Cel leków przeciwdrgawkowych wynika z ich nazwy. Celem tych leków jest zmniejszenie lub całkowite wyeliminowanie skurczów mięśni i ataków padaczki. Wiele leków przyjmuje się w połączeniu, aby poprawić efekt.

Po raz pierwszy zastosowano tę metodę leczenia na granicy XIX i XX wieku. Początkowo stosowano do tego bromek potasu, Phenobarbital zaczął być stosowany nieco później, a od 1938 roku fenytoina stała się popularna.

Współcześni lekarze używają w tym celu ponad trzech tuzinów leków przeciwdrgawkowych. Bez względu na to, jak strasznie to brzmi, faktem jest, że w naszych czasach około siedemdziesięciu procent ludności świata ma łagodną postać padaczki.

Ale jeśli w niektórych przypadkach leki przeciwdrgawkowe z powodzeniem rozwiążą ten problem, złożone formy tak starożytnej choroby jak padaczka nie są tak łatwe do wyleczenia.

W tym przypadku głównym celem leku jest wyeliminowanie skurczu, bez zakłócania pracy centralnego układu nerwowego.

Ma to mieć:

  • właściwości antyalergiczne;
  • całkowicie wykluczyć uzależnienie;
  • Nie pozwalaj na depresję i depresję.

Grupy przeciwdrgawkowe

W nowoczesnej praktyce medycznej leki przeciwdrgawkowe lub przeciwdrgawkowe są podzielone na różne grupy w zależności od głównego składnika aktywnego.

Te są dzisiaj:

  1. Barbiturany;
  2. Hydantoina;
  3. Grupowe oksazolidynony;
  4. Sukcynoamid;
  5. Imiminostilbene;
  6. Benzodiazepina;
  7. Kwas walproinowy;

Leki przeciwdrgawkowe

Główne leki tego typu:

  • Fenytoina. Wskazane jest, jeśli ataki pacjenta mają wyraźny charakter padaczkowy. Lek spowalnia działanie receptorów nerwowych i stabilizuje błony na poziomie komórkowym.

Ma skutki uboczne, w tym:

  1. wymioty, nudności;
  2. zawroty głowy;
  3. spontaniczny ruch oczu.
  • Karbamazepina. Zastosuj z długotrwałymi napadami. W aktywnej fazie choroby lek jest w stanie zatrzymać ataki. Poprawia nastrój i samopoczucie pacjenta.

Główne skutki uboczne będą:

  1. zawroty głowy i senność.

Przeciwwskazane u kobiet w ciąży.

  • Fenobarbital. Być może zastosowanie w połączeniu z innymi lekami. Ten lek doskonale łagodzi centralny układ nerwowy. Z reguły mianowany na długi czas. Anuluj również powinno być stopniowo.

Efekty uboczne:

  1. zmiana ciśnienia krwi;
  2. problemy z oddychaniem.

Przeciwwskazane w:

  1. początkowy etap ciąży;
  2. niewydolność nerek;
  3. uzależnienie od alkoholu;
  4. i osłabienie mięśni.
  • Clonazepam. Jest stosowany w leczeniu padaczki mioklonicznej. Walczy z mimowolnymi drgawkami. Pod wpływem leku nerwy się uspokajają, a mięśnie rozluźniają.

Również wśród skutków ubocznych:

  1. drażliwość i stan apatyczny;
  2. dyskomfort układu mięśniowo-szkieletowego.

Podczas odbioru jest przeciwwskazane:

  1. wielka aktywność fizyczna wymagająca szczególnej uwagi;
  2. ciąża na różnych etapach;
  3. niewydolność nerek;
  4. Alkohol jest surowo zabroniony.
  • Lamotrygina. Z powodzeniem walczy zarówno z łagodnymi napadami padaczkowymi, jak i ciężkimi napadami padaczkowymi. Działanie leku prowadzi do stabilizacji neuronów w mózgu, co z kolei prowadzi do wydłużenia czasu między atakami. Jeśli się powiedzie, napady znikają całkowicie.

Efekty uboczne mogą objawiać się jako:

Podczas odbioru nie zaleca się pracy, ze zwiększoną uwagą.

  • Walproinian sodu. Zalecany w leczeniu ciężkich drgawek i padaczki mioklonicznej. Lek zatrzymuje wytwarzanie impulsów elektrycznych mózgu, ustala stabilny stan somatyczny pacjenta. Skutki uboczne zwykle występują w zaburzeniach żołądka i jelit.

Zabrania się:

  1. kobiety w ciąży;
  2. z zapaleniem wątroby i chorobą trzustki.
  • Primidon. Stosowany w atakach psychomotorycznych, a także w leczeniu padaczki mioklonicznej. Spowalnia aktywność neuronów w uszkodzonym obszarze i zmniejsza skurcze. Lek może aktywować podniecenie, dlatego jest przeciwwskazany u dzieci i osób starszych starszego pokolenia.

Wśród powiązanych działań:

  1. bóle głowy;
  2. rozwój niedokrwistości;
  3. apatia;
  4. nudności;
  5. reakcje alergiczne i uzależniające.

Przeciwwskazania:

  1. ciąża;
  2. choroby wątroby i nerek.
  • Beklamid. Eliminuje częściowe i uogólnione napady padaczkowe. Lek zmniejsza pobudliwość i eliminuje skurcze.

Jako możliwy efekt uboczny:

  1. zawroty głowy;
  2. podrażnienie jelit;
  3. alergia.
  • Benzabamil Zwykle przepisywany dzieciom z padaczką, ponieważ jest najmniej toksyczny w swoim rodzaju. Ma łagodny wpływ na centralny układ nerwowy.

Efekty uboczne to:

  1. letarg;
  2. nudności;
  3. słabość;
  4. mimowolny ruch oka.

Przeciwwskazane w:

  1. choroba serca;
  2. choroby nerek i wątroby.

Zapytaj lekarza o swoją sytuację

Lista leków dostępnych bez recepty

Niestety lub na szczęście, ale skład tych leków jest taki, że zabronione jest uwalnianie ich bez recepty na terytorium Federacji Rosyjskiej.

Najłatwiej dziś dostać leki bez recepty na zamówienie przez Internet. Formalnie kurier oczywiście będzie musiał poprosić cię o przepis, ale najprawdopodobniej tak się nie stanie.

Lista leków dla dzieci

Poziom zagrożenia narkotykami dzieli się na dwie grupy:

  • Pierwszy obejmuje: benzodiazepiny, lidokainę, droperidol z fentanylem i oksybutyrat sodu. Fundusze te mają niewielki wpływ na oddychanie.
  • Druga grupa może obejmować: wodzian chloralu, barbiturany, siarczan magnezu. Bardziej niebezpieczne substancje. Mają silny efekt depresyjny.

Główne leki stosowane w leczeniu napadów u dzieci:

  1. Benzodiazepiny. Najczęściej z tej serii stosuje się sibazon, jest to seduksen lub diazepam. Strzał w żyłę może zatrzymać napady przez pięć minut. W dużych ilościach depresja oddechowa jest nadal możliwa. W takich przypadkach konieczne jest wstrzyknięcie domięśniowej fizostygminy, która jest w stanie wyeliminować układ nerwowy i ułatwić oddychanie.
  2. Feitanil i Droperidol. Leki te skutecznie działają na hipokamp (strefę wyzwalającą drgawki), ale z powodu obecności morfiny u dzieci do jednego roku mogą wystąpić problemy z tym samym oddechem. Problem rozwiązuje się przy pomocy nalorfiny.
  3. Lidokaina. Prawie natychmiast tłumi drgawki jakiegokolwiek pochodzenia u dzieci, po wstrzyknięciu do żyły. Podczas leczenia zazwyczaj podaje się dawkę nasycającą, a następnie przenosi ją do kroplomierzy.
  4. Hexenal. Silny lek przeciwdrgawkowy, ale działa depresyjnie na drogi oddechowe, w związku z czym stosowanie u dzieci jest nieco ograniczone.
  5. Fenobarbital. Stosowany do leczenia i profilaktyki. Jest przepisywany głównie w przypadku słabych ataków, ponieważ efekt rozwija się dość powoli od czterech do sześciu godzin. Główna wartość leku w czasie działania. U małych dzieci efekt może trwać do dwóch dni. Doskonałe wyniki daje równoległe otrzymywanie fenobarbitalu i sibazonu.

Lista leków na padaczkę

Nie wszystkie leki przeciwdrgawkowe są koniecznie stosowane w leczeniu padaczki. Aby zwalczyć tę dolegliwość w Rosji, używa się około trzydziestu leków.

Oto tylko niektóre z nich:

  1. Karbamazepina;
  2. Walproiny;
  3. Pregabalina;
  4. Etosuksymid;
  5. Topiramat;
  6. Fenobarbital;
  7. Okskarbazepina;
  8. Fenytoina;
  9. Lamotrygina;
  10. Lewetyracetam.

Nie samoleczenia, tak nie jest. Błogosławię cię!

Leki przeciwdrgawkowe na padaczkę: przegląd środków

Leki przeciwdrgawkowe są lekami przeciwskurczowymi, jak w przypadku głównego objawu padaczki. Termin „leki przeciwpadaczkowe” uważa się za bardziej poprawny, ponieważ są one stosowane do zwalczania napadów padaczkowych, którym nie zawsze towarzyszy rozwój napadów.

Leki przeciwdrgawkowe są dziś reprezentowane przez dość dużą grupę leków, ale poszukiwanie i rozwój nowych leków trwa nadal. Wynika to z różnorodności klinicznych objawów padaczki. W końcu istnieje wiele odmian napadów o różnych mechanizmach rozwoju. Poszukiwanie innowacyjnych środków zależy również od odporności (oporu) napadów padaczkowych na niektóre już istniejące leki, ich skutków ubocznych, które komplikują życie pacjenta i innych aspektów. W tym artykule zgromadzisz informacje o głównych lekach przeciwpadaczkowych i cechach ich stosowania.

Niektóre podstawy farmakoterapii padaczki

Głównym celem leczenia padaczki jest zachowanie i poprawa jakości życia pacjenta. Próbują to osiągnąć, całkowicie eliminując napady padaczkowe. Ale jednocześnie rozwinięte skutki uboczne ciągłego leczenia nie powinny przekraczać negatywnego wpływu drgawek. Oznacza to, że nie można dążyć do wyeliminowania napadów „za wszelką cenę”. Konieczne jest znalezienie „pośredniej podstawy” między objawami choroby a niekorzystnymi skutkami leków przeciwpadaczkowych: tak, aby liczba napadów i działań niepożądanych była minimalna.

Wybór leków przeciwpadaczkowych zależy od kilku parametrów:

  • kliniczna forma ataku;
  • typ padaczki (objawowy, idiopatyczny, kryptogenny);
  • wiek, płeć, waga pacjenta;
  • obecność chorób towarzyszących;
  • sposób życia.

Lekarz prowadzący stoi przed trudnym zadaniem: wybrać (i byłoby dobrze, po pierwszej próbie) skuteczne lekarstwo z całej obfitości leków przeciwpadaczkowych. Ponadto pożądana jest monoterapia padaczki, to znaczy stosowanie pojedynczego leku. Tylko w przypadkach, w których kilka leków z kolei nie jest w stanie poradzić sobie z atakami, ucieka się do jednoczesnego odbioru dwóch lub nawet trzech leków. Opracowano zalecenia dotyczące stosowania poszczególnych leków na podstawie ich skuteczności w jednej lub innej postaci padaczki i rodzajów napadów. Pod tym względem istnieją leki z pierwszej i drugiej linii wyboru, to znaczy te, z którymi konieczne jest rozpoczęcie leczenia (a prawdopodobieństwo ich skuteczności jest wyższe), a także leki, które powinny być stosowane w przypadku nieskuteczności leków pierwszego rzutu.

Złożoność wyboru leku zależy w dużej mierze od dostępności jego indywidualnej (!) Skutecznej dawki i tolerancji. Oznacza to, że dla dwóch pacjentów z takimi samymi rodzajami napadów, tej samej płci, wagi i mniej więcej w tym samym wieku, a nawet z tymi samymi chorobami współistniejącymi, może być wymagana inna dawka tego samego leku w celu kontrolowania choroby.

Należy również pamiętać, że lek powinien być stosowany przez długi czas bez przerwy: po ustaleniu kontroli nad atakami przez kolejne 2-5 lat! Niestety czasami trzeba wziąć pod uwagę możliwości materialne pacjenta.

Jak działają leki przeciwdrgawkowe?

Występowanie drgawek podczas padaczki jest wynikiem nieprawidłowej aktywności elektrycznej kory mózgowej: ogniska padaczkowego. Zmniejszenie pobudliwości neuronów ogniska padaczkowego, stabilizacja potencjałów błonowych tych komórek prowadzi do zmniejszenia liczby samoistnych wyładowań i, odpowiednio, do zmniejszenia liczby napadów. W tym kierunku działają leki przeciwpadaczkowe.

Istnieją trzy główne mechanizmy działania leków przeciwdrgawkowych:

  • stymulacja receptorów GABA. GABA - kwas gamma-aminomasłowy - jest inhibitorem mediatora układu nerwowego. Stymulacja jej receptorów prowadzi do zahamowania aktywności neuronów;
  • blokada kanałów jonowych w błonie neuronowej. Pojawienie się wyładowania elektrycznego jest związane ze zmianą potencjału działania błony komórkowej, a ta ostatnia występuje w pewnym stosunku jonów sodu, wapnia i potasu po obu stronach membrany. Zmiana stosunku jonów prowadzi do zmniejszenia aktywności;
  • zmniejszenie ilości glutaminianu lub blokady jego receptorów w szczelinie synaptycznej (w miejscu przenoszenia wyładowania elektrycznego z jednego neuronu do drugiego). Glutaminian jest neuroprzekaźnikiem o ekscytującym działaniu. Eliminacja jego efektów pozwala zlokalizować ognisko pobudzenia, zapobiegając jego rozprzestrzenianiu się na cały mózg.

Każdy lek przeciwdrgawkowy może mieć jeden lub więcej mechanizmów działania. Skutki uboczne stosowania leków przeciwpadaczkowych są również związane z tymi mechanizmami działania, ponieważ realizują one swoje możliwości nie selektywnie, ale w rzeczywistości w całym układzie nerwowym (a czasem nie tylko w nim).

Główne leki przeciwdrgawkowe

Padaczka była leczona różnymi lekami od XIX wieku. Wybór leków zmienia się z czasem ze względu na pojawienie się nowych danych na temat ich stosowania. Wiele leków zatonęło w przeszłości, a niektóre nadal zachowują swoje pozycje. Obecnie wśród leków przeciwdrgawkowych najczęstszymi i najczęściej stosowanymi lekami są:

  • Walproinian sodu i inne walproiniany;
  • Karbamazepina;
  • Okskarbazepina;
  • Lamotrygina;
  • Etosuksymid;
  • Topiramat;
  • Gabapentyna;
  • Pregabalina;
  • Fenytoina;
  • Fenobarbital;
  • Lewetyracetam.

Oczywiście nie jest to cała lista istniejących leków przeciwdrgawkowych. Obecnie tylko w Rosji zarejestrowano i zatwierdzono ponad 30 leków.

Oddzielnie należy zauważyć, że następujący fakt ma ogromne znaczenie w leczeniu padaczki: stosuje się oryginalny (markowy) lek lub lek generyczny (generyczny). Oryginalny lek jest lekiem, który został stworzony po raz pierwszy, został przetestowany i opatentowany. Rodzajowy jest lekiem z tym samym składnikiem aktywnym, ale został wyprodukowany wielokrotnie, przez inną firmę i po wygaśnięciu patentu marki. Substancje pomocnicze i techniki wytwarzania leków generycznych mogą różnić się od oryginalnych. Tak więc, w przypadku leczenia padaczki, zastosowanie marki lub leku generycznego odgrywa dużą rolę, ponieważ zauważono, że przy przenoszeniu pacjenta z pierwotnego leku na rodzajowy (zwykle z powodu trudności materialnych, ponieważ markowe leki są bardzo drogie), wzmocnić). Ponadto, podczas korzystania z leków generycznych, częstość występowania działań niepożądanych zwykle wzrasta. Jak widać, równoważność leków w tym przypadku nie może mówić. Dlatego w leczeniu padaczki nie można zmienić jednego leku na inny o podobnej substancji czynnej bez konsultacji z lekarzem.

Walproinian sodu i inne walproiniany

Oryginalny lek z tej grupy to Depakine. Depakina jest wytwarzana w postaci różnych postaci dawkowania: tabletki, syrop, tabletki i długo działające granulki, tabletki dojelitowe, jak również liofilizat do przygotowania roztworu do podawania dożylnego. Istnieje wiele generyków z podobnym składnikiem aktywnym: Konvuleks, Enkorat, Konvulsofin, Acediprol, Valparin, Valproat sodu, Valproate wapnia, kwas walproinowy, Valprokom, Apilepsin.

Depakine jest lekiem pierwszego rzutu do leczenia prawie wszystkich istniejących napadów padaczkowych, zarówno częściowych, jak i ogólnych. Dlatego dość często jest z nim i rozpoczyna leczenie padaczki. Pozytywną cechą Depakin jest brak negatywnego wpływu na jakikolwiek rodzaj napadów padaczkowych, to znaczy nie powoduje zwiększenia napadów, nawet jeśli okaże się nieskuteczny. Lek działa poprzez system GABAergiczny. Średnia dawka terapeutyczna wynosi 15-20 mg / kg / dobę.

Odbiór depakiny ma niekorzystny wpływ na wątrobę, dlatego konieczne jest kontrolowanie poziomu enzymów wątrobowych we krwi. Z najczęstszych skutków ubocznych należy zauważyć:

  • przyrost masy ciała (otyłość);
  • zmniejszenie liczby płytek krwi (co prowadzi do naruszenia układu krzepnięcia krwi);
  • nudności, wymioty, ból brzucha, rozstrój stolca (biegunka) na samym początku leczenia. Po kilku dniach zjawiska te znikają;
  • lekkie drżenie kończyn i senność. W niektórych przypadkach zjawiska te są zależne od dawki;
  • zwiększenie stężenia amoniaku we krwi;
  • utrata włosów (może być zjawiskiem przejściowym lub zależnym od dawki).

Lek jest przeciwwskazany w przypadku ostrego i przewlekłego zapalenia wątroby, skazy krwotocznej, jednoczesnego przyjmowania Hypericum u dzieci w wieku poniżej 6 lat.

Karbamazepina

Oryginalny lek ze składnikiem aktywnym, takim jak Finlepsin. Generics: Carbamezepine, Tegretol, Mazetol, Septol, Carbapine, Zagretol, Aktinerval, Stazepin, Storilat, Epial.

Po pierwsze, rozpoczyna się leczenie częściowych i wtórnie uogólnionych napadów. Finlepsin nie może być wykorzystywany do absurdów i mioklonicznych napadów padaczkowych, ponieważ w tym przypadku jest to oczywiście lek nieskuteczny. Średnia dzienna dawka wynosi 10-20 mg / kg. Finlepsin wymaga stopniowego zwiększania dawki, tzn. Początkowa dawka jest stopniowo zwiększana aż do uzyskania optymalnego efektu.

Oprócz działania przeciwdrgawkowego ma również działanie przeciwpsychotyczne, co umożliwia „zabicie dwóch ptaków jednym kamieniem” za pomocą jednego leku, jeśli pacjent ma towarzyszące zmiany w sferze psychicznej.

Lek jest dozwolony dla dzieci od roku.

Najczęstsze działania niepożądane to:

  • zawroty głowy, chwiejność podczas chodzenia, senność, ból głowy;
  • reakcje alergiczne w postaci wysypki (pokrzywka);
  • spadek zawartości leukocytów, płytek krwi, wzrost zawartości eozynofili;
  • nudności, wymioty, suchość w ustach, zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej;
  • zatrzymanie płynów w organizmie, aw rezultacie obrzęk i przyrost masy ciała.

Preparatu Finlepsin nie należy stosować u pacjentów z ostrą przerywaną porfirią, blokiem serca przedsionkowo-komorowego, z naruszeniem hematopoezy szpiku kostnego (niedokrwistość, zmniejszenie liczby białych krwinek), jednocześnie z preparatami litu i inhibitorami MAO.

Okskarbazepina (Trileptal)

To lek drugiej generacji, karbamazepina. Jest również stosowany jako karbamazepina, z częściowymi i uogólnionymi napadami drgawkowymi. W porównaniu z karbamazepiną ma kilka zalet:

  • brak toksycznych produktów przemiany materii, czyli jego pobyt w ciele towarzyszy rozwój znacznie mniejszej liczby skutków ubocznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi przyjmowania okskarbazepiny są ból głowy i ogólne osłabienie, zawroty głowy;
  • lepiej tolerowane przez pacjentów;
  • mniejsze prawdopodobieństwo wywołania reakcji alergicznych;
  • nie wymaga dostosowania dawki;
  • mniej oddziałuje z innymi substancjami leczniczymi, dlatego zaleca się stosowanie go w razie potrzeby, jednocześnie z innymi lekami;
  • zatwierdzony do stosowania u dzieci od pierwszego miesiąca.

Lamotrygina

Oryginalny lek: Lamictal. Generics to Lamitor, Convulsan, Lamotrix, Triginet, Seyzar, Lamolep.

Stosowany w leczeniu uogólnionych napadów toniczno-klonicznych, nieobecności, napadów częściowych.

Średnia dawka terapeutyczna wynosi 1-4 mg / kg / dobę. Wymaga stopniowego zwiększania dawki. Oprócz leków przeciwdrgawkowych ma działanie przeciwdepresyjne i normalizuje nastrój. Zatwierdzony do stosowania u dzieci od 3 lat.

Lek jest dość dobrze tolerowany. Najczęstsze działania niepożądane Lamotryginy obejmują:

  • wysypki skórne;
  • agresywność i drażliwość;
  • ból głowy, zaburzenia snu (bezsenność lub senność), zawroty głowy, drżenie kończyn;
  • nudności, wymioty, biegunka;
  • szybkie zmęczenie.

Kolejną zaletą tego leku jest niewielka liczba wyraźnych przeciwwskazań. Są to nietolerancja (reakcje alergiczne) lamotryginy i pierwszych 3 miesięcy ciąży. Podczas karmienia piersią do dziecka może dostać się do 60% dawki preparatu zawartego w krwi.

Etosuksymid

Ethosuximide, czyli Suksilep, to leki rzadziej używane. Jest stosowany tylko w leczeniu nieobecności jako lek pierwszego rzutu. Skuteczna dawka wynosi 15-20 mg / kg / dzień. Często stosowany w leczeniu padaczki u dzieci.

Główne skutki uboczne:

  • zawroty głowy, ból głowy;
  • wysypka skórna;
  • światłowstręt;
  • zjawiska parkinsonizmu;
  • zaburzenia żołądkowo-jelitowe;
  • zmniejszenie liczby dowolnych krwinek.

Nie należy go stosować w przypadku niewydolności nerek lub wątroby, chorób krwi, porfirii, ciąży i karmienia piersią.

Topiramat

Oryginalny lek jest znany pod nazwą Topamax, leki generyczne - Topalepsin, Topsaver, Maksitopyr, Epitope, Toreal, Epimax.

Może być stosowany w napadach uogólnionych toniczno-klonicznych, wtórnie uogólnionych i częściowych, miocloniach jako środek pierwszej linii. Dawka skuteczna wynosi 200-400 mg / kg / dobę.

Często powoduje senność, zawroty głowy, pojawienie się parestezji (pełzanie, pieczenie, drętwienie w dowolnej części ciała), zaburzenia pamięci, uwagi, myślenia, brak apetytu, a nawet anoreksję, bóle mięśni, podwójne widzenie, niewyraźne widzenie, ból i dzwonienie w uszach, krwawienia z nosa, wypadanie włosów, wysypka skórna, prowokuje tworzenie się piasku i kamieni nerkowych, prowadzi do rozwoju niedokrwistości. I chociaż bezwzględne przeciwwskazania obejmują tylko nadwrażliwość na lek i dzieci do 2 lat, to jednak wiele skutków ubocznych wymaga celowego przepisania topiramatu. Dlatego w większości przypadków ten lek znajduje się między innymi w drugim rzędzie, to znaczy jest stosowany tylko w przypadku nieskuteczności takich środków jak Depakine, Lamotrigine, Finlepsin.

Gabapentyna i Pregabalina

Te aktywne składniki są analogami kwasu gamma-aminomasłowego, na których opiera się mechanizm ich działania. Oryginalne leki to odpowiednio Neurontin i Lyrics. Leki generyczne Neurontin: Tebantin, Gapentek, Lepsitin, Gabagamma. Generics Lyrics: Algerika, Pregabalin, Prabegin.

Oba leki są klasyfikowane jako leki drugiej linii w leczeniu padaczki. Najbardziej odpowiednie jest ich zastosowanie w napadach częściowych i wtórnie uogólnionych, w niektórych przypadkach w napadach pierwotnych uogólnionych. Wymagana dawka gabapentyny wynosi 10-30 mg / kg / dobę, pregabaliny - 10-15 mg / kg / dobę. Oprócz napadów padaczkowych, leki łagodzą dobrze ból neuropatyczny (neuralgia popółpaścowa, ból cukrzycowy, ból w neuropatii alkoholowej), jak również ból w fibromialgii.

Cechą stosowania leków jest ich dobra tolerancja. Do najczęściej spotykanych skutków ubocznych należą:

  • zawroty głowy i senność;
  • suchość w ustach, utrata apetytu i stolca;
  • niewyraźne widzenie;
  • zaburzenia erekcji.

Gabapentyny nie stosuje się u dzieci poniżej 12 lat, pregabalina jest zabroniona do 17 lat. Niezalecane leki i kobiety w ciąży.

Fenytoina i fenobarbital

Są to „weterani” wśród leków na padaczkę. Do tej pory nie są to leki pierwszego rzutu, uciekają się do nich tylko w przypadku oporności na leczenie innymi lekami.

Fenytoinę (Difenin, Dihydan) można stosować do wszystkich rodzajów napadów, z wyjątkiem nieobecności. Zaletą leku jest jego niska cena. Dawka skuteczna wynosi 5 mg / kg / dobę. Leku nie można stosować w przypadku problemów z wątrobą i nerkami, zaburzeń rytmu serca w postaci różnych blokad, porfirii, niewydolności serca. Podczas stosowania fenytoiny, działania niepożądane mogą wystąpić w postaci zawrotów głowy, gorączki, pobudzenia, nudności i wymiotów, drżenia, nadmiernego wzrostu włosów, obrzęków węzłów chłonnych, podwyższonego stężenia glukozy we krwi, trudności w oddychaniu i wysypek alergicznych.

Fenobarbital (Luminal) jest stosowany jako lek przeciwdrgawkowy od 1911 roku. Jest on stosowany w tych samych rodzajach napadów, co fenytoina, w dawce 0,2-0,6 g / dzień. Lek „wyblakł” w tle ze względu na dużą liczbę skutków ubocznych. Wśród nich najczęściej występują bezsenność, pojawienie się ruchów mimowolnych, pogorszenie funkcji poznawczych, wysypka, obniżenie ciśnienia krwi, impotencja, toksyczny wpływ na wątrobę, agresywność i depresja. Lek jest zabroniony w miastenii, alkoholizmie, narkomanii, ciężkich chorobach wątroby i nerek, cukrzycy, ciężkiej niedokrwistości, obturacyjnych chorobach oskrzeli, podczas ciąży.

Lewetyracetam

Jeden z nowych leków do leczenia padaczki. Oryginalny lek nazywa się Keppra, generics - Levetinol, Komviron, Levetiracetam, Epiterra. Stosowany do leczenia napadów częściowych i uogólnionych. Dzienna dawka wynosi średnio 1000 mg.

Główne skutki uboczne:

  • senność;
  • astenia;
  • zawroty głowy;
  • ból brzucha, utrata apetytu i stolca;
  • wysypka;
  • podwójne widzenie;
  • zwiększony kaszel (jeśli występują problemy z układem oddechowym).

Istnieją tylko dwa przeciwwskazania: indywidualna nietolerancja, okres ciąży i laktacji (ponieważ działanie leku nie było badane w takich warunkach).

Lista istniejących leków na padaczkę może być kontynuowana, ponieważ nie ma jeszcze doskonałego leku (jest zbyt wiele niuansów w leczeniu napadów padaczkowych). Kontynuowane są próby stworzenia „złotego standardu” leczenia tej choroby.

Podsumowując powyższe, chciałbym wyjaśnić, że żaden lek przeciwdrgawkowy nie jest nieszkodliwy. Należy pamiętać, że leczenie powinno być wykonywane tylko przez lekarza, nie ma mowy o jakimkolwiek niezależnym wyborze lub zmianie leku!

Leki przeciwdrgawkowe

Leki przeciwdrgawkowe (przeciw + łac. Convulsio - napad) - leki farmaceutyczne o działaniu przeciwdrgawkowym, stosowane w leczeniu padaczki, łagodzą skurcze mięśni różnego pochodzenia (padaczka, rzucawka, zatrucie, tężec).

Leki przeciwdrgawkowe są również stosowane w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych (psychozy maniakalno-depresyjnej), ponieważ niektóre leki w tej grupie są stabilizatorami nastroju i mają zdolność stabilizowania nastroju.

Wiele środków uspokajających, pochodne benzodiazepiny (diazepam, nitrazepam, klonazepam) mają działanie przeciwdrgawkowe. Ponadto w wielu klasyfikacjach farmaceutycznych klonazepam jest określany przede wszystkim jako lek przeciwdrgawkowy.

Najbardziej znane leki przeciwdrgawkowe są benzobamil, karbamazepina (Finlepsinum, Tegretol), fenobarbital, kwas walproinowy (Depakinum, Konvuleks), fenytoina (Difenin) Benzonal, lamotryginę (Lamictalu, Lamitor) lewetiracetamu (Keppra), okskarbazepina (okskarbazepiny), topiramat ( Topamax), klonazepam.

Treść

Historia

Klasyfikacja leków przeciwdrgawkowych

Wspólną dla działania przeciwdrgawkowego zasadą działania jest zmniejszenie częstotliwości działania neuronów. Nowoczesne leki z tej grupy wykazują selektywne hamowanie aktywności neuronów aktywnych patologicznie. Takie działanie zazwyczaj osiąga się głównie na trzy sposoby:

  • zwiększona aktywność neuronów hamujących, na przykład, przez stymulowanie aktywności receptorów GABA
  • hamowanie receptorów pobudzających w neuronach, na przykład przez zmniejszenie aktywności receptorów NMDA.
  • bezpośredni wpływ na przewodzenie impulsu elektrycznego, na przykład przez dostosowanie neuronów kanału jonowego

Mechanizm działania farmakologicznego głównych leków przeciwdrgawkowych

  • Fenytoina, lamotrygina i fenobarbital hamują uwalnianie glutaminianu z końców neuronów pobudzających, zapobiegając w ten sposób aktywacji neuronów ogniska padaczkowego.
  • Kwas walproinowy i niektóre inne leki przeciwpadaczkowe, zgodnie z nowoczesnymi koncepcjami, są antagonistami receptorów NMDA neuronów i zakłócają interakcję glutaminianu z receptorami NMDA.
  • Benzodiazepiny i fenobarbital oddziałują z kompleksem receptora GABA-A. Allosteryczne zmiany receptora GABA-A, które występują w tym procesie, zwiększają jego wrażliwość na GABA, a nawet większe wchodzenie jonów chloru do neuronu, co w rezultacie przeciwdziała rozwojowi depolaryzacji.
  • Tiagabin jest blokerem wychwytu zwrotnego GABA z szczeliny synaptycznej. Stabilizacji tego mediatora hamującego w szczelinie synaptycznej towarzyszy nasilenie jego interakcji z receptorami GABA-A neuronów ogniska padaczkowego i wzmocnienie działania hamującego na ich pobudliwość.
  • Wigabatryna (inhibitor transaminazy GABA) - blokuje katabolizm GABA i zwiększa jego zawartość w końcach hamujących komórek nerwowych.
  • Gabapentyna ma zdolność zwiększania powstawania GABA. Mechanizm działania przeciwpadaczkowego wynika również z możliwości bezpośredniego otwierania kanałów dla jonów potasu.
  • Karbamazepina, walproroat i fenytoina zmieniają inaktywację potencjalnie zależnych kanałów sodowych i wapniowych, ograniczając w ten sposób rozprzestrzenianie się potencjału elektrycznego.
  • Etosuksymid blokuje kanały wapniowe typu T.

Częste działania niepożądane leków przeciwdrgawkowych

Konsekwencją tego, że prawie wszystkie leki przeciwdrgawkowe działają hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, często występują następujące działania niepożądane: senność, osłabienie, zawroty głowy, ataksja, utrata pamięci, osłabienie funkcji poznawczych.

Leki przeciwdrgawkowe nowej generacji i standardy monoterapii padaczki

S.G. Burchinsky, Instytut Gerontologii, Akademia Nauk Medycznych Ukrainy, Kijów

Padaczka jest jedną z najczęstszych chorób układu nerwowego i poważnym problemem medycznym i społecznym. Ponad 40 milionów ludzi cierpi na padaczkę na świecie [8]. Badania populacyjne przeprowadzone w krajach rozwiniętych wykazały, że choroba jest wykrywana corocznie u 40–70 osób na 100 tys. Ludności [3, 45], a wskaźniki zachorowalności, z uwzględnieniem całej oczekiwanej długości życia, osiągają 3% [4, 31].

Na Ukrainie jest dzisiaj około 100 tysięcy pacjentów ze zdiagnozowaną „padaczką”, a prawdziwy obraz to 500 tysięcy osób z objawami padaczki [17, 18]. Zatem znaczenie wykrycia w odpowiednim czasie, pełnej diagnozy i odpowiedniego leczenia tej formy patologii nie budzi wątpliwości.

We współczesnym znaczeniu epilepsja jest przewlekłą chorobą polipiologiczną prostaty mózgu, objawiającą się nawracającymi napadami drgawkowymi, bez drgawek i / lub psychopatologicznymi w wyniku nadmiernych wyładowań neuronalnych i często zmian osobowości [8].

Obecnie uważa się, że przy prawidłowym wyborze leku przeciwpadaczkowego (AED) w 70–80% przypadków możliwe jest ustąpienie drgawek i zanik innych objawów [1].

Najważniejszymi kryteriami wyboru leku przeciwdrgawkowego są:

Monoterapia jest dziś złotym standardem w leczeniu padaczki [3]. W przypadku monoterapii ryzyko wystąpienia działań niepożądanych jest znacznie zmniejszone, upraszcza się stosowanie się pacjenta do zalecanego schematu dawkowania, a leczenie jest bardziej ekonomiczne [7, 12, 47]. Dlatego przyjęta strategia leczenia padaczki obejmuje początkową monoterapię podstawowym lekiem przeciwpadaczkowym, powolny, stopniowy wzrost dawki do klinicznie skutecznej lub do wystąpienia efektów ubocznych, tj. miareczkowanie; następnie, w przypadku niepowodzenia, przejście na alternatywną monoterapię innym lekiem podstawowym lub nowym lekiem przeciwdrgawkowym, a dopiero potem, także w przypadku niepowodzenia, zastosowanie terapii skojarzonej z dwoma lekami przeciwdrgawkowymi [10, 14, 36].

Współczesna lista leków przeciwpadaczkowych obejmuje leki pierwszej generacji (fenobarbital, fenytoina, etosuksymid), leki drugiej generacji (karbamazepina, walproinian, klonazepam) oraz leki nowej generacji, z których lamotrygina, topiramat i gabapentyna są dostępne na Ukrainie [15]. Rosnące zainteresowanie klinicystów nową generacją LPP zależy od następujących czynników:

Jednym z najbardziej popularnych i powszechnie stosowanych leków przeciwdrgawkowych na świecie jest lamotrygina.

Lamotrygina została po raz pierwszy wprowadzona do praktyki klinicznej w 1994 r. W Stanach Zjednoczonych, a obecnie jest wdrażana w ponad 90 krajach, a jej doświadczenie obejmuje ponad 5 milionów ludzi na całym świecie.

Początkowo proponowano stosowanie lamotryginy jako środka przeciwpadaczkowego, a mianowicie jako leku drugiej linii w opornej padaczce częściowej [38]. Wspomniany później zakres lamotryginy został znacznie rozszerzony ze względu na udowodnioną skuteczność tego leku w leczeniu napadów częściowych i uogólnionych u dorosłych, dzieci, osób starszych i starczych; zarówno jako dodatkową terapię w leczeniu padaczki opornej na leczenie, jak i jako monoterapię u pacjentów z rozpoznaniem padaczki po raz pierwszy oraz w opornych formach choroby [9, 34, 39]. Ostatnio lamotrygina była brana pod uwagę wraz z walproinianami jako jednym z leków pierwszego wyboru w leczeniu padaczki z napadami częściowymi i uogólnionymi [15, 27].

Zgodnie z zaleceniami Amerykańskiej Akademii Neurologii i Amerykańskiego Towarzystwa Badań nad Padaczką (AAN) AES), wybierając konkretny lek do leczenia pacjentów z nowo zdiagnozowaną padaczką, nowe LPP (a przede wszystkim lamotrygina) są leczone na równi z konwencjonalnymi lekami, a wybór ten powinien opierać się na indywidualnych cechach konkretnego pacjenta [27, 28]. Ogólnie rzecz biorąc, zgodnie ze współczesnymi standardami, należy preferować lamotryginę u pacjentów z opornością na leki konwencjonalne AED lub w przypadkach, w których nie jest wskazana ta ostatnia:

Należy przypomnieć, że obecnie w praktyce światowej stosuje się znaczną ilość leków generycznych lamotryginy. Z jednej strony sprawia, że ​​leczenie padaczki staje się bardziej dostępne (zwłaszcza biorąc pod uwagę potrzebę długich okresów farmakoterapii przeciwpadaczkowej), ale z drugiej - zwiększa prawdopodobieństwo braku efektu terapeutycznego i ryzyko powikłań ze względu na wątpliwą jakość wielu leków generycznych. W związku z tym kwestia wyboru odpowiedniego, wysokiej jakości i najtańszego leku generycznego lamotryginy ma szczególne znaczenie.

Wśród leków lamotryginy na rynku farmaceutycznym na Ukrainie należy odróżnić lek Epimil produkowany przez Teva (Izrael), wytwarzany w postaci tabletek 25, 50 i 100 mg, co pozwala na maksymalną indywidualizację leczenia, biorąc pod uwagę formę choroby, wiek, współwystępowanie itp.., a także zoptymalizować proces dostosowywania dawki i ostatecznie ułatwia osiągnięcie zgodności podczas leczenia. Należy podkreślić, że Lamotrygina produkowana przez Teva w USA jest oficjalnie uznawana przez FDA za lek generyczny lamotryginy pierwszego wyboru [53].

Mechanizm działania lamotryginy (Epimil) określa selektywna blokada zależnych od napięcia powoli dezaktywujących kanałów sodowych neuronów, co powoduje zahamowanie uwalniania aminokwasów pobudzających, głównie glutaminianu, do szczeliny synaptycznej. Ważne jest, aby zauważyć, że efekt ten przejawia się tylko w neuronach z obecnością aktywności epileptogennej i nie jest obserwowany podczas normalnego funkcjonowania neuronów, tj. Epimil działa przede wszystkim jako korektor synaptycznej neurotransmisji glutaminergicznej, rodzaju „normalizatora” aktywności neuronów glutaminergicznych [5, 40, 41]. Ponadto lek ten blokuje również zależne od potencjału kanały wapniowe neuronów hipokampa [51]. W wyniku tego efektu zmniejsza się patologiczna hiperaktywność neuronów hipokampa w strefie CA1 [37], tj. region w dużej mierze odpowiedzialny za regulację sfery emocjonalnej, funkcji poznawczych i relacji podkorowo-korowych. Lamotrygina (Epimil) ma również zdolność przewlekłego stosowania do zwiększania zawartości GABA w mózgu, co znacznie zwiększa jego potencjał jako leku przeciwdrgawkowego [35].

Dalsze badania wykazały obecność wielu innych efektów farmakologicznych w lamotryginie (Epimil): nieselektywne hamowanie wychwytu zwrotnego monoamin (w tym serotoniny), blokada oksydazy monoaminowej typu A i B [33, 46].

Skuteczność i bezpieczeństwo lamotryginy w leczeniu padaczki potwierdzono w wielu podwójnie zaślepionych, kontrolowanych placebo badaniach porównawczych. Najważniejszy był wniosek o znacznym zakresie spektrum terapeutycznego tego leku, tj. jego skuteczność we wszystkich rodzajach napadów i większości postaci klinicznych padaczki [39, 52].

W szczególności konieczne jest podkreślenie skuteczności preparatu Epimil w nowo zdiagnozowanej padaczce z napadami częściowymi i wtórnie uogólnionymi. W przypadku tych form parametry skuteczności tego leku w ramach monoterapii (zmniejszanie częstości ataków, zmniejszanie ich nasilenia) były porównywalne z parametrami leków konwencjonalnych, karbamazepiny i fenytoiny, podczas gdy tolerancja lamotryginy (Epimil) była znacznie wyższa, a częstość działań niepożądanych była mniejsza, w rezultacie znacznie większa liczba pacjentów przyjmujących lamotryginę (Epimil) ukończyła badanie [22, 43, 48].

Lamotrygina (Epimil) wykazywała również wysoką skuteczność w różnych postaciach napadów pierwotnie uogólnionych, zarówno w absencji toniczno-klonicznej, jak i atypowej oraz atopowych atopach [21, 28].

Na szczególną uwagę zasługuje korzystny wpływ Epimilu na funkcje poznawcze i sferę psycho-emocjonalną, co nie jest charakterystyczne dla konwencjonalnych leków przeciwdrgawkowych, co jest bardzo ważne przy rozważaniu częstości zaburzeń poznawczych i depresyjnych u pacjentów z padaczką. Pod wpływem lamotryginy (Epimil) wykryto poprawę uwagi, mobilność, zdolność zapamiętywania, aktywność mowy w połączeniu z pozytywnym wpływem na nastrój i zmniejszenie osłabienia [19, 22]. Ponadto, lamotrygina (Epimil) charakteryzuje się obecnością bezpośredniego działania przeciwdepresyjnego, które wzrasta wraz z długotrwałym stosowaniem leku [25], co pozwala na uznanie go za lek z wyboru w przypadku współistniejącej depresji [9], a także stanowi podstawę skutecznego stosowania rozważanego leku w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych [ 2].

Efekty te są ściśle związane z oceną jakości życia pacjenta w trakcie leczenia jednym lub innym lekiem przeciwdrgawkowym, co jest dziś uważane za najważniejsze kryterium powodzenia terapii przeciwpadaczkowej [12]. Kompleksowa ocena jakości życia (ogólna jakość życia, samopoczucie emocjonalne, energia, zadowolenie z leczenia, adaptacja społeczna) ujawniła wyższość lamotryginy (Epimil) przez rozważane kryterium nie tylko w stosunku do karbamazepiny, ale także w stosunku do walproinianów [26, 29].

Epimil jest jednym z optymalnych leków stosowanych w praktyce geriatrycznej, opartym na korzystnych efektach poznawczych i minimalnym ryzyku poważnych powikłań w procesie leczenia [9, 13].

Problem odpowiedniej farmakoterapii u kobiet wymaga odrębnego rozważenia. Wiadomo, że walproinian szeroko stosowany w leczeniu padaczki ma bardzo niekorzystny wpływ na sferę rozrodczą u kobiet, zaburzając metabolizm estradiolu w pęcherzykach i cykl menstruacyjny jako całość, powodując apoptozę komórek pęcherzykowych jajników i przyczyniając się do rozwoju policystycznej choroby jajników i hiperadrogenizmu [16, 32, 49]. Znaczne zaburzenia łączy się z hiperinsulinizmem i dyslipidemią wywołaną walproatyną, a także ze wzrostem masy ciała [42].

Epimil jest pozbawiony negatywnego wpływu na metabolizm hormonów płciowych u kobiet, nie zmienia poziomu insuliny i lipidów we krwi, nie wpływa na masę ciała, co czyni go lekiem z wyboru dla kobiet w wieku rozrodczym, a także w obecności współistniejącej cukrzycy, nadciśnienia lub otyłości, ton. w znacznej części populacji pacjentów z padaczką [9, 11, 23, 42].

Tak więc dzisiaj istnieją wystarczająco przekonujące dowody na skuteczność i wykonalność stosowania Epimilu we wszystkich postaciach padaczki, we wszystkich rodzajach napadów (z wyjątkiem mioklonicznych) i we wszystkich grupach wiekowych.

Nie mniej ważne są bardzo wysokie wskaźniki tolerancji na epimil związane z ograniczoną liczbą jej działań niepożądanych, szczególnie w porównaniu z karbamazepiną lub fenytoiną.

W przypadku stosowania lamotryginy częściej obserwowano działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, ból głowy, nudności, senność, podwójne widzenie, osłabienie i wysypka skórna [22, 30]. Jednocześnie ryzyko rozwoju wysypki można znacznie zmniejszyć, minimalizując dawkę początkową leku i postępując zgodnie z zalecanymi schematami zwiększania dawki [30]. Należy pamiętać, że jest to wysypka skórna o charakterze plamkowo-grudkowym i niezwykle rzadko obserwowane zagrażające życiu reakcje skórne (zespoły Stevensa-Johnsona i Lyella) są główną przyczyną przerwania leczenia podczas przyjmowania lamotryginy [20].

W rezultacie Epimil jako lek przeciwdrgawkowy nowej generacji charakteryzuje się następującymi zaletami:

Epimil jest w pełni zgodny ze wszystkimi europejskimi standardami GMP, a jednocześnie jest jednym z najtańszych leków lamotryginy, który, biorąc pod uwagę potrzebę długotrwałego, przewlekłego podawania LPP w kontekście medycyny domowej, ma szczególne znaczenie.

Podsumowując, należy zauważyć, że farmakologia leków przeciwdrgawkowych rozwija się bardzo szybko. Nowa generacja PEP pozwala sformułować nowe standardy leczenia i przyczynia się do rzeczywistego postępu epileptologii jako całości.

Leki przeciwdrgawkowe na padaczkę

Zgodnie z nowoczesną definicją Międzynarodowej Ligi Przeciwpadaczkowej i Międzynarodowego Biura Epilepsji 2005 (ILAE, IBE, 2005) „padaczka jest zaburzeniem (chorobą) mózgu charakteryzującym się uporczywą predyspozycją do powstawania (rozwoju) napadów padaczkowych, a także neurobiologicznych, poznawczych, psychologiczne i społeczne konsekwencje tego stanu. ” Padaczka jest jedną z najczęstszych chorób układu nerwowego. Na całym świecie częstość występowania padaczki wynosi 4–10 / 1000 osób, co odpowiada 0,5–1,0% populacji. [1]

W międzynarodowej klasyfikacji napadów padaczkowych istnieją dwa główne typy: uogólniony i częściowy. Napady toniczno-kloniczne, toniczne, kloniczne, miokloniczne i nieobecności są uogólnione; do częściowego - prostego, złożonego i wtórnie uogólnionego. Jednak wiele różnych napadów nie zawsze pozwala przypisać je do jednego z tych rodzajów napadów, więc podkreślono inną pozycję - „niesklasyfikowane” napady, które obejmują 9–15% napadów. [2] Obecnie klasyfikacja przyjęta w 1981 r. W Kioto w Japonii służy do różnicowania napadów. Zdolność do prawidłowego różnicowania napadów jest niezbędnym składnikiem racjonalnego wyboru terapii przeciwdrgawkowej.

Klasyfikacja postaci padaczki jest bardzo rozległa, ale globalnie można podzielić całą padaczkę według etiologii na:

1. Idiopatyczne (genetyczne (dziedziczne) predyspozycje przy braku innych możliwych przyczyn choroby); [3]

2. Objawowe (przyczyną rozwoju choroby jest uszkodzenie mózgu z powodu różnych czynników działających w czasie ciąży i po porodzie: wady rozwojowe mózgu (głównie rozwój kory mózgowej - dysplazja korowa); infekcje wewnątrzmaciczne; zespoły chromosomalne; dziedziczne choroby metaboliczne; niedotlenienie-niedokrwienne uszkodzenie mózgu w okresie okołoporodowym (podczas porodu, w ostatnich tygodniach ciąży, w pierwszym tygodniu życia dziecka); Że układ nerwowy (zapalenie opon mózgowych, zapalenie opon mózgowych), uraz czaszkowo-mózgowy, nowotwory, choroby zwyrodnieniowe układu nerwowego); [3]

3. Kryptogenne (zespoły padaczkowe, których etiologia jest nieznana lub niejasna. Samo słowo kryptogenne jest tłumaczone jako tajne, ukryte. Zespoły te nie spełniają jeszcze wymagań idiopatycznej odmiany, ale nie można ich zaliczyć do epilepsji objawowej).

Mechanizm działania leków przeciwdrgawkowych (leków przeciwdrgawkowych) nie jest w pełni poznany. Wynika to w dużej mierze z braku wiedzy na temat padaczki jako takiej, ponieważ często nie można ustalić przyczyny drgawek.
Nierównowaga między inhibitorem (GABA, glicyna) a pobudzającymi neuroprzekaźnikami (glutaminian, asparaginian) jest ważna w rozwoju aktywności padaczkowej mózgu. W przypadku aminokwasów pobudzających istnieją specyficzne receptory w mózgu - receptory NMDA i AMPA, które są związane z szybkimi kanałami sodowymi w neuronach. Ustalono, że zawartość glutaminianu w tkankach mózgu w rejonie ogniska padaczkowego jest zwiększona. Jednak zawartość GABA w tkankach mózgu pacjentów z padaczką jest zmniejszona. [4]

Leki przeciwpadaczkowe są klasyfikowane, zazwyczaj w oparciu o ich zastosowanie w niektórych postaciach padaczki: [4]

I. Uogólnione formy padaczki
- Ciężkie napady padaczkowe (grand mal; drgawki toniczno-kloniczne):
Walproinian sodu. Lamotrygina, difenina, topiramat,
Karbamazepina, fenobarbital, heksamidyna.
- Stan padaczkowy:
Diazepam, klonazepam, sól sodowa difeniny,
Lorazepam, fenobarbital-sód, leki znieczulające.
- Epizody małej padaczki (petit mal; absense epilepsia):
Etosuksymid, Clonazepam, Trimetin,
Walproinian sodu, Lamotrygina.
- Padaczka miokloniczna:
Klonazepam, walproinian sodu, Lamotrygina.

Ii. Ogniskowe (częściowe) formy padaczki
Karbamazepina, Lamotrygina, Clonazepam, Tiagabin,
Walproinian sodu, fenobarbital, topiramat, wigabatryna,
Difenina, heksamidyna, gabapentyna.

Istnieje również klasyfikacja „pokoleń” leków:
I - leki przeciwdrgawkowe pierwszej generacji
Fenobarbital, fenytoina, karbamazepina,
Kwas walproinowy, etosuksymid.
II - leki przeciwdrgawkowe drugiej generacji
Felbamat, Gabapentyna, Lamotrygina, Topiramat, Tiagabin,
Okskarbazepina, lewetyracetam, zonisamid, klobazam, wigabatryna.
III - leki przeciwdrgawkowe trzeciej generacji (najnowsze, wiele w badaniach klinicznych)
Brivatami, Valrocem
W tym poście będą uważane za główne leki I i II pokolenia.

Ponadto leki przeciwpadaczkowe można klasyfikować w oparciu o zasady ich działania:

Rysunek 1. | Miejsca działania różnych leków na metabolizm GABA

I. Oznacza blokowanie kanałów sodowych:
Difenin, Lamotrygina, Topiramat,
Karbamazepina, walproinian sodu.

Ii. Blokery kanału wapniowego typu T:
Etosuksymid, trimetyna, walproinian sodu.

Iii. Środki aktywujące system GABA-ergiczny:
1. Środki, które zwiększają powinowactwo GABA do receptorów GABA-A Benzodiazepiny, fenobarbital, diazepam, lorazepam, klonazepam, topiramat.
2. Środki sprzyjające powstawaniu GABA i zapobiegające jego inaktywacji
Walproinian sodu
3. Środki zapobiegające inaktywacji GABA
Wigabatryna
4. Środki blokujące napad neuronalny i glejowy GABA
Tiagabin

IV. Oznacza obniżenie aktywności układu glutaminergicznego:
1. Leki, które zmniejszają uwalnianie glutaminianu z końców presynaptycznych
Lamotrygina
2. Środki blokujące receptory glutaminianu (AMPA)
Topiramat

Blokery kanału sodowego

Karbamazepina (Tegretol, Finlepsin) jest pochodną iminostilbenu. Działanie przeciwdrgawkowe leku jest spowodowane faktem, że blokuje kanały sodowe błon komórek nerwowych i zmniejsza zdolność neuronów do utrzymywania impulsów o wysokiej częstotliwości typowych dla aktywności padaczkowej; blokuje presynaptyczne kanały sodowe i zapobiega uwolnieniu mediatora. Lek jest metabolizowany w wątrobie, zwiększa szybkość własnego metabolizmu z powodu indukcji mikrosomalnych enzymów wątrobowych. Jeden z metabolitów, 10,11-epoksyd karbamazepiny, wykazuje działanie przeciwdrgawkowe, przeciwdepresyjne i przeciwnowotworowe. Wydalane głównie przez nerki (ponad 70%). Skutki uboczne: utrata apetytu, nudności, ból głowy, senność, ataksja; zaburzenia zakwaterowania; podwójne widzenie, zaburzenia rytmu serca, hiponatremia, hipokalcemia, zapalenie wątroby, reakcje alergiczne, leukopenia, małopłytkowość, agranulocytoza (wymagana jest kontrola obrazu krwi). Istnieje ryzyko działania teratogennego. Karbamazepina zwiększa tempo przemiany materii, w wyniku czego zmniejsza stężenie niektórych leków we krwi, w tym leków przeciwpadaczkowych (klonazepam, lamotrygina, walproinian sodu, etosuksymid itp.).

Fenytoina (Difenin) jest pochodną hydantoiny. Działanie przeciwdrgawkowe: blokada kanałów sodowych; zmniejszenie wejścia jonów sodu do neuronów; naruszenie generacji i propagacji wyładowań wysokiej częstotliwości; zmniejszenie pobudliwości neuronów, blokowanie ich aktywacji, gdy docierają do nich impulsy z ogniska epileptogennego. Aby zapobiec drgawkom drgawkowym, fenytoinę podaje się doustnie w postaci tabletek. Fenytoina sodowa jest stosowana do łagodzenia stanu padaczkowego, podawanego dożylnie.
Fenytoina jest intensywnie wiązana z białkami osocza (o 90%). Jest metabolizowany w wątrobie, główny nieaktywny metabolit, 5- (p-hydroksyfenylo) -5-fenylohydantoina, jest sprzężony z kwasem glukuronowym. Zasadniczo wydalany przez nerki w postaci metabolitów. Działania niepożądane: zawroty głowy, pobudzenie, nudności, wymioty, drżenie, oczopląs, ataksja, podwójne widzenie, hirsutyzm; hiperplazja dziąseł (zwłaszcza u młodych ludzi), zmniejszenie folianów i niedokrwistość megaloblastyczna, osteomalacja (związana z upośledzonym metabolizmem witaminy D), reakcje alergiczne itp. Stwierdzono działanie teratogenne. Powoduje indukcję enzymów mikrosomalnych w wątrobie, a tym samym przyspiesza metabolizm wielu substancji leczniczych (kortykosteroidów, estrogenów, teofiliny), zwiększa ich stężenie we krwi.

Lamotrygina (Lamictal) blokuje kanały sodowe błon neuronowych, a także zmniejsza uwalnianie glutaminianu z końców presynaptycznych (co jest związane z blokowaniem kanałów sodowych membran presynaptycznych). Działania niepożądane: senność, podwójne widzenie, ból głowy, ataksja, drżenie, nudności, wysypki skórne. [5]

Blokery kanału wapniowego typu T

Ethosuximide (Suksilep) należy do chemicznej klasy sukcynimidów, które pochodzą z kwasu bursztynowego. Działanie przeciwdrgawkowe: blokuje kanały wapniowe typu T biorące udział w rozwoju aktywności padaczkowej w regionie wzgórzowo-korowym. Jest lekiem z wyboru w leczeniu nieobecności. Metabolizowany w wątrobie. Zasadniczo wydalany przez nerki w postaci metabolitów i około 20% podanej dawki - bez zmian. Działania niepożądane: nudności, wymioty, dyskineza; ból głowy, senność senność, zmniejszona aktywność umysłowa, lęk, reakcje alergiczne; rzadko - leukopenia, agranulocytoza.

Mechanizm działania niektórych leków przeciwpadaczkowych obejmuje kilka składników i nie ustalono, który z nich jest dominujący, w wyniku czego leki te trudno przypisać do jednej z powyższych grup. Leki te obejmują kwas walproinowy, topiramat.

Kwas walproinowy (Atsediprol, Apilepsin, Depakine) jest również stosowany w postaci walproinianu sodu. Działanie przeciwdrgawkowe: 1) blokuje kanały sodowe neuronów i zmniejsza pobudliwość neuronów w ognisku epileptogennym; 2) hamuje enzym metabolizujący GABA (transaminaza GABA) + zwiększa aktywność enzymu, który bierze udział w syntezie GABA (dekarboksylazy glutaminianowej); zwiększa zawartość GABA w tkance mózgowej; 3) blokuje kanały wapniowe. Jest wydalany głównie przez nerki jako koniugaty z kwasem glukuronowym lub jako produkty utleniania. Działania niepożądane: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, ataksja, drżenie, alergie skórne, podwójne widzenie, oczopląs, niedokrwistość, małopłytkowość, nasilenie krzepnięcia krwi, senność. Lek jest przeciwwskazany z naruszeniem wątroby i trzustki.

Topiramat (Topamax) ma złożony, nie do końca poznany mechanizm działania. Blokuje kanały sodowe, a także zwiększa działanie GABA na receptory GABA-A. Zmniejsza aktywność pobudzających receptorów aminokwasów (prawdopodobnie kainat). Lek jest stosowany w dodatkowej terapii częściowych i uogólnionych napadów toniczno-klonicznych w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi. Działania niepożądane: senność, letarg, utrata apetytu (jadłowstręt), podwójne widzenie, ataksja, drżenie, nudności. [5]

Środki zwiększające aktywność GABA-ergiczną

Fenobarbital (Luminal) oddziałuje ze specyficznymi miejscami wiązania (receptorami barbituranowymi) znajdującymi się na kompleksie receptora GABA-A i powodując allosteryczną regulację receptora GABA-A, zwiększa jego wrażliwość na GABA. Jednocześnie zwiększa się otwarcie kanałów chlorowych związanych z receptorem GABA-A - więcej jonów chloru wchodzi do komórki przez błonę neuronową i rozwija się hiperpolaryzacja błony, co prowadzi do zmniejszenia pobudliwości neuronów ogniska epileptogennego. Ponadto uważa się, że fenobarbital, oddziałujący z błoną neuronu, powoduje zmianę jego przepuszczalności dla innych jonów (sodu, potasu, wapnia), a także wykazuje antagonizm w odniesieniu do glutaminianu. Metabolizowany w wątrobie; nieaktywny metabolit (4-oksyfenobarbital) jest wydalany przez nerki jako glukuronid, około 25% pozostaje niezmienione.
Działania niepożądane: niedociśnienie, reakcje alergiczne (wysypka skórna), uczucie osłabienia, senność, depresja, ataksja, nudności, wymioty. Fenobarbital powoduje wyraźną indukcję enzymów mikrosomalnych wątroby, a zatem przyspiesza metabolizm leków, w tym metabolizm samego fenobarbitalu. Dzięki wielokrotnym aplikacjom powoduje rozwój tolerancji i uzależnienia od narkotyków.

Benzodiazepiny (Clonazepam) stymulują receptory benzodiazepinowe kompleksu receptora GABA-A; zwiększa się wrażliwość receptorów GABA-A na GABA i zwiększa się częstotliwość otwierania kanałów chlorowych, stymuluje się napływ bardziej ujemnie naładowanych jonów chloru do komórki, co powoduje hiperpolaryzację błony neuronalnej i wzrost hamujących efektów GABA. Działania niepożądane: zmęczenie, zawroty głowy, słaba koordynacja ruchów, osłabienie mięśni, stany depresyjne, zaburzenia myślenia i zachowania, reakcje alergiczne (wysypka skórna). W przypadku długotrwałego stosowania u dzieci klonazepam może powodować zaburzenia rozwoju psychicznego i fizycznego. Przy podawaniu pozajelitowym możliwa jest depresja oddechowa (aż do bezdechu), niedociśnienie tętnicze, bradykardia. Wigabatryna (Sabril) jest strukturalnym analogiem GABA i nieodwracalnie hamuje transaminazę GABA, która niszczy GABA. Zwiększa zawartość GABA w mózgu. Wigabatryna ma szeroki zakres działania przeciwdrgawkowego, jest stosowana w zapobieganiu dużym drgawkom drgawkowym, jest skuteczna w napadach częściowych.

Gabapentyna (Neurontin) została stworzona jako lipofilowy analog strukturalny GABA w celu stymulacji receptorów GABA w mózgu. Jednak aktywność mimetyków GABA nie ma, ale ma działanie przeciwdrgawkowe. Mechanizm działania nie jest jasny, zakłada się, że lek przyczynia się do uwalniania GABA, nie wyklucza możliwości blokady systemów transportowych pobudzających aminokwasów. Gabapentynę stosuje się jako środek pomocniczy w leczeniu napadów częściowych. Lek jest skuteczny w bólu neuropatycznym. Działania niepożądane: senność, zawroty głowy, ataksja, drżenie, ból głowy. [5]

Czytaj Więcej O Schizofrenii