osób starszych cierpi na objawy parkinsonizmu.

Podstawą rozwoju choroby są zmiany zachodzące w istocie czarnej mózgu. Komórki w tym obszarze są odpowiedzialne za wytwarzanie chemicznej dopaminy. Zapewnia transmisję sygnału między neuronami czarnej substancji i prążkowiem w mózgu. Naruszenie tego mechanizmu prowadzi do tego, że osoba traci zdolność do koordynacji swoich ruchów.

Co to jest?

Choroba Parkinsona jest zmianą zwyrodnieniową zachodzącą w ośrodkowym układzie nerwowym, która może rozwijać się z małą prędkością. Objawy choroby zostały po raz pierwszy opisane przez doktora D. Parkinsona w 1877 roku. W tym czasie określił chorobę jako drżący paraliż. Wynika to z faktu, że główne oznaki uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego objawiają się drżeniem kończyn, sztywnością mięśni i powolnymi ruchami.

Epidemiologia

Choroba Parkinsona stanowi 70–80% przypadków zespołu parkinsonizmu. Jest to najczęstsza choroba neurodegeneracyjna po chorobie Alzheimera.

Choroba jest wszechobecna. Jego częstotliwość waha się od 60 do 140 osób na 100 tys. Ludności, liczba pacjentów znacznie wzrasta wśród starszej grupy wiekowej. Odsetek osób z chorobą Parkinsona w grupie wiekowej powyżej 60 lat wynosi 1%, a powyżej 85 lat - od 2,6% do 4%. Najczęściej pierwsze objawy choroby pojawiają się w ciągu 55-60 lat. Jednak w niektórych przypadkach choroba może się rozwinąć przed 40 rokiem życia (choroba Parkinsona o wczesnym początku) lub do 20 lat (młodzieńcza postać choroby).

Mężczyźni chorują częściej niż kobiety. Nie stwierdzono istotnych różnic rasowych w strukturze zachorowalności.

Choroba Parkinsona - przyczyny

Dokładne przyczyny choroby Parkinsona do dziś pozostają tajemnicą, jednak niektóre czynniki, zwracając się w pierwszej kolejności, nadal przyjmują funkcję prowadzenia, dlatego uważa się, że są sprawcami tej patologii.

Obejmują one:

  1. Starzenie się ciała, gdy liczba neuronów naturalnie maleje, a zatem zmniejsza się produkcja dopaminy;
  2. Niektóre leki stosowane w leczeniu różnych chorób i jako efekt uboczny mają wpływ na pozapiramidowe struktury mózgu (chlorpromazyna, preparaty rauwolfia);
  3. Czynniki środowiskowe: stały pobyt na obszarach wiejskich (zakłady przetwórcze z substancjami przeznaczonymi do niszczenia szkodników rolniczych), w pobliżu kolei, autostrad (transport towarów niebezpiecznych dla środowiska) i przedsiębiorstw przemysłowych (produkcja szkodliwa);
  4. Dziedziczna predyspozycja (gen choroby nie został zidentyfikowany, ale wskazany jest charakter rodzinny - u 15% pacjentów krewni cierpią na parkinsonizm);
  5. Ostre i przewlekłe neuroinfekcje (na przykład kleszczowe zapalenie mózgu);
  6. Naczyniowa patologia mózgu;
  7. Zatrucie tlenkiem węgla i sole metali ciężkich;
  8. Guzy i urazy mózgu.

Jednak biorąc pod uwagę przyczyny choroby Parkinsona, należy zauważyć interesujący fakt, zadowalający palaczy i „miłośników kawy”. Dla tych, którzy palą „szansę”, zachorować 3 razy. Mówią, że dym tytoniowy ma taki „korzystny” efekt, ponieważ zawiera substancje przypominające MAOI (inhibitory monoaminooksydazy), a nikotyna stymuluje produkcję dopaminy. Jeśli chodzi o kofeinę, jej pozytywny efekt polega na zdolności do zwiększania produkcji dopaminy i innych neuroprzekaźników.

Formy i stadia choroby

Istnieje kilka form choroby:

Ogólnie przyjęta gradacja stadiów choroby, odzwierciedlająca nasilenie, jest następująca:

  • etap 0 - brak zaburzeń ruchowych;
  • etap 1 - jednostronny charakter objawów choroby;
  • Etap 2 - obustronne objawy choroby, zdolność do utrzymania równowagi nie cierpi;
  • etap 3 - umiarkowana niestabilność postawy, pacjent jest w stanie poruszać się niezależnie;
  • etap 4 - wyraźna utrata aktywności ruchowej, zdolność poruszania się zostaje zachowana;
  • Etap 5 - pacjent jest przykuty do łóżka lub na wózku inwalidzkim, ruch bez pomocy jest niemożliwy.

Zmodyfikowana skala Hyuna i Yara (Hoehn i Yarh, 1967) proponuje następujący podział na etapy:

  • etap 0.0 - brak oznak parkinsonizmu;
  • etap 1.0 - jednostronne manifestacje;
  • Etap 1.5 - jednostronne objawy obejmujące mięśnie osiowe (mięśnie szyi i mięśnie położone wzdłuż kręgosłupa);
  • etap 2.0 - objawy obustronne bez oznak braku równowagi;
  • Etap 2.5 - łagodne obustronne objawy, pacjent jest w stanie przezwyciężyć spowodowane wstrząsy (przyspieszenie pleców pacjenta podczas pchania z przodu);
  • etap 3.0 - umiarkowane lub umiarkowane obustronne objawy, mała niestabilność postawy, pacjent nie potrzebuje pomocy;
  • etap 4.0 - ciężka nieruchomość, zdolność pacjenta do chodzenia lub stania bez wsparcia jest zachowana;
  • etap 5.0 - bez pomocy pacjent jest ograniczony do krzesła lub łóżka.

Objawy choroby Parkinsona

We wczesnych stadiach rozwoju choroba Parkinsona jest trudna do zdiagnozowania ze względu na powolny rozwój objawów klinicznych (patrz zdjęcie). Może objawiać się bólem kończyn, które mogą być mylnie związane z chorobami kręgosłupa. Często może być depresja.

Głównym objawem parkinsonizmu jest zespół akinetiko-sztywny, który charakteryzuje się następującymi objawami:

  1. Drżenie To dość dynamiczny objaw. Jego wygląd może być związany zarówno ze stanem emocjonalnym pacjenta, jak i jego ruchami. Na przykład drżenie ręki może się zmniejszyć podczas świadomych ruchów, a zwiększyć podczas chodzenia lub poruszania się drugą ręką. Czasami tak nie jest. Częstotliwość ruchów oscylacyjnych jest niewielka - 4-7 Hz. Można je obserwować w ramieniu, nodze, pojedynczych palcach. Oprócz kończyn można zauważyć „drżenie” w dolnej szczęce, wargach i języku. Charakterystyczne drżenie parkinsonowskie w kciuku i palcu wskazującym przypomina „pigułki toczące się” lub „liczenie monet”. U niektórych pacjentów może wystąpić nie tylko w spoczynku, ale także podczas ruchu, powodując dodatkowe trudności podczas jedzenia lub pisania.
  2. Sztywność Zaburzenia ruchowe spowodowane akinezją, nasilone przez sztywność - zwiększone napięcie mięśniowe. Podczas badania zewnętrznego pacjenta objawia się zwiększoną odpornością na ruchy bierne. Najczęściej jest nierówny, co powoduje pojawienie się zjawiska „biegu” (istnieje wrażenie, że połączenie składa się z kół zębatych). Zazwyczaj napięcie mięśni zginacza przeważa nad napięciem mięśni prostowników, więc sztywność w nich jest bardziej wyraźna. W wyniku tego odnotowuje się charakterystyczne zmiany postawy i chodu: tułów i głowa takich pacjentów są pochylone do przodu, ramiona są zgięte w łokciach i przyniesione do ciała, nogi są lekko zgięte w kolanach („pozycja wnioskodawcy”).
  3. Bradykinesia. Jest to znaczne spowolnienie i zubożenie aktywności fizycznej i jest głównym objawem choroby Parkinsona. Objawia się we wszystkich grupach mięśniowych, ale jest najbardziej zauważalna na twarzy z powodu osłabienia aktywności mięśni twarzy (hipomimia). Ze względu na rzadkie mruganie oczami, wygląd wydaje się ciężki, przenikliwy. Dzięki bradykinezie mowa staje się monotonna, stłumiona. Z powodu naruszenia ruchów połykania może wystąpić ślinienie się. Drobne zdolności motoryczne palców są również wyczerpane: pacjenci nie mogą wykonywać znanych ruchów, takich jak zapinanie guzików. Podczas pisania obserwuje się przejściową mikrografię: na końcu linii litery stają się małe, nieczytelne.
  4. Niestabilność postawy. Jest to szczególne naruszenie koordynacji ruchów podczas chodzenia z powodu utraty odruchów postawy związanych z utrzymaniem równowagi. Ten objaw objawia się w późnym stadium choroby. Tacy pacjenci mają pewne trudności w zmianie postawy, zmianie kierunku ruchu i rozpoczęciu chodzenia. Jeśli pacjent jest wytrącony z równowagi przy niewielkim naciśnięciu, będzie musiał wykonać kilka szybkich krótkich kroków do przodu lub do tyłu (napęd lub retrospulsja), aby „dogonić” środek ciężkości ciała i nie stracić równowagi. Chód staje się więc mieleniem, „szuraniem”. Konsekwencją tych zmian są częste upadki. Niestabilność postawy jest trudna do leczenia, dlatego często pacjent cierpiący na chorobę Parkinsona jest przykuty do łóżka. Zaburzenia ruchu w parkinsonizmie często łączą się z innymi zaburzeniami.
  1. Zaburzenia poznawcze (demencja) - pamięć jest zaburzona, pojawia się powolne spojrzenie. W ciężkiej chorobie pojawiają się poważne problemy poznawcze - demencja, zmniejszona aktywność poznawcza, zdolność rozumowania i wyrażania myśli. Nie ma skutecznego sposobu na spowolnienie rozwoju demencji, ale badania kliniczne pokazują, że stosowanie Rivastigmine, Donepezil nieco zmniejsza te objawy.
  2. Zmiana emocjonalna to depresja, jest to pierwszy objaw choroby Parkensona. Pacjenci tracą zaufanie do siebie, boją się nowych sytuacji, unikają komunikacji nawet z przyjaciółmi, istnieje pesymizm i drażliwość. W ciągu dnia wzrasta senność, zakłóca się sen w nocy, koszmary senne, zbyt wiele marzeń emocjonalnych. Niedopuszczalne jest stosowanie jakichkolwiek leków w celu poprawy snu bez zalecenia lekarza.
  1. Hipotonia ortostatyczna - spadek ciśnienia krwi podczas zmiany pozycji ciała (gdy osoba gwałtownie wzrasta), prowadzi to do zmniejszenia dopływu krwi do mózgu, zawrotów głowy, a czasem do omdlenia.
  2. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe są związane z upośledzoną motoryką jelit - zaparciami związanymi z bezwładnością, złym odżywianiem, ograniczeniem picia. Również przyczyną zaparć jest przyjmowanie leków na parkinsonizm.
  3. Zmniejszone pocenie się i zwiększona tłustość skóry - skóra na twarzy staje się tłusta, szczególnie w okolicy nosa, czoła, głowy (prowokuje łupież). W niektórych przypadkach może być odwrotnie, skóra staje się zbyt sucha. Konwencjonalne leczenie dermatologiczne poprawia stan skóry.
  4. Zwiększone oddawanie moczu lub odwrotnie trudności z procesem opróżniania pęcherza moczowego.

Inne charakterystyczne objawy:

  1. Trudności z jedzeniem - wynika to z ograniczenia aktywności ruchowej mięśni odpowiedzialnych za żucie, przełykanie, zwiększone wydzielanie śliny. Opóźniona ślina w jamie ustnej może prowadzić do uduszenia.
  2. Problemy z mową - trudności w rozpoczęciu rozmowy, monotonia mowy, powtarzanie słów, zbyt szybka lub niewyraźna mowa są obserwowane u 50% pacjentów.
  3. Zaburzenia seksualne - depresja, leki przeciwdepresyjne, pogorszenie krążenia krwi prowadzi do zaburzeń erekcji, obniżonego pożądania seksualnego.
  4. Bóle mięśni - bóle stawów, mięśnie są spowodowane słabą postawą i sztywnością mięśni, stosowanie lewodopy zmniejsza te bóle, a niektóre rodzaje ćwiczeń również pomagają.
  5. Skurcze mięśni - ze względu na brak ruchu u pacjentów (sztywność mięśni), występują skurcze mięśni, najczęściej w kończynach dolnych, masaż, ogrzewanie, rozciąganie pomaga zmniejszyć częstotliwość skurczów.
  6. Zmęczenie, osłabienie - zwiększone zmęczenie zwykle zwiększa się wieczorem i wiąże się z problemami z początkiem i końcem ruchów, może też być związane z depresją, bezsennością. Ustanowienie wyraźnego trybu snu, odpoczynku, zmniejszenia aktywności fizycznej pomaga zmniejszyć stopień zmęczenia.

Należy zauważyć, że przebieg choroby dla każdej osoby indywidualnie. Dlatego niektóre objawy mogą przeważać, podczas gdy inne mogą być łagodne. Objawy choroby podatne na leczenie farmakologiczne. W niektórych przypadkach operacja może skutecznie zwalczyć chorobę.

Diagnostyka

Kompleksowa diagnoza choroby opiera się na badaniu stanu neurologicznego, skarg pacjentów i kombinacji szeregu kryteriów.

Spośród instrumentalnych metod badania pozytronowa tomografia emisyjna (PET) jest wiarygodna, w której radioaktywny fluorogen podaje się dożylnie i ocenia się stopień jego akumulacji w określonych obszarach mózgu. Wadą tej metody jest jej wysoki koszt i niska częstość występowania. Pozostałe metody laboratoryjne i instrumentalne nie pozwalają na wiarygodną identyfikację przyczyn choroby i zalecają jej leczenie, dlatego stosuje się je w celu wykluczenia innych chorób o podobnych objawach.

Diagnoza wymaga połączenia hipokinezji z jednym lub więcej objawami (drżenie spoczynkowe (częstotliwość 4-6 Hz), sztywność mięśni, zaburzenia postawy).

Leczenie choroby Parkinsona

Ta choroba jest nieuleczalna, wszystkie nowoczesne leki do terapii łagodzą tylko objawy choroby Parkinsona. Leczenie objawowe mające na celu eliminację zaburzeń ruchowych.

Jak leczyć chorobę Parkinsona? We wczesnych stadiach choroby pokazano wykonalne ćwiczenie, fizykoterapię. Leczenie lekami powinno się rozpocząć tak późno, jak to możliwe, ponieważ przy długotrwałym przyjmowaniu leku przez wiele lat, pacjent rozwija uzależnienie, wymuszony wzrost dawkowania, aw rezultacie zwiększenie efektów ubocznych.

  • Z wyraźnymi objawami klinicznymi parkinsonizmu, lewodopa jest obecnie podstawowym lekiem, zwykle w połączeniu z inhibitorem dekarboksylazy. Dawki zwiększają się powoli przez kilka tygodni, aż do uzyskania efektu klinicznego. Skutki uboczne leków - zaburzenia dystoniczne i psychozy. Lewodopa, wpadająca do centralnego układu nerwowego, ulega dekarboksylacji do dopaminy, która jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania jąder podstawnych. Lek wpływa głównie na akinezję i, w mniejszym stopniu, na inne objawy. W połączeniu z dekarboksylazą inhibitora lewodopy można zmniejszyć dawkę lewodopy, a tym samym zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych.
  • W arsenale objawowych leków przeciw parkinsonizmowi ważne miejsce zajmują leki cholinolityczne, które poprzez blokowanie receptorów m- i n-cholinergicznych sprzyjają rozluźnieniu mięśni prążkowanych i gładkich, zmniejszają gwałtowne ruchy i zjawiska bradykinezji. Są to naturalne i syntetyczne leki podobne do atropiny: bellazon (omparkin), norakin i kombipark. Stosowano również leki z grupy fenotiazyn: dinezyna, deparkol, parsidol, diprazyna. Główną przyczyną różnorodności leków stosowanych w leczeniu parkinsonizmu jest ich niewystarczająca skuteczność terapeutyczna, obecność działań niepożądanych, indywidualna nietolerancja i szybkie uzależnienie od nich.
  • Zmiany morfologiczne i biochemiczne w chorobie Parkinsona są tak skomplikowane, a przebieg choroby i jej konsekwencje są tak poważne, ale pogarszają się także efekty terapii substytucyjnej - lewodopy - że leczenie takich pacjentów jest uważane za szczyt umiejętności medycznych i podlega wirtuozowskim neurologom. Dlatego też specjalne ośrodki leczenia parkinsonizmu są otwarte i działają, gdzie diagnoza jest wyjaśniona, prowadzone są obserwacje, wybierane są dawki niezbędnych leków i schematy leczenia. Niezależnie przepisują i biorą narkotyki nie mogą.

Do terapii zastępczej z użyciem lewodopy, karbidopy, nak. Uwalnianie dopaminy, adamantina, memantyna, bromokryptyna, hamują proces ponownego przyjmowania dopaminy;

Na wczesnym etapie udowodniono, że pramipeksol (mirapex) zachowuje jakość życia. Jest to leczenie pierwszego rzutu w chorobie Parkinsona o wysokim poziomie skuteczności i bezpieczeństwa. Zabieg wykorzystuje jumeksy, neomidantan, neuroprotektory, przeciwutleniacze. Pacjenci potrzebują gimnastyki medycznej zgodnie z indywidualnym programem - aby poruszać się jak najwięcej i pozostać aktywni dłużej.

Neurostymulacja

Neurostymulacja to nowoczesna metoda leczenia, która jest minimalnie inwazyjną operacją neurochirurgiczną.

Ta metoda jest używana w następujących przypadkach:

  1. Pomimo właściwie dobranej terapii lekowej, pacjent nie jest w stanie osiągnąć znaczącego zmniejszenia objawów.
  2. Pacjent jest aktywny społecznie i obawia się utraty pracy z powodu choroby.
  3. Postęp choroby prowadzi do konieczności zwiększenia dawki leków, podczas gdy skutki uboczne leków stają się nie do zniesienia.
  4. Pacjent traci zdolność do samoopieki i uzależnia się od swojej rodziny w wykonywaniu codziennych czynności.
  1. Umożliwia nieinwazyjną regulację ustawień stymulacji w miarę postępu choroby;
  2. W przeciwieństwie do palidotomii i talamotomii jest odwracalna;
  3. Okres skutecznej kontroli objawów choroby wzrasta;
  4. Zapotrzebowanie na leki przeciw parkinsonizmowi jest znacznie zmniejszone;
  5. Może być obustronny (to znaczy skuteczny z objawami po obu stronach ciała);
  6. Łatwy do przenoszenia i bezpieczny.
  1. Stosunkowo wysoki koszt;
  2. Prawdopodobieństwo przemieszczenia elektrod lub pęknięcia; w tych przypadkach (15%) potrzebna jest druga operacja;
  3. Konieczność wymiany generatora (po 3-7 latach);
  4. Pewne ryzyko powikłań infekcyjnych (3-5%).

Istota metody: efekt terapeutyczny uzyskuje się poprzez stymulację dokładnie obliczonego prądu elektrycznego o małej amplitudzie pewnych struktur mózgu odpowiedzialnych za kontrolowanie ruchów ciała. W tym celu do mózgu wprowadza się cienkie elektrody połączone z neurostymulatorem (podobnym do stymulatora serca), który wszczepia się podskórnie w obszar klatki piersiowej pod obojczykiem.

Terapia komórkami macierzystymi.

Wyniki pierwszych testów wykorzystania komórek macierzystych w chorobie Parkinsona opublikowano w 2009 roku. Zgodnie z uzyskanymi danymi, 36 miesięcy po wprowadzeniu komórek macierzystych, pozytywny efekt zaobserwowano u 80% pacjentów. Leczenie polega na transplantacji neuronów pochodzących z różnicowania komórek macierzystych do mózgu. Teoretycznie powinny zastąpić martwe komórki wydzielające dopaminę. Metoda na drugą połowę 2011 r. Została zbadana w niewystarczającym stopniu i nie ma szerokiego zastosowania klinicznego.

W 2003 r. Po raz pierwszy osoba z chorobą Parkinsona została wprowadzona do jądra podskokowego za pomocą wektorów genetycznych zawierających gen odpowiedzialny za syntezę dekarboksylazy glutaminianowej. Enzym ten zmniejsza aktywność jądra podskokowego. W rezultacie ma pozytywny efekt terapeutyczny. Pomimo uzyskanych dobrych wyników leczenia, w pierwszej połowie 2011 r. Technika ta praktycznie nie jest stosowana i znajduje się na etapie badań klinicznych.

Fizjoterapia

Pacjenci mogą rozwinąć przykurcze stawowe w wyniku upośledzonego tonu i hipokinezji, na przykład okołostawowej barku łopatki. Pacjentom zaleca się dietę niskocholesterolową i dietę niskobiałkową. W celu prawidłowego wchłaniania lewodopy produkty białkowe należy przyjmować nie wcześniej niż godzinę po przyjęciu leku. Pokazano psychoterapię, refleksoterapię.

Zachowanie aktywności ruchowej stymuluje produkcję wewnętrznych (endogennych) neuroprzekaźników. Prowadzone są badania naukowe nad leczeniem parkinsonizmu: są to komórki wytwarzające łodygę i dopaminę, a szczepionka przeciwko chorobie Parkinsona, leczenie chirurgiczne to talamotomia, palidotomia, głębokie pobudzenie jądra podobojczykowego o wysokiej częstotliwości lub wewnętrzny segment bladej kuli i nowe preparaty farmakologiczne.

Środki ludowe

Pacjent nie może obejść się bez leczenia farmakologicznego. Metody tradycyjnej medycyny w chorobie Parkinsona tylko nieznacznie łagodzą jego stan.

  • Pacjenci często cierpią na zaburzenia snu; mogą budzić się wielokrotnie w nocy i chodzić po pokoju w stanie półsenu. W ten sposób potykają się o meble i mogą spowodować poważne obrażenia. Dlatego pacjent z parkinsonizmem powinien stworzyć niezwykle wygodne środowisko do nocnego odpoczynku.
  • Pacjent pomoże w kąpieli stóp z wywarem z paproci. Aby przygotować bulion, musisz wziąć 5 łyżek. l suche kłącza, zalać 5 litrami wody i gotować przez co najmniej 2 godziny. Schłodzić bulion i przygotować kąpiel stóp.
  • Mieszanka świeżo wyciśniętych soków z liści babki lancetowatej, pokrzywy i selera pomoże zmniejszyć objawy kliniczne.
  • Herbaty ziołowe wytwarzane są z kwiatu lipy, rumianku, szałwii lub tymianku. Lepiej jest wziąć rośliny osobno, dodając do 1 łyżki. l substrat 1 łyżeczka. ziele pospolite suche do uspokojenia. Na 2 łyżki. l rośliny lecznicze biorą 500 ml wrzącej wody i nalegają na naczynie zawinięte w ręcznik.

Przed użyciem jakichkolwiek produktów z tej kategorii należy skonsultować się z lekarzem!

Prognozy na życie

Rokowanie jest niekorzystne warunkowo - choroba Parkinsona stale się rozwija. Objawy zaburzeń ruchowych rozwijają się najszybciej. Pacjenci, którzy nie otrzymują leczenia, tracą średnio możliwość samodzielnego podawania się po 8 latach od wystąpienia choroby, a po 10 latach stają się obłożnie chore.

  • W drugiej połowie 2011 r. Zdecydowana większość pacjentów otrzymała odpowiednie leczenie. Rokowanie w tej grupie jest lepsze w porównaniu z pacjentami, którzy nie otrzymują odpowiedniej terapii. Osoby przyjmujące lewodopę stają się zależne od swoich opiekunów po średnio 15 latach. Jednak w każdym przypadku tempo postępu choroby jest inne. Zauważa się, że przy stosunkowo wczesnym rozwoju choroby Parkinsona, objawy zaburzenia ruchowego najszybciej postępują, a gdy pierwsze objawy choroby pojawiają się u ludzi w wieku 70 lat i starszych, zaburzenia psychiczne wysuwają się na pierwszy plan.
  • Odpowiednia terapia spowalnia rozwój wielu objawów prowadzących do niepełnosprawności pacjentów (sztywność mięśni, hipokineza, niestabilność postawy itp.). Jednak 10 lat po wystąpieniu choroby zdolność robocza większości pacjentów została znacznie zmniejszona.

Długość życia pacjentów jest zmniejszona. Niepełnosprawność u tych pacjentów jest niezmiennie i nieodwracalnie utracona, aw zależności od nasilenia zaburzeń neurologicznych pacjentom przypisuje się grupę niepełnosprawności.

Zapobieganie

Aby zmniejszyć ryzyko choroby Parkinsona, należy zastosować następujące środki zapobiegawcze:

  1. Szybko zdiagnozuj i lecz patologie naczyniowe mózgu związane z urazami lub infekcjami. W ten sposób można uniknąć dysfunkcji produkcji dopaminy.
  2. Przestrzegaj terminów leków neuroleptycznych. Można ich używać nie dłużej niż 1 miesiąc bez przerwy.
  3. Skontaktuj się z lekarzem, jeśli znajdziesz najmniejszy objaw choroby Parkinsona.
  4. Substancje, które są naprawdę zdolne do ochrony neuronów, to flawonoidy i antocyjany. Można je znaleźć w jabłkach i cytrusach.
  5. Trzeba dbać o układ nerwowy, unikając stresu, prowadzić zdrowy tryb życia, ćwiczyć.
  6. Coraz więcej dowodów naukowych wskazuje, że choroba Parkinsona jest praktycznie nieobecna wśród palaczy i osób pijących kawę. Jest to jednak dość specyficzny środek zapobiegawczy, który nie powinien być traktowany jako zalecenie. Co więcej, gdy choroba zostanie wykryta, nie ma sensu zaczynać palenia ani spożywać kawy, ponieważ w żaden sposób nie wpływa to na przebieg procesów patologicznych. Jednak przy braku przeciwwskazań możliwe jest regularne spożywanie minimalnych dawek naturalnej kawy.
  7. Przydatne jest przestrzeganie diety bogatej w witaminy z grupy B i błonnik.
  8. Unikaj kontaktu ze szkodliwymi substancjami, które wpływają na rozwój choroby, takimi jak mangan, tlenek węgla, opiaty, pestycydy.

Nowe badania pokazują, że jagody mogą wpływać na ryzyko choroby.

Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona jest patologią neurologiczną z powolnym postępem, który jest najbardziej powszechny u osób starszych. Choroba Parkinsona jest również określana w źródłach medycznych jako idiopatyczny zespół parkinsonizmu lub drżący paraliż. Choroba ta, zwyrodnieniowa w stosunku do pozapiramidowego układu ruchowego, jest spowodowana śmiercią neuronów mózgowych, które wytwarzają dopaminę neuroprzekaźnika, co prowadzi do zwiększenia wpływu jąder podstawnych na korę mózgową.

Klasyfikacja chorób

Choroba Parkinsona to patologia, którą lekarze najczęściej identyfikują u pacjentów na całym świecie. Chorobę można sklasyfikować według wielu kryteriów - wieku, kiedy zaczęły się manifestować pierwsze oznaki choroby, objawów, etapów przebiegu i tak dalej. Znajomość podstaw klasyfikacji parkinsonizmu pomaga w opracowaniu właściwej taktyki leczenia choroby na wczesnym etapie.

Według wieku wystąpienia

Wiele osób starszych cierpi na chorobę Parkinsona, po 65 roku życia diagnozę tę słyszy 1% całej populacji planety, a po 85% ponad 2,5% ludzi. Przeciętnie choroba zaczyna pojmować pacjentów po 55 latach, ale zdarzają się przypadki choroby Parkinsona o wczesnym początku - w 10% wszystkich przypadków znanych nauce choroba wystąpiła przed 40 rokiem życia, a nawet przed 20 rokiem życia, co wskazuje na młodzieńczy parkinsonizm.

Pod młodzieńczym parkinsonizmem należy rozumieć wczesny genetycznie uwarunkowany parkinsonizm, występujący w wieku 20-25 lat. Klinika takiej patologii objawia się symetrycznymi drżeniami statycznymi i kinetycznymi, dyskinezą, znakami piramidowymi, zachowaniem intelektualnym. Patologia młodzieńcza jest dziedziczną chorobą ośrodkowego układu nerwowego, która jest genetycznie przenoszona przez mechanizmy autosomalne recesywne. Dziedziczny charakter jest główną różnicą między patologią młodzieńczą a standardową chorobą Parkinsona, która charakteryzuje się wieloczynnikową etiologią. Po odkryciu genu Parkina w 1998 r. Wprowadzenie diagnostyki DNA wad tego genu do medycyny pozwoliło specjalistom znacznie częściej wykrywać przypadki młodzieńczego parkinsonizmu. Częstość występowania tej patologii nie ma ograniczeń terytorialnych, ale częściej występuje u kobiet.

Parkinsonizm o wczesnym początku jest chorobą, którą można wykryć u osób poniżej 45 roku życia, najczęściej z powodu czynników genetycznych. Związek Parkinsona z pewnymi polimorfizmami genowymi detoksykacji ksenobiotyków został ustalony w systemie ochrony komórek antyoksydacyjnych podczas metabolizmu dopaminy w procesie metabolizmu lipidów. Identyfikując nosiciela genów allelicznych, wzrasta ryzyko rozwoju choroby Parkinsona w organizmie, pojawia się genetyczna predyspozycja do patologii. Połączenie niekorzystnych polimorfizmów wywołuje wczesną manifestację choroby. Ważne jest, aby zrozumieć, że w młodym wieku predyspozycje genów stają się przyczyną choroby Parkinsona najczęściej, podczas gdy u osób starszych ta patologia jest częściej wywoływana przez czynniki środowiskowe i inne.

Patologia z późnym debiutem jest uważana za chorobę Parkinsona, która występuje po 85 latach, nie wykazując wcześniej żadnych objawów.

Zgodnie z objawami choroby

W zależności od objawów i objawów choroby rozważaną patologię można podzielić na:

  • drżąca forma, dla której charakterystyczne jest drżenie głowy, kończyn, dolnej szczęki o wysokiej lub średniej amplitudzie, a także zwiększone (czasami normalne) napięcie mięśniowe;
  • drżenie-sztywna forma, w której drżenie występuje na dystalnych kończynach i podczas postępu choroby sztywność jest przywiązywana podczas ruchów dobrowolnych;
  • forma akinetiko-sztywna (najbardziej niekorzystna ze wszystkich), w której aktywność ruchów pacjenta gwałtownie spada, często osiągając bezruch, a napięcie mięśni gwałtownie wzrasta, co grozi wystąpieniem przykurczu mięśni;
  • forma mieszana, w której wszystkie z powyższych form mogą manifestować się zarówno razem, jak i płynąć jedna do drugiej;
  • forma nietypowa, charakteryzująca się synukleinopatią (otępienie z ciałami Lewy'ego, parkinsonizmem idiopatycznym itp.) lub tauopatią (otępienie korowo-podstawne, niedowład nadjądrowy i inne).

Każda forma choroby Parkinsona, oprócz różnic w objawach, może wymagać specyficznej terapii i opieki nad pacjentem.

Przyczyny i mechanizm rozwoju

Przyczyny choroby Parkinsona nie zawsze wywołują bezpośrednią chorobę, częściej pod ich wpływem powstaje zespół Parkinsona, który dobrze reaguje na leczenie, w przeciwieństwie do głównej postaci choroby. Do głównych przyczyn choroby Parkinsona należą:

  • porażka wysokimi dawkami wolnych rodników;
  • wysoce toksyczne uszkodzenia opon, które mogą wystąpić w okresach zatrucia, z zatruciem wewnętrznym spowodowanym emisją toksyn z wątroby;
  • dziedziczność, która objawia się w około 20% przypadków wszystkich zdiagnozowanych patologii tego rodzaju i ma pośredni wpływ na występowanie choroby;
  • czynnik genetyczny, w którym obecność zmodyfikowanych genów w kodzie genetycznym wywołuje parkinsonizm w młodym wieku;
  • brak witaminy D, która jest odpowiedzialna za budowanie barier ochronnych, które zapobiegają przedostawaniu się wolnych rodników i substancji toksycznych do organizmu, których brak staje się szczególnie zauważalny na starość;
  • stany zapalne wywołane infekcją bakteryjną lub wirusową, takie jak zapalenie mózgu i inne;
  • uraz ludzkiego mózgu o różnym stopniu nasilenia;
  • wysoki poziom cholesterolu, wywołujący zmiany miażdżycowe;
  • zwyrodnieniowe procesy mózgowe z powodu upośledzonego krążenia krwi.

Wszystkie powyższe czynniki mogą tworzyć etiologię choroby, ale nie są stabilne w tej materii i nie zawsze wywołują takie procesy.

Mechanizm rozwoju choroby na początkowym etapie charakteryzuje się zmniejszeniem procesu wytwarzania dopaminy, który wywołuje uszkodzenie w mózgu. Degeneracyjnie zmodyfikowane obszary mózgu zaczynają umierać, co prowadzi do charakterystycznych objawów choroby. Na początku choroby w młodym wieku należy rozumieć, że procesy są spowodowane czynnikami dziedzicznymi, a przy późnym rozpoczęciu choroby w przeważającej większości przypadków należy pamiętać o mechanizmie rozwoju patologii spowodowanym różnymi wpływami zewnętrznymi na ciało pacjenta.

Pomimo faktu, że wciąż nie ma jasnych przyczyn występowania choroby Parkinsona, sposoby diagnozowania i leczenia patologii są znane od dawna, są one ustalane indywidualnie dla każdego przypadku i często pomagają utrzymać stan pacjenta.

Główne przejawy

Za główne objawy choroby Parkinsona uważa się drżenie, hipokinezję, sztywność mięśni i niestabilność postawy, a także zaburzenia psychiczne i autonomiczne.

Drżenie lub drżenie jest najbardziej oczywistym i wyraźnym objawem choroby, która najczęściej niepokoi osobę w stanie spoczynku, ale może również występować jako manifestacja postawy lub celowa. Częstość drżenia w parkinsonizmie sięga 4-6 ruchów na sekundę. Drżenie zwykle zaczyna się od dystalnej części każdego ramienia, a podczas progresji rozciąga się na drugie ramię i obie nogi. Ruch palców pacjenta podczas drżenia może przypominać ponowne obliczenie monet w wyglądzie. Drżenie może również występować w okolicy głowy, w postaci ruchów „tak-tak” lub „nie-nie”, drżenia powieki, szczęki lub języka. Bardzo rzadko drżenie parkinsonizmu całkowicie pokrywa ciało. Najczęściej wzrasta w ekscytujących sytuacjach, zwykle można to zaobserwować u pacjenta w stanie spoczynku, a gdy się porusza, drżenie ustępuje lub całkowicie zanika.

Hipokineza odnosi się do zmniejszenia poziomu spontanicznej aktywności ruchów, co powoduje wiele godzin bezruchu pacjenta.

W ludzkim ciele występuje sztywność, może on aktywnie poruszać się tylko po pewnym opóźnieniu, a następnie z wolniejszym tempem (charakteryzuje się powstającą bradykinezją). Kroki osoby stają się małe, chód lalki, stopy są wyraźnie równoległe do siebie. Jednocześnie wyraz twarzy i spojrzenie pacjenta są zamrożone, pojawia się wyraźna amymia, uśmiech, a grymas płaczu pojawia się na twarzy bardzo powoli i jest zahamowany.

Mężczyzna często zamarza w pozie manekina. Jego mowa jest monotonna i stopniowo sprowadza się do tłumienia. Pismo ręczne staje się przerywane i małe, co charakteryzuje rozwój mikrografii. Ponadto, jako przejaw hipokinezji, mogą wystąpić oligokinezy i synkinezy, to znaczy zmniejszenie całkowitej liczby ruchów i zanik przyjaznych dla pacjenta ruchów, takich jak zamiatanie ruchów dłoni podczas chodzenia, marszczenie czoła podczas patrzenia w górę i inne. Pacjent nie może już wykonywać równoległych czynności, wszystkie jego ruchy stają się automatyczne.

Sztywność tkanki mięśniowej objawia się równomiernym wzrostem napięcia mięśni plastycznej płaszczyzny. Jednocześnie końce zamarzają w pozycji wygiętej lub w pełni rozciągniętej, co jest przejawem elastyczności wosku z tworzywa sztucznego. Jeśli sztywność zaczyna dominować w niektórych grupach mięśni, wówczas pojawia się manekin lub supostabilna postawa, w której wyraża się pochylenie, głowa jest pochylona do przodu, ramiona są zgięte w łokciach i dociśnięte do ciała, a nogi są w stawach biodrowych i kolanowych. Jeśli próbujesz biernie zgiąć-wyprostować stawy nadgarstka, przedramiona, możesz poczuć stopniowe napięcie mięśni lub objaw koła zębatego.

Po zmianie napięcia mięśniowego kończyny nie mogą już spontanicznie powrócić do pierwotnej pozycji po wykonaniu jakiejkolwiek czynności. To charakteryzuje występowanie zjawiska westfalskiego, gdy z ostrym zgięciem stopy pozostaje w tej pozycji przez pewien czas i nie oddziela się niezależnie.

W późniejszych etapach i stadiach choroby występuje niestabilność postawy. Pacjent w takiej sytuacji nie może spontanicznie przezwyciężyć bezwładności odpoczynku lub bezwładności ruchu. Człowiek z trudem może się ruszać i już się nie może zatrzymać. Gdy rusza się do przodu, tułów zaczyna wyprzedzać nogi, środek ciężkości w ciele zostaje zerwany, następuje utrata stabilności i osoba upada. Ten objaw może zniknąć po śnie lub pod wpływem innych czynników, ale po pewnym czasie powraca.

Oprócz zaburzeń aktywności ruchowej u pacjentów z chorobą Parkinsona, zwykle występują zaburzenia umysłowe i autonomiczne, a metabolizm jest zaburzony. W wyniku tych procesów pacjent może doświadczyć otyłości, wyczerpania, aktywności wydzielniczej łojów, potu i ślinianek.

Postęp choroby i jej nasilenie

Choroba Parkinsona ma tendencję do postępu, a ogólne rokowanie choroby zależy od stopnia takiego postępu. Patologia może charakteryzować się szybkim postępem, gdy etapy choroby zmieniają się przez 2 lata, umiarkowany typ progresji, jeśli etapy zmieniają się przez 5 lat, i powolne tempo, w którym zmiana stadiów choroby Parkinsona występuje nie częściej niż raz na 5 lat lub rzadziej.

Nieuchronność postępu patologii wymagała szczegółowego badania jej stadiów, z których każdy ma swoje własne objawy i znaki i wymaga specyficznej terapii. Klasyfikacja stadiów parkinsonowskich została przyjęta w medycynie już w 1967 r. I od tego czasu została tylko nieznacznie skorygowana. Do tej pory klasyfikacja choroby obejmuje 6 głównych etapów:

  1. Zero stopnia choroby Parkinsona nie ma wyraźnych objawów. Bezobjawowy przepływ powoduje jego pogłębienie z powodu braku terminowego leczenia. Jednocześnie wielu ludzi nie zwraca uwagi na takie oznaki zera, jak zapomnienie, obsesja i inne wskaźniki, które w rozumieniu zwykłego człowieka nie są objawami choroby. Jeśli jednak zwrócimy na nie należytą uwagę i rozpoczniemy leczenie na czas, postęp choroby można zatrzymać i wyleczyć pacjenta.
  2. W pierwszym stopniu choroby mogą wystąpić jednostronne uszkodzenia ciała lub kończyn w łagodnej postaci, tak że pacjenci i ich otoczenie rzadko zwracają uwagę na te zmiany patologiczne i nie zaczynają być leczeni.
  3. Drugi stopień parkinsonizmu charakteryzuje się stopniowym łączeniem procesów patologicznych w drugiej połowie ciała lub kończyn. Ponownie, drugi etap przebiega w łagodnej postaci, dlatego rzadko jeden z pacjentów, nawet na tym etapie, zwraca uwagę na własne zdrowie i odwiedza lekarza. Przy drugim stopniu parkinsonizmu równowaga jest w pełni zachowana i nie ma symptomów postawy.
  4. Kiedy choroba przechodzi do trzeciego etapu, pacjenci mogą zacząć narzekać na pewne ograniczenia podczas wykonywania pracy lub ruchów, jednak ograniczenia te nie wpływają na codzienne życie, dlatego w przeważającej większości przypadków ten etap pozostaje prawie niezauważony i nieleczony.
  5. W czwartym stadium choroby wszystkie objawy, które pojawiły się wcześniej w łagodnej postaci, dramatycznie wzrosły, co prowadzi do utraty autonomii pacjenta w działaniach i ruchach. W czwartym etapie parkinsonizmu ludzie nie mają problemów ze staniem, ale są już problemy z ruchem.
  6. Piąty stopień choroby Parkinsona jest najtrudniejszy i trudny do wyleczenia, ponieważ osoba staje się przykuta do łóżka bez żadnej pomocy, jest całkowicie niezdolna do obejścia się bez wsparcia z zewnątrz, jego ciało przestaje być mu posłuszne.

Diagnoza choroby

Choroba Parkinsona jest bardziej charakterystyczna dla osoby w podeszłym wieku i jest nieodwracalna, jednak diagnoza jest konieczna do utrzymania normalnego poziomu życia pacjenta i terminowego wyboru odpowiedniego leczenia. Wczesna diagnoza w tym aspekcie odgrywa kluczową rolę.

Diagnoza choroby Parkinsona jest łatwa do wykonania nawet na podstawie zewnętrznych objawów objawowych choroby. Trudność polega na tym, że inne patologie neurologiczne mogą wykazywać podobne objawy, więc lekarze nie spieszą się z podjęciem diagnozy bez badań. Im bardziej pełny obraz przebiegu choroby, tym skuteczniejsza będzie terapia i im dłużej pacjent będzie żył w normalnym zdrowiu.

Jednak główną metodą diagnozowania parkinsonizmu jest obraz kliniczny choroby. Wszystkie dane wskazujące na wystąpienie tej patologii, specjalista bierze pod uwagę i bierze pod uwagę kompleks. Często przeprowadza się również miejscową diagnozę choroby Parkinsona, która jest kompleksową diagnozą, która może łatwo określić lokalizację ogniska zapalnego w mózgu pacjenta lub kompleks takich zmian. Podstawą diagnozy miejscowej jest często obraz kliniczny choroby. Ponadto istnieją inne metody diagnozowania parkinsonizmu, wśród których ważne jest diagnostyka różnicowa i inne techniki.

Diagnostyka różnicowa

W diagnostyce różnicowej choroby Parkinsona oznacza bardzo staranne zbieranie danych klinicznych i ich badania. Faktem jest, że jeśli w historii pacjenta nie ma wyraźnych objawów parkinsonizmu, diagnoza może stanowić dla lekarza cały problem.

Bardzo ważne jest rozróżnienie objawów obserwowanych u pacjenta od objawów długotrwałej depresji, stanu po udarze i innych stanów patologicznych.

Ważne jest, aby zrozumieć, że w medycynie nie ma obecnie specjalnych testów, które można by wykorzystać do określenia choroby Parkinsona. Znaczenie diagnostyki różnicowej jest zdeterminowane faktem, że należy ją przeprowadzać regularnie między kolejnymi terapiami, aby zrozumieć ich skuteczność i szybko wprowadzić do nich prawidłowe korekty.

Diagnostyka MRI choroby

Aby potwierdzić diagnozę choroby Parkinsona na dowolnym etapie choroby, można wykonać rezonans magnetyczny mózgu pacjenta, ponieważ śmierć komórek nerwowych podczas zmian zwyrodnieniowych można zaobserwować z jego pomocą. Na ich miejscu na tomogramie będą widoczne puste puste przestrzenie, które będą dowodem na parkinsonizm.

Oprócz tego, że promieniowanie rentgenowskie nie jest wykorzystywane w procesie MRI, badanie to uważa się za nieinwazyjne, ponieważ żadne ludzkie błony nie są uszkodzone w jego przebiegu. Rezonans magnetyczny jest całkowicie bezbolesny dla ludzi. Aby wynik MRI był bardziej pouczający, w diagnozie stosuje się specjalne substancje-kontrasty, które są wstrzykiwane do organizmu poprzez wstrzyknięcia dożylne. Kontrast mnoży zawartość informacyjną MRI, a na podstawie takich danych można dokonać dokładnej diagnozy i zalecić skuteczne leczenie.

Zasady leczenia

Dla skuteczności leczenia choroby Parkinsona konieczne jest zdiagnozowanie choroby w odpowiednim czasie i przepisanie odpowiedniej terapii. Kompleksowe leczenie tej patologii oznacza cały szereg działań:

  • stosowanie terapii lekowej, która oprócz leków objawowych musi koniecznie obejmować podawanie neuroprotektorów;
  • stosowanie różnych środków ludowych i metod leczenia;
  • procedury rehabilitacyjne, w tym udogodnienia medyczne i socjalne;
  • neurochirurgiczne techniki interwencji.

Współczesna medycyna rozumie cel leczenia choroby Parkinsona jako dwie podstawowe zasady - zapobieganie rozwojowi patologii poprzez zatrzymanie procesu degeneracji tkanki mózgowej i wyeliminowanie objawów choroby, w której pacjent zaczyna czuć się znacznie lepiej. Oba te cele muszą zostać osiągnięte, biorąc pod uwagę zakres, w jakim pacjent rozwija chorobę.

Jak uniknąć patologii

Mechanizmem rozwoju choroby jest proces umierania komórek mózgowych w tych częściach mózgu, w których rozwija się wytwarzanie dopaminy. Najczęściej, według ekspertów, proces jest spowodowany zmianami związanymi z wiekiem, a występowanie patologii z powodu innych chorób jest rzadko wykrywane. Sugeruje to, że w każdym wieku konieczne jest monitorowanie ciała, utrzymywanie wszystkich jego funkcji w stanie roboczym. Działania te będą działać jako środki zapobiegawcze dla parkinsonizmu.

Najważniejszym aspektem zapobiegania chorobom jest prawidłowe odżywianie.

Dzięki jedzeniu można utrzymać normalny stan zdrowia układu sercowo-naczyniowego, zapobiegać zmianom miażdżycowym, w pełni odżywiać komórki mózgowe wytwarzające dopaminę i inne niezbędne substancje dla funkcjonowania organizmu.

Dieta zapobiegająca chorobie Parkinsona obejmuje następujące aspekty:

  • musisz stale spożywać dużo świeżych warzyw, ziół i owoców, otrębów, produktów pełnoziarnistych, które przyspieszają proces perystaltyki i zapobiegają zaparciom;
  • podczas stosowania leku Lewodopa nie może jeść dużo pokarmów białkowych, ponieważ białka zmniejszają skuteczność takiego leczenia;
  • powinieneś monitorować swoją wagę, utrzymując ją w dopuszczalnych granicach, dla których konieczne jest wykluczenie z żywności, jeśli to możliwe, prostych węglowodanów i dużych ilości tłuszczu.

Jeśli jesz na podstawie powyższych zasad, możesz nie tylko zapobiegać chorobie, ale także zachować piękno i młodość wszystkich systemów ciała przez długi czas, aby zwiększyć wydajność w każdym wieku.

Aby zapobiec parkinsonizmowi, lekarze zalecają, aby nie zapominać o aktywności fizycznej. Ważne jest, aby często pozostawać na świeżym powietrzu, prowadzić aktywny tryb życia, uprawiać gimnastykę lub uprawiać dowolny sport w celu poprawy zaopatrzenia w tlen wszystkich tkanek. Jednocześnie proces krążenia krwi stabilizuje się i poprawia się wydajność struktur mózgowych.

Przez całe życie, a zwłaszcza w wieku emerytalnym, ważne jest, aby stale obciążać mózg pracą. A jeśli w młodości ludzie najczęściej pracują, a nie ma potrzeby dodatkowego szkolenia mózgu, to po przejściu na emeryturę wielu ludzi przestaje zwracać na to uwagę i na próżno. Ważne jest, aby rozwiązywać krzyżówki, uczyć się czegoś nowego, tworzyć rzeczy własnymi rękami.

Procedury zapobiegawcze dotyczące wystąpienia parkinsonizmu muszą koniecznie obejmować środki wzmacniające układ odpornościowy. Z osłabioną odpornością wiele chorób wirusowych przytłacza ciało, a potem często dochodzi do różnego rodzaju powikłań, w wyniku których można wpływać na oponę. Proces ten może być często nieodwracalny, więc należy również poświęcić wystarczającą uwagę stymulacji układu odpornościowego.

Zalecenia dla pacjentów

Zasady zasilania

Jedzenie, gdy zdiagnozowano chorobę Parkinsona, powinno być prawidłowe. System żywienia powinien w dużej mierze odpowiadać systemowi, który nazwano dietą zapobiegającą patologii. Po pierwsze, nie można jeść pokarmów, które powodują zaparcia. Lepiej wzbogacać dietę w błonnik, przyczyniając się do poprawy układu pokarmowego. Bardzo ważne jest również przestrzeganie reżimu picia i spożywanie wystarczającej ilości płynu dla pełnej witalności całego organizmu.

Pogrubienie krwi z powodu braku płynu powoduje zakrzepicę, która z kolei prowadzi do złagodzenia normalnego funkcjonowania układu naczyniowego, aw rezultacie, w niektórych przypadkach, do śmierci komórek mózgowych.

Menu dla choroby Parkinsona powinno być zróżnicowane, produkty powinny zawierać pełną gamę witamin i minerałów. Silnie przeciwwskazany alkohol i tytoń, zwłaszcza gdy choroba Parkinsona w starszym wieku z chorobami współistniejącymi w historii.

Inne przeciwwskazania

Do głównych przeciwwskazań do choroby Parkinsona należy stosowanie leków bez recepty. Z tą patologią, przed przepisaniem leków, specjalista musi przeprowadzić kompleksowe badanie ciała pacjenta, zidentyfikować powiązane problemy i przepisać leki, które nie przyczynią się do poprawy lub wystąpienia innych chorób. Niektóre leki przeciw parkinsonizmowi są stosowane w leczeniu choroby Parkinsona. Obejmują one inhibitory dopaminy, które powodują zatrzymanie procesu śmierci komórek. Należy jednak pamiętać, że niektóre inne leki mogą blokować produkcję dopaminy lub hamować aktywność receptorów mózgowych odpowiedzialnych za jej działanie w organizmie.

Wśród tych leków eksperci wyróżniają:

  • leki wazoaktywne (cynaryzyna);
  • neuroleptyki (torecan, haloperidol);
  • leki przeciwnadciśnieniowe (adelfan).

Oprócz niepobrania powyższych funduszy, należy pamiętać, że przyjęcie jakiegokolwiek leczenia, nawet nielekowego (krajowego), musi być skoordynowane z lekarzem. Kategorycznie niemożliwe jest również anulowanie leków przepisanych przez specjalistę.

Każda interwencja w leczeniu choroby Parkinsona jest przeciwwskazaniem. Wszyscy pacjenci powinni pamiętać, że nie mogą wykonywać ćwiczeń fizycznych, które wymagają wykonywania ostrych ruchów, lub wykonywać takie ćwiczenia, które przeważą hipodynamikę. Każda aktywność fizyczna w parkinsonizmie powinna zapobiegać procesowi atrofii tkanek w ciele pacjenta.

Komplikacje i konsekwencje

W wyniku choroby Parkinsona pacjent może doświadczyć wielu konsekwencji. Wszystkie są sprowokowane bezpośrednią chorobą i prowadzą do różnych patologii lub rozwoju samego parkinsonizmu.

Obecność drżenia u pacjentów zmienia wygląd pacjentów i ich reakcje behawioralne. W zaburzeniach mięśniowych osoba traci znaczną część mimiki twarzy, jego wygląd nabiera cech obojętności. Sztywność i sztywność tkanki mięśniowej przyczynia się do absurdalnej postawy osoby, która jest wygodna, ale wygląda dość dziwnie. Zaburzenia układu nerwowego wywołują drgawki, bezsenność, zaparcia, halucynacje, a nawet demencję.

Skutki choroby Parkinsona są w dużej mierze zależne od stopnia jej przebiegu. Niektóre formy choroby nie są tak niebezpieczne, inne często prowadzą do szybkiego rozwoju patologii.

Dzięki kompetentnemu wsparciu pacjenta możliwe jest zapewnienie mu życia z minimalnymi zmianami spowodowanymi chorobą. Ludzie nie umierają z powodu choroby Parkinsona, śmierć powoduje powikłania choroby. Nawet podstawowe zimno na ostatnim etapie parkinsonizmu może prowadzić do zapalenia oskrzeli i zapalenia płuc, z którego osoba może umrzeć.

Ilu chorych ludzi żyje

Sama choroba Parkinsona nie powoduje śmierci pacjenta, ale poważnie wpływa na jakość życia i może prowadzić do niepełnosprawności. Do głównych przyczyn śmierci pacjentów z parkinsonizmem należą takie procesy, jak:

  • zapalenie płuc;
  • dysfagia lub dławienie się;
  • choroby zakaźne z powikłaniami;
  • patologia układu sercowo-naczyniowego;
  • urazy;
  • zmiany somatyczne;
  • zespół neuroleptyczny spowodowany stałym stosowaniem lewodopy.

Jednocześnie w odniesieniu do lewodopy warto zauważyć, że na ogół oczekiwana długość życia pacjentów, którzy stosują takie leczenie, jest kilkakrotnie wyższa niż obserwowana u osób bez takiej terapii.

Podstawą prognozy długowieczności w identyfikacji parkinsonizmu jest stopień zaawansowania i stadium choroby pacjenta, a także wiek, w którym choroba się objawiła. Symptomatologia choroby może wzrastać z biegiem lat, stopniowo prowadząc do niepełnosprawności człowieka. Jednak wszystko indywidualnie i pod wieloma względami zależy od skuteczności i terminowości rozpoczętego leczenia. Wielu pacjentów z chorobą Parkinsona żyje przez ponad 20 lat, aw tym przypadku śmierć nie następuje z powodu choroby lub jej powikłań, ale z powodu naturalnego starzenia się organizmu.

Niekorzystna prognoza dotycząca kwestii pełnego wyzdrowienia, ponieważ dziś choroba Parkinsona nie może być całkowicie wyeliminowana. Cała terapia tej patologii nie ma na celu jej przezwyciężenia, lecz opóźnienia postępu obrazu klinicznego i zahamowania procesu śmierci neuronów mózgowych pacjenta.

Niepełnosprawność w chorobie Parkinsona

Niepełnosprawność w chorobie Parkinsona występuje, gdy ruchy danej osoby z powodu patologii stają się znacznie ograniczone. Ze względu na rozwój tej patologii pacjent traci nie tylko zdolność do pracy, ale także możliwość samoobsługi. Jednak we wczesnych stadiach choroby parkinsonizm nie klasyfikuje pacjentów jako osób niepełnosprawnych. Jeśli ich praca fizyczna stanie się bardziej niemożliwa, zaproponuje im zmianę profilu swojej działalności i znalezienie bardziej odpowiedniej dla siebie pracy w związku z rozwojem choroby.

Jednak w niektórych przypadkach przydzielenie grupy niepełnosprawności w chorobie Parkinsona jest niezwykle konieczne. Jest to konieczne, jeśli osoba rozwija zaburzenia ruchowe i nie jest w stanie wykonywać swojej pracy, a także w przypadku bardzo ostrego postępu choroby, potrzeby ochrony socjalnej, odporności organizmu i choroby na leczenie.

W celu zarejestrowania grupy niepełnosprawności w chorobie Parkinsona konieczne jest zebranie takich dokumentów, jak wyniki badań MRI, EKG, CT, pisemna opinia psychologa i terapeuty. Konieczne jest również poddanie się specjalnym badaniom w celu oceny systemu wegetatywnego i jego funkcjonalności oraz udokumentowania tego badania. Czasami prowizje mogą wymagać innych dokumentów, które charakteryzują inne choroby w historii pacjenta.

W parkinsonizmie do ITU można przypisać 3 grupy osób niepełnosprawnych. Pierwszą grupę otrzymują pacjenci z ciężką postacią choroby, poważnymi ograniczeniami ruchowymi, a także potrzebą leczenia psychiatrycznego w szpitalu. Druga grupa jest przydzielana tym pacjentom, u których zdiagnozowano średnią postać parkinsonizmu, ale ograniczenia aktywności fizycznej nie pozwalają pacjentowi na pełną pracę i zapewnienie sobie i utrzymanie się. Trzecią grupę osób niepełnosprawnych przyznaje się pacjentom, u których zdiagnozowano umiarkowany parkinsonizm, ale ograniczenia ruchowe pozwalają tylko częściowo wykonywać zwykłe czynności.

Ważne jest, aby zrozumieć, że niepełnosprawność w chorobie Parkinsona jest najczęściej wskazywana, jeśli pacjent ma chorobę trwającą co najmniej 5 lat.

Czytaj Więcej O Schizofrenii